زندگی ما آينه نمای آنچه است که خودمان برگزيدهايم. شايد راهی که برمیگزينيم تأثير پذيرفته از بسياری از عوامل بيرونی باشد، اما در انتهای کار، اين ما هستيم که تصميم گرفتهايم. فشارهايی که در هر زمينهای وجود داشته، يک جايی ديگر از حد توان ما بالاتر رفته و باعث شده راهی را برگزينيم که شايد مطلوب ما نبوده است. اما کاش وقتهايی که ديگر طاقتمان طاق میشود، کاش وقتهايی که احساس میکنيم کاسه صبرمان لبريز گشته و ديگر کاری از دستمان بر نمیآيد، کاش وقتهايی که احساس میکنيم بريدهايم، اندکی در تصميمی که میگيريم بيانديشيم. اندکی تأمل کنيم. بدانيم که هميشه امکان اين هست که روزهای بد را تبديل به روزهای خوب کرد. صبر کردن را خوب بياموزيم و عجولانه تصميم گرفتن را عيبی بزرگ بدانيم. انسانهای صبور و خردمند در برابر قضا و قدر تسليم نمیشوند؛ بلکه تمام تلاش آنها اينست که به معيارهای آرمانیای که در زندگی برای خود ترسيم کردهاند پايبند و وفادار بمانند.
جمعه ۲۲ اکتبر ۲۰۱۰
اشتراک در:
نظرات پيام (Atom)
0 نظر:
ارسال يک نظر