رج‌هايی بر روی ديوار زندگی

خانه ای نو

2011-06-23T16:31:00.000+04:30

اینجا را بدلیل پیلتر شدن بلاگر و عدم دسترسی به پیلتر شکن در محل کارم، مدت زیادی است که آپدیت نکرده ام. تا رفع پیلترینگ، اینجا خواهم نوشت:

رج هایی بر روی دیوار زندگی

باشد که روزی بیاید که دسترسی به همه اطلاعات و اخبار در این خاک برای همه آزاد باشد.

90

2011-03-14T18:05:00.000+03:30

سال 89 هم ديگه داره آخرين نفسهاشو ميكشه. مثل يك چشم بر هم زدن گذشت. سالي كه عليرغم اتفاقهاي خوبي كه در اون برام افتاد، بدترين سال زندگي من تا بحال بود. سالي كه يكي از عزيزترين كسامو در اون از دست دادم. سالي كه در اون پدر خوبم براي هميشه از بين ما رفت. هواي اين روزهاي تهران هم به جبران خشكيهاي چند ماه قبل حسابي پر از برف و بارون شده و حال و هواي ديگه‌اي به اين روزها داده. همه چيز داره خودشو براي عوض شدن آماده ميكنه. دوباره يه سال ديگه شروع ميشه و برگ ديگه‌اي از زندگي ما ورق ميخوره. خيلي دوس داشتم كه ميتونستم زود به زود اينجا رو آپ كنم اما اينقدر درگير كار شدم كه رمقي براي فكر كردن و نوشتن كمتر در من ميمونه. يه دليل ديگش هم اينه كه بعضي از مسائل به جريانات خصوصي زندگيم برميگرده ولي چون اينجا رو تموم فك و فاميلمون هم ميخونن، نميتونم در مورد اون مسائل متاسفأنه چيزي بنويسم. تا ميام يك كلمه درد دل كنم، فرداش خواهرجونم از اونور دنيا زنگ ميزنه به اين يكي خواهرجون ديگه‌ام و كلي در مورد من با هم اختلاط ميكنن. آخه عزيز دلم، شما رفتي اونجا درس بخوني يا وبلاگ بخوني؟ :) از همينجا عيد رو بهت تبريك ميگم. يادمه اول سال 89 براي خودم چندتا هدف اصلي رو گذاشتم. يكيش اين بود كه سعي كنم آدم خوش اخلاقتر و مهربونتري بشم. اما فكر كنم اصلاً متأسفانه موفق نبودم. كم كم دارم به سني ميرسم كه زياد حال و حوصله سر و كله زدن با بقيه رو ندارم و زود بد اخلاق ميشم. همينجا آرزوم ميكنم كه بتونم اين خصوصيت رو توي خودم عوض كنم و آدم صبورتري بشم. يكم هم از حجم خودخواهي‌هام كم كنم و به فكر بقيه باشم. نميدونم چرا نميتونم مثلاً مثل يحيي، پسر خالم، اونهمه به فكر بقيه باشم. متأسفانه هميشه بيشتر از بقيه به خودم اهميت ميدم در حاليكه ميدونم خيلي بده. اميدوارم در سال 90 بتونم دروازه‌هاي قلبم رو باز كنم و بذارم امواج خروشان عشق و محبت روح تازه‌اي در من بدمه. از همينجا براي همتون سال خوب و سرشار از خوشي آرزو ميكنم.

2011-02-09T18:02:00.001+03:30

دانشگاهي كه براي هيأت علمي در اون اقدام كرده بودم جواب مثبت داد و اين ترم هم برام دو تا درس كلاس گذاشته. ديروز اولين جلسه كلاسها بود. حالا با اينهمه كاري كه تو محل كارم دارم دانشگاه هم بهش اضافه شد. ولي خيلي خوشحالم. درس دادن سر كلاس رو بيشتر از هر كار ديگه‌اي دوست دارم و حس خيلي خوبي بهم مي‌ده. منتها بديش اينه كه يكي از درسا رو براي بار اوله كه تدريس مي‌كنم و برا همين واسه مطالبش بايد زياد وقت بذارم. قرارداد دانشگاه هنوز طول ميكشه تا آماده بشه اما فكر كنم كه از سال ديگه بيشتر دانشگاه باشم و دو سه روز در هفته رو بيام اداره. با اين مديري كه من دارم و حسابي كه روي كار اينجا باز كرده، فكر كنم وقتي بهش بگم كه ميخوام كمتر بيام حسابي بخوره تو پرش. يكم هم بزارين حرفاي خاله زنكي بزنم. اين آقاي مدير كه زن و بچه داره و كلي هم در مورد اخلاق كاري هميشه واسه همه سخنراني ميكنه، چند وقتيه كه با يك خانمي كه همسرش رو طلاق داده و قبلاً اينجا كار مي‌كرده دوست شده. حالا نمي‌دونم رو چه حسابي ورداشته دوست دختر جونشو آورده اينجا سر كار. آخه يكي نيس بهش بگه جناب دكتر عقل كل! يه خورده با خودت فكر نمي‌كني اين قضيه چقد مي‌تونه واست گرون تموم بشه. همه هم خبر دارن كه اينا با همن. اون دختره رو بگو كه چقد پر روئه! راس راس اومده اينجا بعدش هر كاري هم كه دلش ميخواد مي‌كنه! بدون اينكه از منشيش اجازه بگيره صاف يهو ميره تو اتاقش! اگه بدونين منشيه چقد به خونش تشنه‌اس! كارايي رو هم كه بقيه بهش ميگن بيا كمك كن ميگه نه، من اينكارا رو نمي‌كنم! چقد پر رو! آخه شما دخترا چرا اينقد پر روئين بخدا؟ خلاصه اينروزا اينجا وضعيتيه كه بايد بياين و ببينين. پريروز هم‌اتاقي اين خانم كه خيلي سرش شلوغ بوده و مجبور بوده كلي تلفن به اينور و اونور بزنه و از اتاقش هم هي بره بيرون پيش بقيه و برگرده، باعث شده كه اعصاب خانم ناراحت بشه. اينم ورداشته زود به دوست جونش جناب مدير گفته. مدير ما هم مثل يك مرد بي عقل و كوچيك زود ورداشته زنگ زده به منشيش كه به فلاني بگو زياد تو اتاقش شلوغ نكنه. بنظرم ايشون نويزش زياده و بي‌دليل بين اتاقها تردد ميكنه! مردك ديوانه! آخه اين چه كاريه كه تو مي‌كني؟! يعني واقعاً مردها اينطوري هستن؟ يعني منم همينطوريم؟ خلاصه هيچي ديگه. دختر همكارم هم بعدش اومد پيش من داشت از ناراحتي مي‌مرد طفلك. منم رفتم به سر كار عاليه گفتم امروز كار ايشون خيلي زياده و لطف كنين شلوغي اينجا رو تحمل كنين. خانمه چون از قبل منو ميشناسه ديگه هيچي نگفت و با اوقات تلخي موند اونجا. امروز اومديم سر كار ديديم اتاقشو عوض كرده رفته توي اتاق جلسات كه اكثراً خلوته يك ميز و كامپيوتر واسش گذاشته و اونجا نشسته. خلاصه اينكه عشق ميانسالي عنقريبه كه ممكنه اينجا طوفاني بپا كنه.

گوشي رو وردار تا صدات يه ذره آرومم كنه

2011-01-24T20:18:00.002+03:30

من فكر مي‌كنم وقتي توي يك رابطه، يكي از طرفين مورد خيانت واقع مي‌شه، حالا به هر نحوي چه برقراري يك رابطه عاطفي موازي ديگه و چه برقراري روابط صرفاً فيزيكي با افراد ديگه، همونقدر كه فرد خيانتكار مقصره، اوني هم كه بهش خيانت شده تقصير داره. يعني مقصر نيست‌ها، اما اونهم در پيدايش اين خيانت و فراهم كردن بسترش نقش داشته. اول از همه اينو بگم كه دارم در مورد دو تا انسان نرمال حرف مي‌زنم كه خواسته‌ها و نيازهايي طبيعي دارن و انتظاراتي مافوق تواناييهاي يك انسان نرمال هم از طرف مقابلشون ندارن. تقصير طرف مورد خيانت واقع شده هم اينه كه حالا بهر طريقي كه ممكنه توي رابطه‌شون اتفاق افتاده باشه، نتونسته طرف مقابلش رو تمام و كمال جذب خودش كنه. بالاخره يه جايي از كارش يه جوري بوده كه طرف مقابل يك خلأ در رابطه‌شون احساس كرده و سعي كرده كه اون خلأ رو با برقراري رابطه با فرد ديگه‌اي پر كنه. اگه تمام خيانتهايي رو هم كه تا حالا در طول تاريخ اتفاق افتاده آناليز كنين مي‌بينين كه به همين ريشه مي‌رسه. حالا ممكنه اين سوال پيش بياد كه مگه آدمها مي‌تونن هر خواسته‌اي از طرف مقابلشون داشته باشن؟ مسلماً نه. اما قبلش بايد از خودت بپرسي كه يا بالاخره تو اين آدم رو بعنوان كسي كه دوس داري باهاش در ارتباط باشي انتخاب كردي يا نه. اگر انتخاب كردي و اين انتخاب هم با آگاهي از خواسته‌هاي اون و شرايط خودت بوده، ديگه بعدش شايد خيلي منصفانه نباشه كه ازش انتظار داشته باشي از معيارهاي خودش چشم پوشي كنه. حالا واسه اينكه ذهناي منحرفتون رو از اون جاهاي تنگ و باريكي كه رفته بيارم تو مسير اصلي بحث يك مثال مي‌زنم: فرض كنين كه من پسري هستم با تحصيلات، شغل و درآمد مناسب، شخصيتي محترم ولي قد و قيافه‌اي معمولي. از قضا با دختر خانمي وارد فاز مي‌شم كه علاوه بر مهم بودن اون پارامترهاي اوليه من براش، بدليل قد و قواره و ظاهر خودش، خوشگل و مانكن بودن طرف مقابل هم براش خيلي مهمه. دوس داره كه دوستش علاوه بر تحصيلات و شغل خوب، يه پسر يك و نودِ شيكم سيكس پك و قيافه تو مايه‌هاي كِوين كَستنِر باشه. خب اين دختر خانم اگر بخاطر معيارهاي اوليه بخواد با پسري كه فقط اونا رو داره يه رابطه رو شروع كنه، شما شك نداشته باشين كه ته ذهنش حداقل تا يك مدت زماني پتانسيل اينكه بخواد با يكي ديگه هم شانسش رو امتحان كنه و گزينه‌هاي ديگه رو محك بزنه داره. ممكنه در ظاهر هم خيلي با شما (اگه اون پسره هستين) اوكي باشه و چيز خاصي هم نگه، اما اگه بتونين يه حركت خفي بزنين و به پسورد ايميلش يا اكانت فيس بوكش يا مسيجهاي موبايلش دسترسي پيدا كنين، اونوقته كه ميفهمين تا حالا دنيا دست كي بوده و من چي ميگم :) حالا دو حالت داره: يا شما از اين دختر خانم خوشتون اومده طوري كه نمي‌تونين به راحتي بيخيالش بشين يا نه، بودن و نبودن اون براتون علي‌السويه‌س. اگه خوشتون نيومده كه هيچي. مي‌تونين بهش يا مثل يك جنتلمن بگين كه اين قضيه رو مي‌دونين كه براي اون ايده‌آل نيستين و رابطه رو تموم كنين و يا هم نگيد و يه بهونه ديگه‌اي بيارين و خلاصه كات كنين. حتي ممكنه هم كه بي‌ظرفيت بازي دربيارين و بگيد كه ايميلهاش يا مسيجهاش رو خونديد و مي‌دونيد كه با كساي ديگه‌اي هم يه جورايي هستش يا بدش نمياد آدماي ديگه رو هم يه تستي بزنه و اين قضيه رو كاملاً به روش بياريد و يه دعواي دُرُس حسابي هم راه بندازين. اما اگه خوشتون اومده ... آخ آخ آخ. بميرم برات مادر كه تو چي مي‌كشي. از يه طرف باهاش اوكي هستيد. اونم با شما اوكيِ. وقتايي كه با هم حرف مي‌زنين و مي‌رين بيرون بهتون خوش مي‌گذره و كلي حال مي‌كنين. خلاصه كانتِنت هستين و حس خوبي به لايف دارين. از يه طرف هم ته دلتون مي‌دونين كه اون هنوز شما رو بعنوان يه فرد ايده‌آل خودش انتخاب نكرده. هنوز توي ذهن و قلبش دنبال ايده‌آل خودش مي‌گرده. اونوقت من اگه جاي شما بودم مي‌دونين چيكار مي‌كردم؟ مي‌ذاشتم راحت باشه. مي‌ذاشتم زمان بياد و بره و ارزش خودش رو نشون بده. به روش نمي‌آوردم. مي‌دونين چيه؟ زمان خيلي با ارزشه. همه چيز رو روشن مي‌كنه. آخه چرا بخوام عجله كنم؟ از دو حالت كه خارج نيس: يا شما خودتونو قبول دارين يا ندارين. اگه دارين پس بزارين رابطه‌تون بره جلو. لِت ايت گُو. يا اينقد خوبيها و خصوصيات شما براش برجسته مي‌شه كه شما مي‌شين همون آدمي كه مي‌خواد. ديگه بقيه چيزا براش بي‌ارزش مي‌شن. شما رو با تمام اونچيزي كه هستيد سِلِكت مي‌كنه و كمبودي نمي‌بينه. شما هم كه دوسش دارين. ديگه چي مي‌خواين از اين بهتر؟ يا نه ديگه. فوقش نمي‌تونه بالاخره با اين قضيه كنار بياد و خلاصه نمي‌تونه شما رو بعنوان دوست فابش بپذيره. اونوقت ديگه تمومش مي‌كنين. تا زماني كه احساس مي‌كنين بودنتون با هم به شما و اون لطمه‌اي نمي‌زنه، بمونين. چرا مي‌خواين بياين بيرون؟ يا چرا مي‌خواين به زور خودتونو بهش تحميل كنين؟ بزاريد عشقتون يك عشق آزاد باشه. فيري لاو. سعي كنين براي يكبار هم كه شده لذت يك عشق بي مرزِ آزاد رو تجربه كنين. مي‌دونين چيه؟ حداقل حُسنش اينه كه يه شكل ديگه‌اي از زندگي رو هم تجربه مي‌كنين. به حسهايي كه در خودتون مي‌شناسين يكي ديگه هم اضافه مي‌شه. به سوي همين چراغي كه بالاي سرم روشنه، حسهاي آدمها هيچ حد و مرز و محدوديتي نداره. اگه ما خيليهاشون رو توي خودمون پيدا نمي‌كنيم فقط بخاطر اينه كه خودمون نمي‌خوايم.

حسهاي يهويي

2011-01-18T18:04:00.001+03:30

امروز يكي از همكارام كه دو سه سالي از من كوچيكتره شيريني بچه دار شدنش رو آوُرد سر كار. خيلي هم خوشحال بود. با خودم كه فكر كردم ديدم كه من چقدر هنوز از حس پدر شدن دورم. هنوز مادر بچه‌هامو انتخاب نكردم! اول بايد مادرشون رو انتخاب كنم. بعدش با هم آشنا بشيم. بعدش از هم خوشمون بياد. بعدش همديگه رو دوست داشته باشيم. بعدش عاشق همديگه بشيم. تا اينجاش خودش ميشه دو سه سال ديگه! بعدش بخوايم با هم ازدواج كنيم. بعدش با هم ازدواج كنيم. اين ميشه چار پنج سال ديگه. بعدش كلي دو نفره صفا كنيم و مسافرت بريم و زندگي كنيم. بعدش اگر هر دو تامون خواستيم، اونوقت بچه دار بشيم. فكر كنم ميشه حداقل هف هش ده سال ديگه! اي واي! مادرجون! يعني من تا ده سال ديگه حس امروز همكارم رو نميتونم تجربه كنم. چقدر بد! تازه بچه اولمون بايستي دختر باشه. اگه پسر شد خانمم بايد بچه رو بندازه تا يه دختر به دنيا بياره. واسه همين ممكنه ده سال هم بيشتر طول بكشه. ولي من اينطوري دوس ندارم. دوس داشتم الان بابا بودم. دوس داشتم الان كه خسته و كوفته از سر كار برمي‌گشتم خونه، بچه‌م ميدوييد درو باز مي‌كرد و مي‌گفت شلام بابايي، شلام بابايي. آخ كه من قربونش برم. به قول پدر خدا بيامرزم خدا آخر و عاقبت منو با اينهمه بي عرضه‌گي به خير كنه.

آرزوش به دلم موند

2011-01-06T12:22:00.000+03:30

ديشب خواب ديدم كه دارم نصف شبي توي هواي سرد توي يك كوچه تاريك قدم مي‌زنم و گريه مي‌كنم و آواز مي‌خونم. بعدش يك دختر خانم خوشگل از كنارم رد شد و بهم گفت كه خوش بحال اون دختري كه يه عاشق اينجوري داره. منم برگشتم و رفتم دنبالش و بهش گفتم منظورت چي بود؟ گفت كه تو اين دوره زمونه ديگه هيچ كي عاشق نميشه و عشق مرده و تو جزو آخرين بازماندگان نسل عشاق هستي. منم نه گذاشتم و نه ورداشتم و زود بهش گفتم ميتونم شمارتونو داشته باشم؟ اونم نه گذاشت و نه ورداشت و زود گفت كه بله خواهش ميكنم و از تو جيبش شمارشو بهم داد كه به يك آويز كليد خوشگل وصل بود. ديگه بعدشو يادم نيس كه چي شد. اي خاك بر سر من كه حتي وقتي تو خوابم عاشق ميشم نميتونم به عشقم وفادار بمونم. آرزوي اينكه يه بار مثل بچه آدم يه خواب ببينم كه تعبير درست و حسابي داشته باشه و يه نكته‌اي توش نهفته باشه كه بدرد دنيا و آخرتم بخوره به دلم مونده لامصب.

2011-01-02T12:23:00.001+03:30

بعضي از آدمها بيش از حد خوبن. توي هر موقعيتي كه قرار ميگيرن به فكر دوستان، اطرافيان و ديگران هستن و فكر ميكنن چيكار كنن كه براي ديگران بهترين كار باشه. مسافرت كه ميرن، بجاي اينكه به فكر لذت بردن از سفر و محيط باشن، به اين فكر ميكنن كه چقد جاي بقيه خاليه و اگه فلاني الان اينجا بود اينكارو ميكرد و اينجوري ميشد. به نظر من آدم نبايد بيش از حد خوب و مثبت باشه. بقول معروف خيلي بچه مثبت بودن خودش يه جورايي منفيه. آدم بايد در وهله اول بفكر خودش باشه و بتونه از زندگي لذت ببره. تا حدودي خودخواه بودن خوبه. البته همين تا حدوديش خيلي مهمه. اينكه بتوني مرز نديدين بقيه و ديدنشون در كنار اينكه خودت رو هم ببيني تشخيص بدي و ازش عبور نكني.

میان آنچه باید باشد و نیست عجب فرسوده دیواریست دنیا

2011-01-01T01:46:00.001+03:30

عصر پنج شنبه است. ماشینم را دو سه ماهی می‌شود که نشُسته‌ام. دیگر به سختی می‌شود از شیشه‌های بغل بیرون را دید. چهار پنج سالی می‌شود که ماشین را برای شستن می‌برم بالای یوسف آباد. همانجا که همیشه چند تا کارگر با لنگهای دستشان علامت شستن ماشین را برای راننده‌ها نشان می‌دهند. در بینشان مردی میانسال است با ریش و موی جو گندمی. نامش عیوض است. از همان اول مشتری ثابتش هستم. هر وقت که پیشش می‌روم می‌گویم: "عیوض یک حال مشتی به ماشین بده". او هم به پاس مشتری ثابت بودنش، هیچ وقت کم نمی‌گذارد. عیوض را پیدا می‌کنم. مرا به محل وسایلش راهنمایی می‌کند که یک پیت روغن برای ریختن آب است و ابر و مایع ظرفشویی. این جوی کنار خیابان که همیشه آب تمیز در آن جاریست وسیله امرار معاش چند نفر مانند عیوض است. آنها در سرما و گرما کنار خیابان می‌ایستند و بسته به اینکه روزیشان چقدر باشد، روزی بیست سی تومان تا پنجاه تومان کاسبی می‌کنند. ماشین را توی یکی از کوچه‌ها پارک می‌کنم. پیاده می‌شوم. با عیوض خوش و بشی می‌کنم و کنار پیاده‌رو، روی اولین پله ساختمان پشت سرم می‌نشینم. هوا سرد است. سرمای غروب یک روز زمستانی آفتابی. سرمای سنگ مرمر پله‌ای که رویش می‌نشینم تنم را مور مور می‌کند. از عیوض خوشم می‌آید. بنظرم آدم دنیا دیده‌ای است. دنیا دیده نه به این معنی که رفته دنیا را گشته و دیده. بلکه شاید هیچ جا هم نرفته. اما سرد و گرم چشیده است. عیوض کارش را شروع می‌کند. همیشه اول فرشهای لاستیکی کف ماشین را درمی‌آورد و می‌شوید. هنوز سلامم را بدرستی جواب نداده از من می‌پرسد: "بهشت زهرا بودی؟". لحظه‌ای می‌مانم. در چشم بهم زدنی، به یاد می‌آورم آنچه که در این مدت گذشته است. مثل یک خواب. خوابی که نمی‌توانی باورش کنی. با خود می‌اندیشم شاید خیلی زود تلخی آنچه که رخ داده است را از یاد برده‌ام. شاید خیلی زود پذیرفته‌ام آنچه را که اتفاق افتاده است. می‌گویم: "اوهوم. از کجا فهمیدی؟". پاسخ می‌دهد: "خاک روی ماشینت مال بهشت زهراس. چرا؟ مگه چی شده؟". خاکِ مرگ با دیگر خاکها فرق می‌کند. می‌گویم: "خاک قبر بابامه. بابام مُرد". لَختی دست از کار بر می‌دارد. رویش را بطرفم بر می‌گرداند و با ناراحتی می‌گوید: "واقعاً؟ خدا بیامرزدش. چند سالش بود؟" می‌گویم: "57 سال". آنچه که اتفاق افتاده را می‌پرسد و من هم مختصر برایش شرح می‌دهم و پس از آن خودش را با کارش مشغول می‌کند. من هم در خود فرو می‌روم. سعی می‌کنم بیاد بیاورم دفعه قبل که پیش عیوض آمدم کِی بود؟ شاید مهر یا شهریور. آن زمان به چه می‌اندیشیدم و به زندگی چگونه می‌نگریستم؟ دغدغه‌هایم چه بود؟ شاد بودم یا غمگین؟ چه کارهایی را فکر می‌کردم که حتماً باید انجام دهم؟ چیز خاصی به ذهنم نمی‌رسد. اما می‌یابم که چقدر فرصت برای زندگی کردن می‌تواند محدود و اندک باشد. در فاصله این دو سه ماه، دیگر پدرم پیشم نیست. برای همیشه او را از دست داده‌ام. کاش به او می‌گفتم که چقدر دوستش دارم. کاش می‌گفتم که چقدر بودنش مایه دلگرمی من است. اما اکنون دیگر خیلی دیر شده است. عیوض کارش را تمام می‌کند. ماشین را برق انداخته. پولش را حساب می‌کنم. دم آخر می‌گوید: "ایشالا دیگه غم نبینی". تشکر می‌کنم و به سمت خانه براه می‌افتم. با خود می‌اندیشم کاش می‌شد غم را از زندگی گرفت. رنگ آسمان قرمز است. دلم تنگ است. از این تکرار بیهوده‌ی زندگی بیزارم.

2010-12-20T13:55:00.000+03:30

جمعه‌ها كه به اتفاق مامان و خواهرهايم سر آرامگاه پدر مي‌رويم، درست دو رديف بالاتر، مادربزرگي در خاك خوابيده كه خانواده او هم هر جمعه سر مزارش مي‌آيند. دختر زيبايي در اين خانواده هست كه نمي‌دانم چرا احساس مي‌كنم خيلي دختر خوب و با محبتي است. انگاري مهرش بر دلم نشسته است. مادرش با مادرم هر هفته خوش و بشي مي‌كند و بعضي وقتها هم شده كه خودش هم آمده و با مامانجونم سلام و عليكي كرده است. اين هفته كه جايتان خالي يك قابلمه آش شعله قلمكار خوشمزه هم پخته بوديم و سر خاك نذر كرديم آنها هم بودند. برايشان آش بردم و اول يك كاسه به مادرش دادم. براي او كه بردم تشكر كرد و فكر كنم از حجب و حيا آش را قبول نكرد. البته به تيريپش اصلاً نمي‌خورد كه اهل حجب و حيا باشد، اما نمي‌دانم چرا اينگونه احساس كردم. به گمانم او هم از من خوشش آمده است (-: بعد خاله‌اش آمد سر قابلمه و گفت كه خواهرش (مادر عروس خانم) گفته كه آشش خيلي خوشمزه شده و او هم هوس كرده كه بخورد. براي همين دو كاسه ديگر گرفت و رفت. فكر كنم به دختر خانم خوب و مهربان هم داد كه بخورد. دم آخري، سر خاك از پدرم خواستم كه آن بالا مالاها اگر توانست با مادربزرگ خانم يك قراري بگذارد و اگر توانستند قضيه را هندل كنند تا ان شاءاله اوكي بشود. ان شاءاله.
ديروز يك سفر يك روزه دوباره رفتم گرگان. چقدر اين گرگان شهر خوبي است. بفاصله ده دقيقه به جنگل مي‌رسي. در هتل جهانگردي اسكان كرديم كه انتهاي جاده ناهارخوران است. شب هم رفتيم و يك كاسه باقالي داغ با همكارم زديم. عجب هواي محشري بود. چه لذتي دارد صبح كه از خواب پا مي‌شوي منظره جنگل را ببيني و هواي صاف و خنك را تنفس كني. به اين فكر كردم كه دوست دارم زماني كه پير شدم بيايم گرگان زندگي كنم. شهري آرام با مردمي خوب.

2010-12-11T16:17:00.000+03:30

چهل روز گذشت. مثل يك چشم بر هم زدن. مثل خوابي كه هيچ وقت باورش نمي‌كني. تركمان كردي. پيكرت را از بيمارستان گرفتيم و به پزشكي قانوني داديم. از پزشكي قانوني گرفتيم و به بهشت زهرا داديم. خاكت كرديم و برايت مراسم گرفتيم. سوم و هفتم. برايت در مشهد و تربت حيدريه هم مراسم گرفتيم. شهري كه در آن زاده شده بودي و خيلي دوستش داشتي. من هم تربت را خيلي دوست دارم. با آن مردم با صفا و خاكي‌اش. چقدر با محبت در مراسمت شركت كردند. شايد رسم وفا اين بود كه در همان تربت خاكت مي‌كرديم. كنار آرامگاه پدر و مادرت. اما به خودمان كه فكر كرديم، ديديم نمي‌توانيم هر وقت كه دلمان برايت تنگ شد، بياييم پيشت. ختم قرآن گرفتيم. مهمانداري كرديم و عزاداري. ديروز هم كه مراسم چهلمين روز رفتنت بود. تمام مجالسي كه برايت بر پا شد را دوست داشتم. همه‌شان آبرومندانه بودند. آنچه كه از عهده‌مان برمي‌آمد را انجام داديم تا در خور تو باشد. ما راضي بوديم. تو هم راضي باش.

چهل روز گذشت. مثل يك چشم بر هم زدن. اينك ما مانده‌ايم بدون تو. اينك ما هستيم و تو نيستي و ديگر نيز پيشمان نخواهي آمد. بايد پذيرفت. بايد پذيرفت آنچه را كه نمي‌توان تغيير داد. اينگونه رقم خورده بود كه اينگونه بي موعد بروي. بايد با آن كنار آمد. بايد با آن ساخت. بايد بتوانيم كه اين غم را در خود حل كنيم و به زندگي خود ادامه دهيم. روزگار به سپري شدن خود ادامه مي‌دهد و نمي‌توان آنرا نگه داشت. نمي‌توان مسيرش را عوض كرد. از امروز به بعد شكل زندگي ما عوض شده است. يك تغيير بزرگ براي ما رخ داده كه بايد آنرا بپذيريم. انسانهايي كه نمي‌‌توانند شرايط خود را با آنچه كه اتفاق مي‌افتد وفق دهند، به آنچه كه مي‌خواهند نمي‌رسند. بايد خودمان را با نبودنت وفق دهيم. هر چند خيلي سخت است، اما مگر غير از اين راه ديگري هم داريم؟ بايد بپذيريم اين حقيقت تلخ را كه "تو ديگر نيستي".

2010-12-06T17:10:00.001+03:30

به آن لحظه‌اي مي‌انديشم كه مرز بين مرگ و زندگي است. مرز بين بودن و نبودن. لحظه‌اي كه قبل از آن يك انسان زنده هستي و پس از آن نيستي. چه لحظه‌ي بديست. قبل از آن، هزار و يك آرزو داري. به خودت، خانواده‌ات، مسائل و مشكلاتت مي‌انديشي. به هر چيزي مي‌انديشي و مي‌نگري الا مرگ ... و پس از آن لحظه ... نمي‌دانم پس از آن چگونه است. آيا مي‌تواني باور كني كه مرده‌اي؟ آيا مي‌تواني بپذيري آنچه را كه اتفاق افتاده است؟ چرا آدمي مرز بين مرگ و زندگي خويش را نمي‌داند؟ اين حق ماست كه بدانيم چه زماني ديگر بودنمان به نبودن بدل مي‌شود. كاش خدا ما را از اين حق محروم نمي‌كرد. كاش مي‌دانستيم. كاش خيلي چيزها را مي‌دانستيم.

2010-12-05T11:00:00.000+03:30

گر درختي از خزان بي برگ شد

يا كرخت از صورت سرماي سخت

هست اميدي كه ابر فروردين

برگها روياندش از فر بخت

بر درخت زنده، بي برگي چه غم؟

واي بر احوال برگ بي درخت ...

...

2010-11-25T12:33:00.003+03:30

We are all gonna die.

كمي نفس بكش

2010-11-23T17:41:00.001+03:30

تهران، فردا چهارشنبه به دليل آلودگي هوا تعطيل شد. پس فردا هم كه عيد غدير است. اما مدير پروژه‌اي كه در آن كار مي‌كنم، ابلاغ كرد كه هم فردا و هم پس فردا بايستي سر كار باشيم. تازه اگر كارهاي لازم براي جلسه شنبه آماده نشد، شايد لازم باشد جمعه هم بيايم سر كار. به اين مي‌گويند شانس سگي. دوست داشتم كمي استراحت مي‌كردم. اين روزها دل و دماغ زندگي كردن ندارم. بنظرم خيلي بيش از حد زندگي را جدي گرفته‌ام. وقتي اينقدر مفت ممكن است بميرم، وقتي در عرض چشم بر هم زدني ممكن است دستم از تمام آنچه كه هست و نيست كوتاه گردد و تمام آرزوهاي بلند بالايي كه دارم به فاك فنا بروند، پس چرا اينگونه سخت گرفته‌ام؟ چرا نميتوانم كمي بيخيال‌تر باشم؟ كاش مي‌دانستيم كه زندگي با ما چگونه تا خواهد كرد. هيچ كس از آنچه كه برايش رخ خواهد داد، خبر ندارد. هيچ كس.

پينوشت: دلتنگتم بابا.

Death Does Not Put End To Love

2010-11-21T23:23:00.003+03:30

پدرم، سه هفته پيش، درگذشت. هشتِ هشتِ سال هزار و سيصد و هشتاد و نه، نفرت انگيزترين روز زندگي سي و يك ساله من تا كنون بوده است. روزي كه زندگي به من ثابت كرد تا چه اندازه مي‌تواند مسخره و در عين حال بي رحم باشد. روزي كه تا زمانيكه زنده‌ام، تلخي آن را فراموش نخواهم نكرد. طبق معمول شنبه‌ها، در طبقه سيزدهم وزارت نيرو، در سالن جلسات بودم كه منشي اداره با هزار زحمت توانست پيغامي را به دستم برساند كه هر چه سريعتر با دايي‌ام تماس بگيرم. چرا كه در آن طبقه، بدلايل امنيتي، موبايلها را از كار مي‌اندازند. خبرهاي بد، هميشه دل آدم را پيش از آنكه اعلام شوند، مي‌شوراند. همانجا از خدا خواستم كه اتفاقي كه افتاده در حدي باشد كه روال زندگيمان را بهم نريزد. تا اينكه بيايم بيرون و به دايي‌ام زنگ بزنم، فكرم هزار جا رفت. اما بيش از همه نگران پدرم بودم. نمي‌دانم چرا، اما حسي بهم مي‌گفت كه خبر درباره اوست. حدسم درست از آب درآمد. دايي‌ام گفت كه پدرم تصادف كرده و اكنون حالش زياد مساعد نيست. مادرم هر چه سعي كرده بود با موبايلم تماس بگيرد نتوانسته بود و به دايي‌ام گفته بود. دايي‌ام هم كه شماره محل كارم را داشته با آنجا تماس مي‌گيرد و پيغام مي‌گذارد. از جلسه بيرون آمدم و راهي بيمارستان شدم. شرايط بدتر از آنچيزي بود كه فكر مي‌كردم. پدرم در حال عبور از عرض بلوار ميرداماد، با موتور تصادف كرده بود و در اثر ضربه وارد شده به سرش، دچار مرگ مغزي شده و در كما بود. فقط بهت بود و حيرت. نمي‌دانستم بايد چه بكنم. از طرفي مي‌بايست مواظب مادرم مي‌بودم و از طرف ديگر بقدري شوكه شده بودم كه حال و روزم را نمي‌فهميدم. باورم نمي‌شد كه بهمين راحتي شايد ديگر پدرم را هيچ وقت نبينم. سعي مي‌كردم هرطور كه شده به خودم اميد دهم كه بابا زنده مي‌ماند. برمي‌گردد. مردن، براي او كه آزارش به هيچ كس نمي‌رسيد، هنوز خيلي زود بود. تازه مي‌خواست لذت زندگي را بچشد. بچه‌هايش از آب و گل درآمده بودند و اكنون مي‌توانست براي خودش نفسي بكشد. نفهميدم چگونه آن دو سه ساعت گذشت كه مادرم از آي سي يو آمد. اشكانش همه چيز را گفت. پدرم تمام كرده بود. سياهي و مصيبت در عرض چشم بر هم زدني، شلاق خود را بر پيكر زندگي ما زده بود. هر طور كه با خودم مي‌انديشيدم، نمي‌توانستم باور كنم آنچه را كه اتفاق افتاده بود. دوست داشتم از خواب بيدار شوم و ببينم كه هنوز همه چيز سر جاي خودش است. بابا، مثل هر روز رفته سر كار و عصر برمي‌گردد. شام را با هم مي‌خوريم و طبق عادتش بعد از كمي نشستن پاي تلويزيون و گپ زدن با بقيه و كشيدن سيگارش، رأس ساعت ده خوابش مي‌گيرد و مي‌رود مي‌خوابد. اما، بابا آنشب ديگر به خانه نمي‌آمد. چگونه مي‌توانستم باور كنم؟ چرا شب قبلش بهمان نگفته بود كه امروز مي‌خواهد بميرد؟ تا خوب نگاهش كنيم. تا نگذاريم زود بخوابد و باهاش حرف بزنيم. چرا ديروزش كه با من نشسته بود پاي فوتبال و بعدش هم برايمان مهمان آمد و كلي گفت و خنديد، بهمان خبر نداد كه آخرين شبي است كه با ماست؟ چرا بايد اينقدر زود مي‌مرد؟ حكمت اين مرگ نابهنگام چه بود؟

هميشه پيش خودم مي‌پنداشتم بلا و مصيبت براي ديگران است. تا بحال سختيِ آنچناني‌اي در زندگي‌ام نچشيده بودم. هميشه هم از خدا مي‌خواستم كه روزي فرا نرسد كه غم در دل اعضاي خانواده‌ام بنشيند. اما اينگونه نشد. زندگي روي ديگر خودش را هم به من نشان داد. اكنون، بيست و دو روز است كه پدر مهربانم را نديده‌ام. او، مردي بود كه تمام وجودش را براي زندگي زن و بچه‌هايش گذاشت و فرصت ديدن ثمره تلاشهايش را هم پيدا نكرد. اميدوارم روحش هميشه شاد باشد.

Pain

2010-10-22T23:45:00.002+03:30

زندگی ما آينه نمای آنچه است که خودمان برگزيده‌ايم. شايد راهی که برمی‌گزينيم تأثير پذيرفته از بسياری از عوامل بيرونی باشد، اما در انتهای کار، اين ما هستيم که تصميم گرفته‌ايم. فشارهايی که در هر زمينه‌ای وجود داشته، يک جايی ديگر از حد توان ما بالاتر رفته و باعث شده راهی را برگزينيم که شايد مطلوب ما نبوده است. اما کاش وقتهايی که ديگر طاقتمان طاق می‌شود، کاش وقتهايی که احساس می‌کنيم کاسه صبرمان لبريز گشته و ديگر کاری از دستمان بر نمی‌آيد، کاش وقتهايی که احساس می‌کنيم بريده‌ايم، اندکی در تصميمی که می‌گيريم بيانديشيم. اندکی تأمل کنيم. بدانيم که هميشه امکان اين هست که روزهای بد را تبديل به روزهای خوب کرد. صبر کردن را خوب بياموزيم و عجولانه تصميم گرفتن را عيبی بزرگ بدانيم. انسانهای صبور و خردمند در برابر قضا و قدر تسليم نمی‌شوند؛ بلکه تمام تلاش آنها اينست که به معيارهای آرمانی‌ای که در زندگی برای خود ترسيم کرده‌اند پايبند و وفادار بمانند.

پاييز، بهار عشق

2010-10-05T01:40:00.001+03:30

رنگ برگهاي درختان در حال عوض شدن هستند. پاييز هزار رنگ، عشوه گريهاي خودش را به رخ آنهايي مي‌كشاند كه با آمدنش تمام حال و هواي دلشان عوض مي‌شود. من متولد مردادم اما نميدانم چرا اينگونه آمدن پاييز برايم دلپذير است. آفتابي كه راه رفتن در زير تابش‌اش هيچ وقت اذيتم نمي‌كند، نسيمي كه سوزي ندارد و با وزيدنش برگهاي ريزان را به رقص در مي‌آورد و تنفس هوا را لذتي دو چندان مي‌بخشد. پاييز براي انساني كه شاد است و خوشحال، شادي‌اش را بيشتر مي‌كند و براي انساني كه ناراحت است و غمگين، غمش را بيشتر. من آنچه كه در مورد خودم مي‌دانم اينست كه بهيچ وجه انسان غمگيني نيستم، اما خيلي آرامش را دوست دارم. بگونه‌اي كه اين آرامش طلبي تا حدي ممكن است نگران كننده هم باشد. هيچ وقت نشده كه در محيطهاي شلوغ و پر سر و صدا احساس كنم كه روحم راحت است. از شلوغي فرار نمي‌كنم، اما آنجا جايي نيست كه روحم را تخليه كنم. روح من در آرامش آرام مي‌گيرد، اما روح بسياري از انسانها در سر و صدا. با انسانهاي پر جنب و جوش هم هيچ مشكلي ندارم تا زمانيكه از من نخواهند كه مانند آنها شلوغ باشم. بنظرم آدمها نبايستي از يكديگر انتظار داشته باشند كه مانند هم باشند. هر كسي شخصيت خاص خودش را دارد. حالا يا تو مي‌تواني با او كنار بيايي و او را همانگونه كه هست دوست بداري، يا نه نمي‌پذيري‌اش. اما از او نخواه كه خودش را عوض كند. اتفاقاً اين فرقها خيلي زيبا هم هستند. بارها شده كه پسر آرام و كم حرفي را ديده‌ام كه دختري شر و شيطان در كنارش در حال ادا و اطوار در آوردن است و آن پسر عاشق هم، ديوانه‌ي دلبريهاي دختر است. بنظرم خيلي تركيب زيبايي هم هست. همديگر را كاملاً تكميل مي‌كنند. آراميِ پسر، جنب و جوش دختر را مي‌خواباند و شيطنت دختر، زندگي پسر را از آرامش بيش از حد در مي‌آورد. اما اعتراف مي‌كنم كه برعكسش را خيلي كم ديده‌ام. پسرهاي شيطان، عاشق دخترهاي آرام نمي‌شوند. خودم هم از دخترهايي كه خودشان را لوس مي‌كنند و بلدند شيطنت كنند بيشتر خوشم مي‌آيد تا دخترهايي كه مانند خودم آرام و كم حرف هستند. اينكه مي‌گويند انسانها بدنبال آن چيزي هستند كه ندارند، درست است. بهرحال، خصلت زندگي اينست كه فرداي آن را نمي‌توان پيش بيني كرد. خيلي وقتها معيارهايي براي خودمان در نظر داريم، اما به پاي واقعيت كه مي‌رسيم و يا آنچه كه برايمان رخ مي‌دهد با آنچه كه از قبل تصور مي‌كرده‌ايم تفاوت زيادي پيدا مي‌كند.

هم‌ذات پنداريهاي من

2010-09-23T09:33:00.001+03:30

كاش مي‌توانستم هميشه در سفر باشم. روزهايي كه در سفرم انسان ديگري مي‌شوم. در خودم فرو مي‌روم. انسانهاي ديگر را بهتر مي‌شناسم. هم‌ذاتهاي خودم را بهتر و بيشتر درمي‌يابم.

بر دامنه تپه خشكي كه تا مسافتها اطراف آن موجودي و آبادي‌اي به چشم نمي‌خورد، منطقه‌اي با فنس‌هاي خاردار مشخص شده و تابلوي منطقه نظامي و عكسبرداري ممنوع در اطراف آن خورده است. در گوشه‌اي از اين محدوده، اتاقك ديده‌باني كوچكي بر روي دكلي مي‌بينم كه سرباز خسته‌اي در آن ايستاده و نگهباني مي‌كند. من هم‌ذات پندار آن سرباز تنهاي خسته هستم. حس آن سرباز تنها را در آن اتاقك نگهباني بر روي آن دكل قديمي در آن دشت بزرگ خشك درك مي‌كنم. مي‌دانم اكنون چقدر از تنهايي خود رنج مي‌برد و براي تمام شدن اين روزها لحظه شماري مي‌كند.

مي‌گذريم. بر بلنداي كوهي كه پوشيده از سنگ و خاك است، تك درخت سبز مغروري در كمركش آن كوه خشك و بي‌رحم روييده است. آن درخت تنها، در جايي كه هيچ اثري از حيات ديگراني مانند خودش نمي‌بيند، دوام آورده و زندگي كرده است. صلابت غرور آن درختِ تنها، ستودني است. من هم‌ذات پندار آن درختم. حس آن درخت را درك مي‌كنم و مي‌دانم اكنون چقدر در تنهايي خود غرق شده است. آرزوي آن درخت، گذر مسافري خسته از زير سايه‌اش و يا نشستن پرنده‌اي مهاجر بر روي شاخه‌هايش است. شايد اين آرزوي كوچك آن درخت تنها هيچ وقت برآورده نشود.

مي‌گذريم ...

زندگي اين روزهاي من همه‌اش شده است كار. كار و كار و كار. از هفت صبح تا هشت و نه شب درگير كارم هستم. فرصتي براي با خود بودنم ندارم. براي همين هم خيلي اينجا كم مي‌نويسم. هيچ وقت دوست نداشته‌ام كه اينگونه زندگي كنم. اما تا به خودت مي‌آيي، مي‌بيني كه روال زندگي‌ات موافق آنچه كه مراد توست، نيست. نبايد بگذارم كه جريان زندگي مرا با خودش به هر جا كه دلش خواست ببرد. بايد برابر اين جبر مقاومت كنم. بايستي كه بتوانم شكل زندگي‌ام را آنطور كه دلم مي‌خواهد بسازم. خيلي سخت است اما مهمتر از هر چيزي اين روزها و سالهاي زندگي من است كه دارند مثل يك چشم بر هم زدني سپري مي‌شوند.
هفته آخر شهريورماه ١٣٨٩، شمال

Conflict Resolution

2010-07-21T12:10:00.000+04:30

دیروز پس از حدود یکسالی کار بر روی پروژه‌ای که در مؤسسه تحقیقات آب بر روی آن مشغول بودم، گزارش نهایی‌اش تمام شد. خوشحال هستم هم بخاطر اینکه کار خوبی از آب در آمد و هم بخاطر اینکه کمی اکنون می‌توانم نفس راحتی بکشم و استراحتی بر بدن بزنم. موضوع این پروژه تخصیص آب حوضه آبریز رودخانه اترک بود که بدلیل واقع شدن بین دو استان خراسان شمالی و گلستان اختلافات و تنشهای شدیدی بر سر آب آن حاکم است. استان خراسان شمالی که در بالا دست حوضه است قصد اجرای سدهای مخزنی را برای برداشت آب دارد و استان گلستان که در پایین دست است شدیداً نگران عوارض مخرب ناشی از احداث این سدهاست. هدف از انجام این مطالعات هم بنوعی تعیین حق السهم هر از این استانها از آب حوضه اترک بود. البته معمولاً پاسخ اینگونه مسائل در مملکت ما با انجام مطالعات کارشناسی مشخص نمی‌شود، بلکه فشارهای سیاسی و مسائل قدرت است که حرف یکی از طرفین را بالاخره به کرسی می‌نشاند. کما اینکه در بسیاری از جلسات طرح ناگهان می‌دیدیم که نماینده هر یک از دو استان (البته بیشتر خراسان شمالی) هم وارد جلسه می‌شد و در خصوص لزوم رسیدگی به حقوق استان خود سخنرانی می‌کرد. اما آنچه که اکنون مهم است اینست که کارم را تمام کردم و بنظرم هم کار خوبی از آب در آمد. این چند وقت حتی شبها هم درگیر تهیه گزارش و فایل پاور پوینت و این حرفها بوده‌ام و حسابی احساس خستگی می‌کردم. هوا هم که به شدت ناجوانمردانه داغ است. اکنون می‌توانم کمی به برنامه‌های شخصی‌ام برسم. برنامه ورزش کردنم را دوباره جدی دنبال کنم، دستی به سر و رویم بکشم و کمی هم به شیطنتهای مورد علاقه‌ام بپردازم. زندگی همین است دیگر. فراز و نشیب دارد. مهم اینست که بدانی پس از هر سختی‌ای راحتی می‌آید. بقولی زندگی فاصله‌های خوشی است بین ناخوشیها و یا بر عکس. شاید بعضیها همیشه بنالند که هیچوقت خوشی در زندگیشان ندیده‌اند. اما بنظر من آنها انسانهایی هستند که خوشیهایشان را نمی‌بینند. بعضی از انسانها فقط دوست دارند که از زمین و زمان شکایت کنند و همیشه غر بزنند. من اینگونه نیستم. بنظر من زندگی زیباست. من زندگی کردن را دوست دارم و سختیهایش را هم بخاطر خوشیها و زیباییهایش می‌گذرانم. با شکایت کردن و از زمین و زمان و مملکت و حکومت نالیدن مشکلی حل نمی‌شود. باید که بدانی چه می‌خواهی و برای رسیدن به آنچه می‌خواهی تلاش کنی. در این حال است که احساس مفید بودن می‌کنی و این احساس رضایت باعث می‌شود که خیلی راحت تر بتوانی بر مشکلات فائق آیی.

خيلي دور اما خيلي نزديك

2010-06-18T19:11:00.002+04:30

براي من آدمها سه گونه‌اند: دسته اول آنهايي هستند كه نمي‌توانم باهاشان ارتباط برقرار كنم. دغدغه‌هاي فكري و روحي‌مان با هم جور در نمي‌آيد و نمي‌توانيم از همديگر فاز بگيريم. تعداد كسانيكه در اطرافم هستند كه در اين دسته قرار مي‌گيرند بيشتر از دو دسته ديگر است. اسم اين گروه را گروه آدمهاي ويداَوت كُنتكت (Without Contact) گذاشته‌ام؛ يعني هيچ تماس روحي‌اي با يكديگر نداريم. دسته دوم آنهايي هستند كه نقاط مشترك بالنسبه زيادتري با هم داريم. حرف يكديگر را مي‌فهميم و از لحاظ روحي به يكديگر احساس نزديكي داريم. با خوشي‌هاي يكديگر خوشيم و ناراحتي‌هايمان هم ناراحتمان مي‌كند. طوري به هم نزديكيم كه حتي ‌مي‌توانيم از خصوصي‌ترين خصوصيات زندگيمان نيز براي يكديگر حرف بزنيم. دانستن رازهايمان براي يكديگر چيز غريبي نيست و صميميت بينمان حتي بعضي وقتها اين اجازه را داده كه وارد حريم خصوصي زندگي يكديگر شويم. يكديگر را براحتي نقد مي‌كنيم و حتي ممكن است گاهي اوقات از يكديگر دلخور هم شويم. دلخور شدن آنها حتي شايد خيلي برايم ناراحت كننده نباشد؛ چرا كه مي‌دانم پس از چندي دوباره روال رابطه و رفاقت به مسير خودش برمي‌گردد. اسم اين گروه را دسته كلوز كُنتكت (Close Contact) گذاشته‌ام؛ يعني كسانيكه ارتباط روحي نزديكي با آنها دارم. تعداد كسانيكه در اين دسته قرار مي‌گيرند از دسته سوم بيشتر است. دسته سوم آنهايي هستند كه در عين اينكه بهشان نزديك هستم از آنها دورم. برايم خيلي عزيزند اما جايگاهي كه دارند و احترامي كه برايشان قائلم و عشقي كه به آنها مي‌ورزم نمي‌گذارد بيش از مقدار مشخصي بهشان نزديك شوم. نزديك شدن بيشتر شايد باعث شود كه بشكنند. دوست دارم در عين اينكه كنارشان هستم و كنارم هستند از دور تماشايشان كنم. دوست ندارم روح‌هايمان با يكديگر قاطي شوند و اصطكاك داشته باشند. يعني اين اجازه را بخودم نمي‌دهم كه خيلي وارد روحشان بشوم. شايد هم خودشان نمي‌گذارند. بهر حال هر چه كه هست منجر به حفظ يك حريم مقدس بينمان شده كه در عين اينكه خيلي بهم نزديكيم، اما از آن حريم جلوتر نمي‌رويم. و اين باعث گرديده كه رابطه با اين دسته از انسانها برايم جذابيت بيشتري نسبت به ديگران داشته باشد. در عين اينكه دوست داري اشتياق خودت را به كسي نشان بدهي، بايستي مراقب باشي تا از گستاخي و زياده روي تو دلخور و ناراحت نشود. هواي رابطه بينتان را بايد هميشه نيمه آفتابي - نيمه ابري نگه داري. ساده و پوست كنده نمي‌تواني با او از احساست صحبت كني اما بايد بطريقي هميشه هوايش را داشته باشي. هميشه بايد به او بگويي كه در كنارش حضور داري و حواست به او هست در حاليكه نبايد خيلي جلوي چشمش باشي. و چقدر اين حس دوست داشتني و لذتبخش است. بودنِ كسي كه اطمينان بخش است اما جلوي دست و پايت نيست. از پشت پرده با تو بازي مي‌كند. اينجور انسانها و رابطه‌ها فكر كردن مي‌خواهند. تماس برقرار كردن با آنها و نزديك شدن بهشان مثل بازي كردن شطرنج مي‌ماند. اسم اين دسته را گروه فار كُنتكت (Far Contact) گذاشته‌ام؛ يعني كسانيكه در عين اينكه نزديكند اما دورند. انسانهاي فار كنُتكت زندگي من گر چه خيلي اندكند اما خيلي برايم عزيزند.

رهگذار عمر سيري است، در دياري روشن و تاريك

2010-06-05T15:24:00.003+04:30

نمي‌دانم چرا؛ اما از زماني كه يادم مي‌آيد يكي از صداهايي كه شنيدنش خيلي برايم دوست داشتني و حس‌برانگيز بوده است، صداي عبور كاميوني در جاده‌اي دور دست كه سكوت نيمه‌هاي شب را مي‌شكند بوده است. امكان شنيدن اين صدا خيلي بندرت برايم بوجود مي‌آيد، اما در زمانهايي كه به مسافرت مي‌روم و يا بواسطه تعطيلات چند روزه‌اي كه پيش مي‌آيد به دامان طبيعت مي‌آيم، بيدار شدن در نيمه‌هاي شب با شنيدن صداي تنهاي يك كاميون كه از جاده‌اي دور مي‌گذرد يكي از ناب‌ترين حسهايي است كه لذتش را با تمام وجود درك مي‌كنم. در همان حال، با خودم مي‌انديشم كه آن مرد راننده كه در اين زمان در عمق سياهي شب، تنهاي تنها، به خطهاي سفيد منقطع وسط جاده مي‌نگرد و رد آنها را مي‌گيرد تا ستاره‌هاي بي نهايتِ آسمان را در افق روبروي خود تا انتهاي خط سياه زمبن مي‌بيند چه حسي دارد؟ آيا خوشبخت است؟ و يا نه، به غم و غصه‌ها و مشكلات زندگي خود مي‌انديشد؟ چرا در اين نيمه شب كه تمام مردم دنيا خواب راحت در رختخواب گرم را با هيچ چيز طاق نمي‌زنند، او تنهاي تنها با كاميونش به دل بيابان زده و از سياهي شب هراسي ندارد؟ و براي خودم اينگونه تصور مي‌كنم كه او از خوشبخت‌ترين انسانهاي روي زمين است. وهم سياهي شب را در مي‌نوردد تا اولين كسي باشد كه طلوع زيباي سپيده را نظاره‌گر باشد. نمي‌داند كه به كجا مي‌رود و سرانجام به كجا خواهد رسيد. فقط مي‌داند كه بايد برود، چرا كه رفتن و گذر كردن از دل سياهي و نهراسيدن و شايد هراسيدن ولي دل را به دريا زدن براي رسيدن به آنچه كه عاشقش است، او را به اين انتخاب سركش كشانده است. در دلم به او غبطه مي‌خورم و حس حسادتم برانگيخته مي‌شود. لبخندي بر لبانم مي‌نشيند. سردم مي‌شود. پتو را تا زير چانه‌ام بالا مي‌كشم و دوباره به خوابي عميق فرو مي‌روم.

نيمه شب پانزدهم خرداد ٨٩

دماوند

دوباره مال من خواهي شد

2010-05-31T02:59:00.002+04:30

چه رخوتي بر زندگي ات سايه مي‌افكند، زمانهايي كه نداني چه مي‌خواهي. مي‌توانستي خودت را بياندازي در گير و دار زندگي روزمره، تا حالي‌ات نشود كه روز و شب‌ات چگونه با هم وصلت مي‌كنند و خودت را درگير مشكلات تمام نشدني غم آب و نان مي‌كردي و يا اگر اينطور نمي‌خواستي، بايستي بتواني راه درست زندگي كردن را پيدا كني و اراده‌ات آنقدر تمام ناشدني باشد تا بتواني به آنچه كه مي‌خواهي دست پيدا كني. اميد به رسيدن به آنچه كه دوست دارم هيچ وقت در تو نبايد بميرد. روزها و شبهايي كه در رخوت غمزدگي مي‌ميرند فقط فاصله‌هاي تو را با دنياي زيبايي كه براي خودت مي‌خواستي بيشتر مي‌كنند. مگر نچشيده‌اي لذت حس انتقام را از بيخردانِ ناچيز صفتي كه روزي كينه شان را به دل گرفته بودي؟ مگر شعف خرد كردنشان را نديده‌اي؟ و كيست كه نداند آنكه انتقام مي‌گيرد هر چه ضرب شستش قويتر باشد، احساس رسيدن به آنچه كه حقش و حق ديگري بوده است برايش دلنشين تر و فراموش ناشدني‌تر است. پس بشكن. تمام پيوندهاي روحت را با روح بيخبر او از تو بشكن تا بتواني همانگونه كه بايد، روزي كه فرا خواهد رسيد، انتقامت را بگيري. صبر كن. صبر كردن را صرف كن. چرا كه صبر كردن اختيار نيست، اجبار است. او را‏، با تك تك فريمهاي صورتش، در گوشه اي از ذهن و قلبت دفن كن و صبر كن تا روزش فرا برسد. بدان كه بالاخره فرا خواهد رسيد. دنيا آنقدر كوچك است كه تو و او را دوباره بهم خواهد رساند. هر چند كه اكنون ممكن است فاصله تو و او به اندازه تمام دنيا باشد. بمان. بر سر حرفت بمان. چرا كه هر كسي كه به حرفش و شرفش عقيده دارد بر سر حرفش خواهد ماند. آنانكه بر سر حرفشان نمي‌مانند را ديده اي؟ مي داني كه چرا اينگونه‌اند؟ چون شرف و عقيده ندارند. بزرگترين مصيبت دروغگو، اينست كه شرف ندارد. مگذار. مگذار كه بازيهاي كوچك روزگار تو را سرگرم خويش كنند. بيانديش. بيانديش به آنچه كه درست است و آنچه كه نادرست است. خو بگير. به درستي خو بگير و متنفر باش از نادرستي. آنكه راه نادرست را بر مي‌گزيند تاوانش را خواهد داد. شك نكن. شك نكن به قوانين دنيا. ببين. نشانه‌هاي خدا را در زندگي‌ات ببين. انتقام يكي از نشانه‌هاي خداست.

خدا خودش مي داند

2010-04-01T13:18:00.003+04:30

زندگي آدمي بگير نگير دارد. هر كاري در اين دنيا بگير نگير دارد. بارسلونا هم كه بهترين بازي فوتبال را مي‌كند بعضي روزها بازي‌اش به اصطلاح نمي‌گيرد و به ضعيفترين تيم مي‌بازد. زندگي آدم هم همينگونه است. روزهايي هستند كه دست به خاك هم كه مي‌زني طلا مي‌شود. روزهايي هم هستند كه چرخ روزگار بر وفق مرادت نمي‌گردد و ايام به كامت نيست. راهش اينست كه صبوري پيشه كني تا بگذرد. بگذار تا بگذرد. ‌اگر آدمي نباشي كه خدا با تو قهر كرده باشد، دوباره روزهاي خوب فرا مي‌رسند. دوباره از خودت، از زندگي‌ات و دنياي پيرامونت احساس رضايت خواهي كرد و براي ‌رسيدن به هدفهايت انگيزه تلاش خواهي داشت. صبور بودن هنر با ارزشي است. صبور باش. بگذار تا بگذرد. اين قانونش است. ‌اين مسلك زندگي است.

روزگاری نو را بیآغاز

2010-03-26T19:48:00.001+04:30

از یک روز قبل از تحویل سال 1389 به مشهد آمده‌ایم. پس از مدتها در جمع بزرگ خانواده بودن چه لذت دلنشینی دارد. لحظه تحویل سال در خانه مادر بزرگ و پس از آن برای تک تک اعضای خانواده دعا کردن و آرزوهای خوب داشتن و شام هم بر خلاف همه جا، خورشت خوشمزه فسنجان و قیمه مادر بزرگ. یکسال دیگر از زندگی ما گذشت و سال دیگری آغاز شد. سالی که گذشت پر بود از اتفاقات تلخ و شیرین. سالی که در تاریخ ایران ماندگار خواهد شد. سالی که بیشتر از هر زمان دیگری مفهوم "ملت" را فهمیدیم. با هم بودن را چشیدیم. بدون اینکه لبهایمان را باز کنیم با یکدیگر در خیابان حرف زدیم. از اینکه با تمام وجود درک کردیم که چقدر حس مشترک بین ماست به خود بالیدیم. از ترس فرار کردیم. گاز اشک آور استشمام کردیم و برای یکدیگر آتش ساختیم تا در پناه دود آن بتوانیم نفسی بگیریم. چشمم روشن است به سال 1389. آرزو می کنم که امسال سال مهربانی باشد برای همه ما و برای همه شما. سالی باشد که به آرزوهای زیبایتان برسید.

To Be Lucky or Not? That's the Problem

2010-02-25T19:50:00.001+03:30

برای مأموریت کاری یکی دو روزی به گرگان سفر کردم. چقدر شهر زیبایی است و چه هوای لطیفی دارد. تیپ، قیافه و لباس دخترها و پسرهایش هم مطابق با آخرین فشن روز است. برایم این مسأله جالب بود. گرگان خیابانی دارد بنام ولیعصر که پیاده روی عصرگاهی و سر شبگاهی در آن صفای مخصوص خودش را دارد. همچنین پارک ناهارخوران آن که معروف خاص و عام است و در عرض 15 دقیقه میتوانی از محیط شهری خودت را به جنگل برسانی و از طبیعت زیبایش لذت ببری. هنگام برگشت هم که هواپیمای ما قرار بود ساعت ده و نیم شب به تهران بیاید ساعت 5 صبح پرواز کرد. خوبیش این بود که عزای این را گرفته بودم که بازی اینتر - چلسی را نمی توانم ببینم اما در عوض هم این بازی و هم بازی زسکا - سویا را از ال سی دی بزرگ فرودگاه دیدم. اما چه عذابی داشت خوابیدن روی صندلیهای فلزی فرودگاه. هر چه که سنم بالاتر می رود آدم جان عزیزتر و محافظه کارتری می شوم. قبلنها توی پروازهای هواپیما هیچ نگرانی و ترسی از اینکه آیا سالم به مقصد می رسم نداشتم. تکانهای هواپیما برایم خوشایند بود و جزو خاطرات خوش سفر محسوب میشد. اما اینجا بایستی اعتراف کنم که دیشب در طول پرواز همواره در اعماق ذهنم این نگرانی وجود داشت که هر آن امکان دارد این هواپیما هم مثل خیلی دیگری از هواپیماهایی که اخیرا سقوط کرده اند ناگهانی غزل خداحافظی را بخواند و همانطور که همه در حال چرت زدن بودیم صدای خلبان را از بلندگوهای بالای سرمان بشنویم که بگوید "مسافرین محترم متأسفانه باید به اطلاعتان برسانم که هواپیما با مشکل فنی مواجه شده و ما در حال سقوط هستیم. لطفاً آخرین دعاهای زندگی خود را بخوانید". خصوصاً اینکه دلیل تأخیر پرواز هم مشکلات فنی اعلام شده بود و بهمین خاطر تعدادی از مسافرها هم پرواز خودشان را کنسل کردند و عطای پرواز با طیاره را به لقایش بخشیدند و رفتند. برای همین یکی دو باری که هواپیما تکانهای مختصری بدلیل شرایط جوی خورد ته دلم احساس کردم که من الان دوست ندارم بمیرم و هنوز برای زندگی ام آرزوهای زیادی دارم. این بود که به این فکر افتادم که راست می گویند آدمی هر چه سنش بالاتر می رود و تعلقاتش به این دنیا بیشتر می شود از فکر کردن به مرگ هراس بیشتری دارد. ولی در کنار آن به این فکر هم افتادم که آنهایی که در چنین شرایطی واقع شده اند آیا چه احساسی داشته اند؟ آنهایی که می دانند تا چند ثانیه دیگر بیشتر زنده نیستند به چه چیزهایی فکر می کنند؟ به خانواده شان؟ به ثروتشان؟ به کارهایی که کرده اند؟ شاید اگر هم آدمهای معتقدی باشند به گناهانی که کرده اند و فکر کرده اند که زمان برای جبران آنها دارند اما اکنون دیگر دستشان از همه جا کوتاه است. اما آنچیزی که برایم روشن است اینست که شاید تمامی آدمها در این شرایط یک آرزو داشته باشند و آن اینست که از خدا بخواهند زندگی را به آنها برگرداند. یا آنها را به زندگی برگرداند. شاید در بسیاری از لحظات سخت بسیاری از انسانها آرزوی مرگ کنند و بگویند که دوست دارند بمیرند. اما زمانی که مردن عینیت پیدا کند بنظرم هیچ انسانی نیست که دوست نداشته باشد فرصت زندگی کردن دوباره ای به او داده شود. آن کسی که خودکشی می کند ثانیه هایی قبل از مردن پی به اشتباه خود می برد و تمام آرزویش اینست که زنده بماند تا بتواند جبران کند. اما در بسیاری اوقات کاری دیگر از دست کسی ساخته نیست. در بسیاری از اوقات دیگر خیلی دیر شده است. برای همین همیشه باید درست زندگی کرد. زمان، مکان و شیوه مرگ دست ما نیست. هر لحظه و در هر جایی ممکن است اتفاق بیافتد. همیشه باید به این فکر کنیم اگر قرار شد که دستمان از دنیا کوتاه شود چه شرایطی خواهیم داشت؟ آیا کارهای بسیار مهمی هستند که باید آنها را تا اکنون انجام داده باشیم؟ آیا رفتارهایی داشته ایم که همیشه از بیادآوری آنها نزد خودمان شرمگین هستیم و قصد این را داریم که روزی آنها را توبه و یا جبران کنیم؟ هیچ چیز هیچ وقت دست ما نیست. آن اتفاقی که باید بیافتد، می افتد. آنچه که قرار است بشود، می شود. هر چه انسان سبکتری باشی، راحت تر می توانی هر آنچه را که رخ می دهد بپذیری، از آن بگذری و خودت را اسیر گیر و دار اتفاقات زندگی نگردانی.

Seasons-Off

2010-02-20T15:04:00.003+03:30

فصلها تغییر کرده اند. امروز اولین روز آخرین ماه سال است، در حالیکه تهران بهاری ترین هوای ممکنه را دارد. بارانی دارد می بارد که نگو و نپرس. درختها همه شروع کرده اند به سبز شدن و جوانه زدن. بهار در این منطقه از کره زمین یکماه زودتر شده است. بنظرم خیلی جای این دارد که دانشمندان علوم مرتبط با هواشناسی و تغییر اقلیم تحقیقات وسیع و درست حسابی ای در خصوص تغییرات زمان شروع فصلها در نقاط مختلف کره زمین انجام دهند. طبیعت دارد قوانین خودش را تغییر می دهد. گویا اینکه از اینهمه قرن تکرار شدن خسته شده است.

دمي با غم به سر بردن جهان يكسر نمي ارزد

2010-02-19T01:54:00.118+03:30

عصر جمعه است. هوا كه از صبح بهاري بهاري بود دم غروبي باروني شد و چنان رگبار و رعد و برقي زد كه توي دل آدمو خالي ميكنه. هنوز كه هنوزه نميدونم توي اين عصرهاي دلگير جمعه چه چيزي خوابيده كه اينجوري زندگي رو به كام آدم تلخ ميكنه. از بچگيم از غروبهاي جمعه متنفر بودم. يه جور حس تموم شدن توي خودش داره لامصب. هميشه عصراي جمعه بهم ميگن يه هفته ديگه هم گذشت و هيچ اتفاق خاصي نيفتاد. دوباره از فردا يه هفته ديگه شروع ميشه. دوباره فردا شنبه است. دوست نداشتني ترين روز هفته. با گذشتن اين روزها، هفته ها و سالها هي روزشمار عمرم بزرگتر و بزرگتر ميشه. و بدي قضيه هم اينه كه ديگه هر كاري بكني اين روزي كه گذشت بر نميگرده. رفت و پيوست به تاريخ زندگي ام. اگر به من بگن كه در زندگي بعديم دوست دارم چه كسي باشم بي شك پرنده بودن رو انتخاب ميكنم. دوست دارم يك عقاب باشم. ميدونين فرق بين پرنده و انسان چيه؟ فرقشون اينه كه پرنده هميني كه بخواد پرواز كنه پرواز ميكنه. فقط كافيه كه بالهاش رو باز كنه و بپره. اونوقت از روي اين زمين كنده ميشه و ميره توي آسمون. ميره هر جايي كه دلش خواست. اسير يه جا نيست. اسيري خيلي بده. اينكه نتوني بري يه جايي كه هر وقت دلت خواست بري خيلي بده. اينكه به زمين چسبيده باشي خيلي بده. و من اين روزها احساس ميكنم كه روحم آزاد نيست. وقتهايي كه توي زندگي ام روحم آزاد بوده خيلي انسان مؤثرتري بوده ام تا زمانهايي كه روحم بي دليل در درونم حبس شده. روحت كه حبس شده باشه مثل اينه كه بختك افتاده باشه روت. تا حالا روي شماها بختك افتاده؟ ديديد چطوريه؟ هر چقدر ميخواي داد بزني و از بقيه كمك بخواي و بهشون بگي كه بيان به دادت برسن نميتوني دهنتو باز كني. روحتم كه حبس شده باشه نميتوني پروازش بدي. دلت ميخواد پرواز كني ولي نميتوني و دليل اينكه نميتوني هم رو نميدوني.
يكي از دوستانم كه زندگي خيلي قشنگ و خوبي داشت حدود دو سالي ميشه كه تمام زندگيشو گذاشته توي يكي از اين شركتهاي هرمي كه عينهو قارچ همه جا سر و كلشون پيدا شده. يعني اولش با پونصد هزار تومن شروع كرد و ٢٤ ساعته وقتشو گذاشت واسه اين كار. بعد از يه مدت كوتاهي خيلي درآمد خوبي كسب كرد و ماشين آخرين سيستم و بر و بيايي براي خودش دست و پا كرد. هر روز هفته يه گوشه اي از ايران و بعضي وقتها هم دبي و كلي خدم و حشم و بگير و ببند. همه حرف از ثروتش ميزدن كه چطوري يه شبه راه صد ساله رو طي كرد. خانواده خودشو و خانومش هم اومدن توي اين كار و سرمايه گذاريهاي بزرگي كردن. اما با بگير و ببندهايي كه شد و جلوي فعاليت شركتشون رو گرفتن الان بدهي هاي ميليوني كه ببار آورده داره زندگيشو از هم مي پاچونه. اميدش به زندگي رو از دست داده و افسرده شده و نشسته يك گوشه خونه و حسرت روزهاي گذشتشو ميخوره و نرم نرم داره ديوونه ميشه. كابوس پاس كردن چكهاي نجومي و دادگاههاي آدمايي كه ازش شكايت كردن و هزار و يك مشكل كوچيك و بزرگ ديگه داره اونو به مرحله حادي از لحاظ رواني ميكشونه. خانمش و خانوادش رو هم كه نگم بهتره. همون روزاي اول بهش گفتم كه اين پول بركتي نداره چونكه از راه درستي بدست نمياد. اصلا ميدونين چيه؟ اين سيب زندگي تا بخواد برسه به زمين هزار و يك چرخ توي هوا ميخوره. هيچ كي از فرداي خودش خبر نداره و نميدونه كه قراره چه اتفاقي براش بيافته. خيلي وقتها توي زندگي با تصميم به انجام يك كار به ظاهر كوچيك آدم از فرش به عرش ميرسه و يا بر عكسش. اما اونچيزي كه بر روح زندگي همه انسانها حاكمه يكسري قوانين ثابت تغيير ناپذيره كه ما شايد خيلي از اونها رو ندونيم. اين قانونها به آدمهايي كه بخوان مسير حاكم بر زندگي رو دور بزنن و از جاده خاكي زودتر به مقصد برسن اجازه نميده كه خوش باشن. سرنوشت بيرحم ترين قضاوتها رو در مورد انسانها ميكنه. اگر كسي پاشو رو شونه هاي انسانهاي ديگه بذاره يا حقي رو ناحق كنه و حقوق ديگران رو زير پا بذاره محاله كه يه جايي اونو پس نده. اين رفيق ما هم طمع كرد. قدر زندگي خوبي كه داشت رو ندونست و عشق بي ام دبليو سوار شدن و ويلاي دبي داشتن اونو به اين روز كشوند. اولش گفت كه از توي اين كار دويست ميليون كه در بيارم ميام بيرون. اما هيچ وقت راضي نشد و اينقدر قرض كرد و دست آدماي ديگه رو گرفت آورد توي اين كار كه حالا هيچ رقمه نميتونه از پسش بر بياد. اما همه اينا به كنار، ميدونين بنظر من بزرگترين دردي كه اين آدم الان داره چيه؟ اينه كه خيلي از آدماي دور و برش هنوز نميدونن كه اصل ماجرا چيه و به ثروت و زندگي اين آدم غبطه ميخورن. اونوقت مجبوره كه جلوي همه حفظ ظاهر كنه و بگه كه خوشبخترين آدم روي زمينه. و چه بدبختي اي بزرگتر از اين كه درون و بيرون تو با هم يكي نباشن. به سوي همين چراغي كه بالاي سرم روشنه قسم ميخورم كه خوشبختي چيزي نيست جز اينكه اونچه كه در درونت هستي با اونچيزي كه در بيرون هستي يكي باشه. وقتي بين درون و بيرون تو تضاد باشه مجبوري كه نقش بازي كني و نميتوني به بقيه هم بگي كه من اونچيزي كه شماها فكر ميكنيد نيستم. توي چنين شرايطي ذره ذره از داخل فرو ميريزي و بالاخره يه روزي كم مياري و داغون ميشي.
هدف از آفرينش ما شادمانه زيستن است. انسانهايي كه شادمانه زندگي ميكنن مفهوم واقعي زندگي رو درك كرده و ازون لذت ميبرن. خدا ما رو آفريده (من به خدا اعتقاد دارم) تا از اين زندگي لذت ببريم. پس هر كاري كه ميكنيم كه ما رو نااميد و افسرده ميكنه و اميد به بهتر شدن رو از ما ميگيره ما رو از مفهوم اصلي و روح حاكم بر هستي دور كرده است. و يقيناً بين شادمانه زيستن با الكي سرخوش بودن و بي هدف روزگار رو سپري كردن تفاوتيست بسيار زياد. انسانهايي كه درك عميقي از فلسفه زندگي و هستي دارن هميشه انسانهايي با طبع شاد و اميدوار هستند. اونها روح بزرگي دارن كه مشكلات روزمره زندگي هيچ وقت براشون سد و مانعي جلوي پيشرفتشون نميشه. اگر غمي هم در ميون باشه غميه كه در ذات خود شادي آفرين است. غميه كه نه تنها تو رو نااميد و مستأصل نميكنه بلكه روحت رو زلالتر ميكنه تا براي رسيدن به آرزوهاي بزرگ خودت بزرگتر بشي و بيشتر تلاش كني. روحت كه فراخ و بزرگ باشه هيچ چيزي نميتونه جلوتو بگيره.

زنجیره‌های مجازی

2010-01-11T17:10:00.000+03:30

تصور اینکه تکنولوژی و پیشرفتهای بدست آمده در زندگی انسان، چقدر این دنیا را کوچکتر از قبل کرده است براستی امری است حیرت انگیز. در پروفایل فیس بوکم یکسری عکسهای قدیمی از دوران دانشکده گذاشته‌ام که در بسیاری از آنها بچه‌های سال پایینی‌ای هستند که نمیشناسمشان. اما با پخش شدن عکس، هر کدامشان خودشان را در آن پیدا کرده‌اند و تگ کرده‌اند و من می‌بینم که هر کدامشان اکنون در گوشه ای از این دنیا در حال زندگی هستند؛ اگر همین شبکه‌های اجتماعی دنیای مجازی نبود ما هیچ وقت نمی‌توانستیم همدیگر را پیدا کنیم و خبر از حال هم داشته باشیم و یا بدانیم که هم دانشکده‌ای بوده‌ایم. اما اکنون به لطف این اختراع جالب می‌توانیم از حال همدیگر ولو اینکه فاصله بینمان به اندازه قطر کره زمین است در زمانی کوتاه با خبر شویم و یا بدانیم کسی که قبلاً دوستش داشته‌ایم اکنون کجاست، چه می‌کند و یا با چه کسی ازدواج کرده است. نمونه دیگر تأثیر این شبکه‌ها را می‌توان در جریانات پس از انتخابات اخیر دید که کوچکترین اتفاقها در کوتاهترین زمان در سراسر دنیا پخش گردید و موضوع شهروند - خبرنگار به موضوعی نوین در مباحث مربوط به علوم انسانی تبدیل شد.

انسان امروزه همانقدر که از اجتماع واقعی فاصله می‌گیرد سعی می‌کند با پیوستن به شبکه‌های اجتماعی مجازی روابط خود را با کسانیکه گزینش شده‌اند گسترش دهد. بنظرم زندگی امروزه در دو لایه مجزا از هم جریان دارد. یکی همین دنیای واقعی که فیزیکی است و دیگری دنیای مجازی که هر کسی از پنجره مانیتور خود به آن وارد می‌شود، اخبار را می‌خواند، از حال دوستان و آشنایانش در اقصی نقاط دنیا با خبر می‌شود و خود را در خوشیها و غمهای آنها شریک می‌کند. اما ایراد اصلی این جامعه اینست که حجم اطلاعاتی که به مغز آدم وارد می‌کند و میزان درگیری‌ای که برای انسان بوجود می‌آورد به قدری زیاد شده است که قدرت تفکر عمیق را از آدمها می‌گیرد. این قضیه در مورد خود من بشدت صادق است. جذابیت استفاده از اینترنت در زمانهایی که وقتم آزادتر است و دریافت اطلاعات گوناگون از این طریق به میزانی‌ست که ذهن مرا خسته و درگیر خود می‌کند و رمقی برای اینکه با خودم تنها باشم و به آنچه که دوست دارم فکر کنم برایم نمی‌گذارد. حتی در برخی اوقات شده است که کارهای واجبی را که بایستی ظرف مدت زمان معینی انجام می‌داده‌ام بخاطر درگیر شدن بیش از حد در این فضا به تعویق انداخته ام و بازده سابق را نداشته‌ام. این موضوع این روزها ذهن مرا بخود مشغول کرده که چرا نمی‌توانم استفاده از اینترنت را در یک حد حداقل لازم نگه دارم و از بقیه اوقاتم برای ‌انجام سایر امور استفاده بهینه کنم. بارها شده که بصورت مقطعی رژیم استفاده از اینترنت را پیاده کرده‌ام اما با گذشت زمان هیچ کدام موفق نبوده است. نکته مهم دیگری که در این بحث مهم است جمله معروفی است که می‌گوید: "تعداد کانکت شدنهای شما در طول روز رابطه مستقیمی با میزان احساس تنهایی شما دارد". ‌

پرواز شماره بي‌نهايت

2009-12-14T19:42:00.001+03:30

شب شده است و من هنوز اينجا هستم. دلم نمي خواهد كه بلند شوم و كامپيوترم را خاموش كنم و كاپشنم را بپوشم و كيفم را بردارم و بروم سوار ماشينم شوم تا راهي خانه شوم. پكيجها را خاموش كرده‌اند و هواي ساختمان كم و بيش سرد است. حسي در من است كه مي گويد نرو. بمان و دو كلمه اي با روح خودت حرف بزن. با خودت بيشتر رفاقت كن. در اين گير و دار كار و زندگي، قدر تك ساعتهايي كه فارغ از دغدغه‌هايِ هميشگيِ پايان‌ناپذير هستي را بيشتر بدان؛ چرا كه در اين زمانهاست كه مي‌تواني روحت را در دنياي خيال پرواز دهي. بروي به آنجا كه دوست داري الان مي‌بودي. بروي پيش آن كسي كه دوست داري الان كنارت مي‌بود و تو هُرم نفسهايش را با دم و بازدمت به درون خودت مي‌بردي. عطر تنش را با تمام وجود استشمام مي‌كردي و گرماي لبهايش ضربان قلب يخ‌زده تو را به عرش خدا مي‌رساند. آنوقت با تك تك سلولهاي روحت اين احساس در تو بوجود مي‌آمد كه چقدر زندگي زيباست. چقدر زندگي ارزش زندگي كردن دارد. چقدر از اينكه مي‌بيني اين حس را در كسي بوجود آورده‌اي كه مي‌تواند در آغوش تو آرام بگيرد، سرش را بر شانه‌هايت بگذارد و به تو تكيه كند شوق و لذت وصف ناپذيري در دلت احساس مي‌كردي. آنوقت مي‌فهميدي كه درك اين حس چه ارزشي دارد و چگونه مي‌تواند رازهاي زيباي زندگي را براي تو نمايان كند. اما تو نخواستي كه اينگونه باشد. تو ترسيدي و كم آوردي. هزار و يك بهانه براي خودت آفريدي تا گوشه‌اي از اين قباي عافيت طلبيِ بدريخت و بدقواره‌اي كه براي خودت دوخته‌اي به وهم اين بيكرانِ بي‌پروا طلب آغشته نشود. تو و بي پروايي؟! تو و دل را به دريا زدن؟! تو و خارج از قاعده و چهارچوب بودن؟! حاشا و كلا. هيچ كس كه نداند، خودت از همه بهتر مي‌داني كه چگونه انساني هستي. بپذير. بپذير و دهانت را ببند و ديگر حرفي نزن. بپذير اين بخش از وجود و شخصيت‌ات را و آن را بيانداز به پاي اين حرف كه هيچ كس نيست كه كامل باشد. بپذير و آن را بيانداز به پاي اين حرف كه هر انساني نقصهايي دارد و تو هم از قاعده مستثني نيستي. اين سخن را بگذار و بگذر. تو سهراب اين ميدان نيستي.

رویا

2009-12-12T01:20:00.002+03:30

در زندگی چیزهایی هستند که از آنها نمی توان گذشت. هرگز نمی توان گذشت ...

خواب ليلا

2009-12-09T16:54:00.001+03:30

توي اين تعطيلات آخر هفته اي، به لطف مسافرت اعضاي خانواده و تنها شدن، فرصتي بسيار مناسب فراهم شد براي استراحت و لذت بردن از سكوت حاكم بر خانه. شنبه بعد از ظهر بطور ناگهاني حس سينما رفتن و ديدن فيلمي بر روي پرده نقره اي بزرگ به سرم زد. در نتيجه شال و كلاه كردم و به سمت پرديس سينمايي پارك ملت براه افتادم تا هم اين مجموعه تازه تأسيس رو كه تعريفش رو شنيده بودم ببينم و هم دو سه ساعتي فارغ از غم و غصه دنيا روي صندلي سينما ولو بشم و داستان زندگي بازيگرهاي فيلم رو دنبال كنم و باهاشون همدردي كنم. هوا هم بشدت سرد شده بود و سوز استخونسوزي مي وزيد. هنوز تموم طبقات پرديس ملت افتتاح نشده و در حال حاضر از طبقات ٢- تا همكف اون استفاده ميشه. فيلمهايي كه روي اكران بودن اكثرا فيلمهايي بودند كه با خوندن نقدهاشون ميدونستم فيلمهاي جذابي نيستن. مثلاً خيلي دلم ميخواست كه يك فيلم عاشق پيشگي لوطي گرايانه خوش ساخت از جناب مسعود كيميايي روي پرده مي بود و منم مي رفتم ميديدمش. مثلاً يه چيزي تو مايه هاي فيلم سلطان با بازي فريبرز عرب نيا و هديه تهراني كه خيلي ديدنش رو دوست داشتم. حال و هواي فريبرز عرب نيا توي اون فيلم خيلي به حال و هواي خودم ميخوره. اما متأسفانه فيلم محاكمه در خيابان رو اينقدر بد ساخته و اينقدر همه ازش بد نوشتن كه كوچكترين وسوسه اي براي ديدنش نداشتم. فيلمهاي ديگه هم همينطور بنظرم اومد مثل كتاب قانون، نيش زنبور و ... اما تيزر فيلم خواب ليلا كه بتازگي هم روي پرده اومده توجهم رو جلب كرد. مخصوصاً كيفيت بازيگرهاي اين فيلم دليل بر اين بود كه ميتونه فيلم خوبي باشه. بودن فاطمه معتمد آريا و پژمان بازغي در اين فيلم ميتونست دليل بر اين باشه كه ارزش ديدنش رو داره. واسه همين بليطش رو گرفتم و به سالن شماره ٤ در طبقه ٢- رفتم. فقط ٢ رديف از سالن مدرن سينما تماشاگر داشت. شروع فيلم و تيتراژش بنظرم خيلي خوب بود. فيلم در ژانر وحشت هستش و قصه جالبي داره كه كم و بيش بيننده رو تا آخر بدنبال خودش ميكشونه. در كل فيلم خوش ساختي بنظرم اومد و مخصوصاً فيلم برداري اون كه توسط كوهيار كلاري و با نظارت محمود كلاري انجام شده يه سر و گردن از بقيه مشخصه ها بالاتر بود. داستان فيلم هم در مورد دختري بنام ليلاست كه دختر بچه اي كه بقيه نمي بيننش و فقط اون مي بيندِش قصد كشتن ليلا رو داره و ليلا هم در صدد اين برمياد كه بدونه اين دختر كيه و چرا ميخواد اونو بكشه. در كشمكش اين قضيه با دكتري (پژمان بازغي) آشنا ميشه كه ميتونه آدمها رو به مرگ مصنوعي ببره و اونها با رفتن به اون دنيا براي چند دقيقه ميتونن ندونسته هاي زندگيشونو بفهمن. به اين ترتيب ليلا هم با رفتن به دوران كودكي خودش ميفهمه كه اين دختر كيه و قضيه نفرتش از كجا آب ميخوره. بنظرم بارزترين نكته منفي فيلم بازي ضعيف همين دختري بود كه نقش ليلا رو بازي ميكنه. در حاليكه براي بازي نقشهاي فرعي نظير خاله و دكتر از فاطمه معتمد آريا و پژمان بازغي استفاده شده يا مايا پطروسيان نقش يك خانم تن فروش رو بازي ميكنه ميشد براي نقش اول اين فيلم از يك بازيگر پخته تر استفاده كرد تا زحماتشون بيشتر به چشم بياد. اما در كل فيلم خوش ساخت از آب دراومده و به ديدنش ميارزه. ساختن فيلم در ژانر وحشت بتازگي در سينماي ايران باب شده و اخيرا هم فيلمهاي پارك وي به كارگرداني فريدون جيراني و حريم به كارگرداني رضا خطيبي با اين خميرمايه اكران شد. بنظرم خوب درآوردن يك فيلم وحشتناك با تجهيزات سينماي ايران كار سختي هستش. رضا خطيبي يه جورايي از دوستاي دور من هست كه يكي دوباري با هم بيرون رفتيم و مفصل گپ زديم. توي سرش ايده هاي جالبي داره كه اگه بتونه پياده كنه كارهاي جالبي ميشن. به شدت هم آدم باحالي هستش و توي اون دو سه ساعت از شدت خنده روده بر شدم. خدايا! اين خوشيهاي كوچك زندگي رو از ما مگير، چرا كه تنها دلخوشيمون توي اين روزهاي سرد همينهاست.

صبور باش

2009-11-26T18:15:00.002+03:30

هوا ديگه حسابي سرد شده. بدون كت و شال گردن و لباس گرم زمستوني نميشه اومد بيرون. اين شبها جون ميده واسه اينكه زيپ كاپشنتو تا زير دماغت بكشي بالا و دستاتو مچاله كني تو جيب شلوارتو و هدفون موزيك پليرتو بذاري تو گوشتو و راسته پياده روي خيابونو بگيري و واسه خودت براي چند ساعتي هم كه شده فارغ از باري كه تو زندگيِ روزمره هر روز اينور و اونور ميبري قدم بزني. مغازه هاي رنگ و وارنگو زير نور چراغ هالوژن ويترينشون ببيني. مانكنهاي خوشگل و خوشتراشو ببيني كه خوشرنگترين لباساشونو با هم ست كردنو اين خوشتيپيشونو دارن به رخ آدمايي كه از كنارشون رد ميشن ميكشن. بعضيها هم واميستنو يه نگاهي از سر تحسين و شايد حسرت بهشون ميكنن و بعضيها هم اصلاً تحويلشون نميگيرنو بيتفاوت از كنارشون رد ميشن. مردمو ببيني كه چطور بعضيهاشون دارن ميدوؤن تا به مقصدشون برسن و خودشونو از گزندِ سوز اين سرما نجات بدن. لابد خيليهاشون با اين سرما حال نميكنن كه اينطوري قيافه هاشون درهمه. لابد بعضيهاشون دارن با خودشون فكر ميكنن كه كاش الان يه جايي بودن كه آفتاب گرم خورشيد روي پوست بدنشون ميتابيد و اونا ميتونستن زير اون گرماي لذتبخش دراز بكشنو و حموم آفتاب بگيرن. بعضيها هم شايد اين اخمي كه توي چهرشونه هيچ ربطي به سرما نداره. خداي نكرده تو زندگيشون شايد مشكلي دارن كه تمام فكر و ذكرشونو مشغول خودش كرده و ديگه جايي براشون نذاشته كه بخوان ببينن الان توي كدوم فصل سال هستن. برعكس دختر و پسراي جوون رو ببيني كه چطور بخاطر همين سرما دستاي همديگه رو محكمتر گرفتن و درحاليكه دارن با هم عشقبازي ميكنن از آرزوها و روياهايي كه براي آينده دارن ميگن و آخر سر هم سر اينكه كدوم يكيشون اون يكي رو بيشتر دوس داره با هم به تفاهم نميرسن. ولي سرماي اين هوا واسشون بهترين بهونه اس تا قدر آغوش گرم همديگه رو بيشتر بدونن. بعدش بازم بري و درختاي كنار خيابونو ببيني كه زمستوني كه داره كم كم مياد ديگه شاخ و برگي واسشون نذاشته. اونا هم دارن خودشون براي يك خواب زمستوني طولاني آماده ميكنن تا سه چهار ماه ديگه با گرم شدن هوا دوباره بيدار بشنو زندگي رو از سر بگيرن. به خودت فكر ميكني. به اون چيزي كه هيچ وقت ندونستي چيه اما هميشهء خدا، گمشدهء تو بوده و هميشه در حسرت پيدا كردنش بودي. شايد اسمش بهونه اي باشه واسه اينكه دل خودتو خوش كني به اينكه بايد همينجور بري جلو تا بهش برسي. شايد چيزي باشه كه با رسيدن بهش احساس كني به معناي واقعي كلمه خوشبختي و ديگه كم و كسري تو زندگيت نداري. همين بهونه بوده كه باعث شده توي پستي و بلنديهاي زندگي كم نياري و به خودت اميد بدي كه وضع اينجوري نميمونه. و واقعاً هم بهت ثابت شده كه روزهاي بد هميشه موندني نيستن بشرط اينكه هميشه تهِ دلت، چراغ اميدِ رسيدن به روزهاي خوب روشن بمونه. اگه اين چراغ خاموش بشه تو هر شرايطي و هر جايي هم كه باشي زندگي به معناي واقعيشو از دست دادي. آدمهايي كه هميشه اميد به رسيدنِ روزهاي بهتر و اميد رسيدن به آرزوها و خواسته هاشونو از دست نميدن فاتحان واقعي زندگي هستن. اما برعكس اگه اين روزهاي بد باعث بشن كه شوق و ذوق رسيدن به روزهاي قشنگ رو از دست بدي اونوقته كه يك بازنده تمام عيار هستي. بازنده اي كه با ارزشترين چيزشو از دست داده. زندگي.

جلسه در طبقه ١٣

2009-11-21T15:58:00.000+03:30

امروز براي يكي از پروژه هايي كه در موسسه بعنوان مشاور مادر طرح مشغول انجام اون هستيم جلسه اي با معاون وزير نيرو در طبقه ١٣ ساختمان وزارت نيرو داشتيم. اين ساختمان به زيباترين شكل ممكن طراحي شده و ويوي طبقه ١٣ اون يعني آخرين طبقه هم يه چيزي بود در حد روياهاي تيم ملي. از شمال مناظر زيباي كوههاي شمال تهران رو ميبيني و از جنوب هم به تمام وسعت اين كلانشهر بي در و پيكر احاطه داري. يعني من با خودم داشتم به اين فكر مي كردم كه اونايي كه توي طبقات بالاي برج ٥٦ طبقه تهران زندگي ميكنن هر روز صبح كه از خواب پا ميشن با چه چشم انداز زيبايي كه زندگيشون رو شروع نميكنن! اگر انسان يك آدم معمولي و نرمال باشه يعني لذت اينگونه جنبه هاي زندگي رو بتونه درك كنه اونوقت اگر صبح كه پا ميشه يه همچين منظره اي جلوي چشاش بياد كجا و يا ديوار چند تا ساختمون زشت و بدقواره رو هر روز ببينه كجا. حكماً در شرايط اول زندگي خيلي صفا و لذت بيشتري داره. از اين حرفا كه بگذريم مي خواستم در مورد معاون وزير بگم. در شرايط حاضر مملكت، سپاه در تمامي ابعاد سيطره خودش رو گسترش داده و اكثر وزرا و معاون وزرا هم از نيروهاي تخصصي سپاه هستن. اين قاعده در مورد جناب معاون وزير هم صدق مي كرد. اما اونچيزي كه توجه من رو به خودش جلب كرد اين بود كه اگر از اين مباحث حزب و دسته بندي سياسي بگذريم حرفهايي كه آقاي معاون مي زد و نحوه برخوردش با مسائل كلان، فني و قابل حساب بود. يعني من از لحاظ بحثهاي فني ايشون رو در حد يك مدير با اطلاعات فني قابل قبول ديدم. نكته ديگه هم اينكه شخصيت قوي اي داشت و سر بعضي مسائل كه با مشاور طرح بحث داشت خشتك طرف رو كشيد روي سرش. شايد اين جنبه از رفتارش بدليل سابقه كارش توي قرارگاه سپاه و فضاي كاري اي كه داشته باشه. بنظرم وزير سابق نيرو (پرويز فتاح) هم عملكرد قابل قبولي از خودش بجا گذاشت. حرف كلي اي كه ميخوام بزنم اينه كه توي قضاوت در مسائل تخصصي نبايد بياييم سريع حزب و عقيده طرف رو توي قضاوتمون دخالت بديم. بذاريم يكي دو بار با طرف صحبت كه كرديم و نظراتشو كه شنيديم اونوقت در مورد تخصصش قضاوت كنيم. اما نكته اصلي اي كه توي اين نوشته ميخوام بگم اينه كه توي جلسه امروز معاون برنامه ريزي شركت مديريت منابع آب ايران يعني آقاي مهندس الماسوندي هم بود كه ايشون هم از همون نيروهاي مخلص ذكر شده هستند. من بواسطه آشنايي كاري دورادوري كه از قبل با ايشون دارم و ارتقاي سريع ايشون در مسئوليتهايي كه داشته رو ديدم از الان بهتون ميگم كه ايشون وزير نيرو در آينده اي نه چندان دور خواهد بود. يعني ببينيد من اينو كي بهتون گفتم. اين اسم رو بخاطر بسپاريد.

Scorpion

2009-11-19T15:44:00.004+03:30

پنجشنبه ها زندگي براي من طعم ديگه اي داره. حالتي نيمه فعال - نيمه تعطيل. بنظرم قشنگترين روز هفته پنجشنبه اس. محل كارم كه بيرون از شهر تهران واقع شده و قبلاً هم گفته بودم كه فضاي طبيعي بسيار زيبايي داره در اين روز بدليل تعطيل بودن، صفاي خاص ديگه اي پيدا ميكنه. يك سكوت دلنشيني بر اين باغ حكمفرما ميشه كه بهترين ابزار ميشه واسه اينكه بخواي خستگي يك هفته كاري فشرده رو از ذهن و تنت بيرون كني. مخصوصاً امروز كه بدليل بارش ديشب، هوا هم بسيار عالي بود و آفتاب نيمه جون اين روزهاي پاييزي با تمام وجود لذت نشستن در زيرش رو دو چندان مي كرد. بعد از ناهار ماگ دوست داشتني اسكورپيونم رو پر از چايي كرده ام و در گوشه كنجي از محوطه با صفاي موسسه زير آفتاب با خودم فكر ميكنم. اين آرامش رو دوست دارم و يكي از آرزوهام هم هميشه اين بوده كه زندگيِ آرامي داشته باشم. اما عاشق اين آرامش بودن يك بدي بزرگي داره و اونهم اينه كه زندگي هميشه بر همين منوال نمي گذره. براي همين در هر برهه اي از زمان كه آرامش زندگيم بهم ميخوره، خيلي بد اخلاق و بد رفتار ميشم. آستانه صبر و تحملِ پستي و بلنديهاي زندگي و اصطكاكهاي روحي و رواني در من خيلي پايينه. و بنظرم اين سطح تحمل پايين دليل اصلي اين بوده كه رابطه هايي كه تا حالا نيز داشته ام دوام چنداني نداشتن. من متأسفانه خيلي ايده آل گرا هستم و وقتي ببينم اونچيزي كه منو درگير خودش كرده برابر با اونچيزي كه ايده آلمه نيست، خيلي بيخردانه راحت قيدش رو ميزنم. در حاليكه چنين كاري در برخي موارد ميتونه خيلي ناجوانمردانه باشه. من متأسفانه در قسمتهايي از زندگيم ناجوانمردانه رفتار كرده ام و از اين بابت شرمگينم.

در حاليكه هميشه در صحبتها و عقايدم به ديگران ميگم كه پيدا كردنِ كسي كه صد در صد منطبق بر ايده آلهاي شما باشه امري است محال، اما اونچه كه خودم در واقعيت بهش تا بحال عمل كرده ام خلافِ چيزي بوده كه به ديگران ميگم. هميشه با خودم فكر كردم اگه قراره كسي رو براي هميشه انتخاب كنم، اون فرد بايستي بيشترين همخواني رو با معيارهاي مورد نظرم داشته باشه و براي همين به محض ديدنِ نقطه ضعفي در او و يا پيدا كردن خصلتي كه از اون خوشم نياد، به همون دليل كه آرامش فكريم رو بهم مي ريزه، اين تفكر منو ميخوره كه ميتونستم با كسي كه اين خصلتها را نداشته باشه احساس بهتري داشته باشم. يا نبودنِ اون آدم برام بهتره از بودنش چرا كه در اينصورت حداقل براي خودم راحت زندگيمو ميكنم. من هيچ وقت نميتونم بگم "حالا بزار باشه تا ببينيم بعداً به كجا ميرسه". هميشه قضيه برام حالت صفر و يكي داشته. اين وضعيت باعث شده كه الان تقريباً اين احساس به من دست بده كه ديگه نميتونم اون كسي رو كه ميخوام پيدا كنم. از طرف ديگه تنهايي رو هم براي هميشه دوست ندارم. انسانهايي كه تنها هستن و سنشون بالا رفته رو دور و برم زياد ميبينم و دوست ندارم در آينده اينگونه زندگي كنم. در حال حاضر، اين قضيه شايد يكي از سؤالهاي پس ذهن منه كه برام بي جواب مونده و دوست دارم جوابشو پيدا كنم.

Long Time to Become a Master

2009-11-16T10:57:00.006+03:30

هر كاري، هر حركتي، هر اقدامي، هر محاسبه اي، هر برنامه ريزي و خلاصه هر تصميمي كه توي زندگي بخواي بگيري اينو بدون كه يك بده و بستونه. براي هر كاري يه چيزي ميدي و يه چيزي ميگيري. پس خوب چشماتو باز كن و ببين اون چيزي كه ميگيري چيه و اون چيزي كه ميدي چيه و آيا اين گِيم برات منفعت داره يا نه. اگه ميخواي مهاجرت كني، اگه ميخواي شغلتو عوض كني، اگه ميخواي با كسي دوست بشي، اگه ميخواي با كسي بهم بزني، اگه ميخواي عاشق بشي، اگه ميخواي ازدواج كني، اگه ميخواي جدا بشي، اگه ميخواي مسير زندگيتو به كل عوض كني يا اگه ميخواي بميري توي همه اين كارها يه چيزي ميدي و يه چيزي ميگيري. پس بسنج و ببين اونچيزي كه بدست مياري ارزشِ اون چيزي رو كه از دست ميدي داره يا نه. اگر ديدي نداره مثل انسانهاي احمق خودتو گول نزن و براي انجام دادن اون كار بهونه هاي واهي و بيهوده براي خودت نباف. توي نكردن اون كار ترديدي نكن. زندگي يك بازيه تصادفيه و كسي كه قواعد اين بازي رو بلد باشه و پياده كنه احتمال برنده شدنش بيشتره.

مواظب باش

2009-11-14T14:55:00.005+03:30

توي هر كاري و چيزي اگر از يك حدي رد بشي ديگه نميتوني برگردي به حالت نرمال. اگر اعتيادت به يه چيزي بيشتر از يه حدي بشه ديگه نميتوني تركش كني. اگر ميزان عصبي شدنت از يه حد آستانه اي رد بشه ديگه هيچ وقت نميتوني آدم خوش اخلاقي بشي. اگر توي هر كاري افراط و زياده روي كني برگشتنِ به روال طبيعي برات خيلي سخت و يا حتي غير ممكن ميشه.

این قافله عمر عجب می گذرد

2009-11-13T11:51:00.006+03:30

بدجوری درگیر کارم شده ام. خوبی اش اینست که کارم را دوست دارم. اما از آنطرف می ترسم که ناگهان چشم باز کنم و ببینم که سالها گذشته و جوانیم دیگر تمام شده و حسرت این سالها و سایر کارهایی که دوست داشتم روی دلم مانده است. آنوقت شاید بشوم مثل این همه مردان میانسالی که دور و برم میبینم که تازه فیلشان یاد هندوستان کرده و افتاده اند دنبال علقه های دوران شباب. این یک حقیقت تلخ غیر قابل انکار است که هر کاری زمان خاص خودش را دارد. اگر آدم آن کار را در دوره زمانی مناسبش انجام ندهد، رفتنِ پی اش در زمانهای بعدی خیلی مشکلتر و هزینه برتر و چه بسا غیر ممکن است. مثل ازدواج، مسافرتهای مجردی، یاد گرفتن رشته هنری مورد علاقه و حتی عاشق شدن. عاشق شدن هم زمان خودش را دارد. اینکه بگویی عشق سن و سال نمی شناسد یک قاعده کلی همه گیر نیست. استثنا دارد. عاشق شدن و لذت آن را چشیدن نیز ایام و دوره شیرین خورِ خودش را دارد. بعد از آن مهم اینست که عاشق بمانی و عاشقانه زندگی کنی. چیزی که این روزها دیدنش در کسی شده است مانند دیدن نمونه های نادر موزه های تاریخی.

چون صد آید، نود هم از آن توست.

2009-11-01T20:04:00.004+03:30

امروز به دوستم گفتم: "تو روحش را تسخیر کن، جسمش تمام و کمال از آن تو خواهد بود". خودم بعضی وقتها از حرفهایی که می زنم تعجب می کنم.

حس پنهان

2009-10-28T11:29:00.004+03:30

اينكه تفاوت سني ام با دانشجويان كلاسهايم آنقدر نيست كه احساس كنند يك بزرگتر استاد شان هست باعث شده كه از قواي نامرئي ام براي كنترل كلاس كمك بگيرم. حسي كه با رفتار و حرف زدنم به كلاس منتقل مي كنم و عكس العملي كه در برابر رفتارهاي آنان نشان مي دهم بگونه اي است كه همراهي بچه ها را بهمراه داشته است. اما بدي اينكار اينست كه انرژي مضاعفي از من مي برد و باعث شده روزهايي كه كلاس دارم شبهايش شديدا خسته باشم. با همه اينها درس دادن و نگاه كردن در چهره هاي دانشجويان را دوست دارم.

يلدا

2009-10-24T11:08:00.005+03:30

كاش اخلاقت خوب بود تا من هم مي تونستم هميشه عاشقت بمونم. اونوقت تموم اين شرايطي كه گذاشته بودي رو هم با جون و دل قبول مي كردم تا برات فراهمشون كنم. به حق پنج تن قسم ميخورم باور كن وقتي كه ميبينم پشت اون ظاهر زيبا يك دختر بشدت عصبي كه سر هر چيز و ناچيزي روح و روان آدم رو به فاك ميده و زندگي رو تا ته بكام آدم تلخ ميكنه خوابيده، نميتونم هيچ رقمه قيد سهم خودم از اين زندگي سگي رو بزنم.

خاك

2009-10-12T16:54:00.006+03:30

كلا بعضي از آدمها هواي سرد به مزاجشون بيشتر مي سازه و بعضي ها هم با هواي گرم بيشتر سازگارن. من هم از اون دسته آدمهايي هستم كه با فصلهاي نيمه سرد و سرد سال بيشتر حال ميكنم. با شروع شدن پاييز و كوتاه تر شدن روزها و خنك تر شدن هوا همچين يه جورايي دل و دماغ زندگي كردن هم در من بيشتر ميشه. كلاَ فصل پاييز هزار رنگ رو بدجوري دوست دارم. مخصوصاَ توي محل كارم كه شبيه يك باغ بزرگ مي مونه، اين روزها رنگ برگهاي درختها، دم غروب كه آفتاب نيمه جون پاييز هم روشون مي تابه خيلي قشنگ شده و يه جورايي قدم زدن توي محوطه پشتي ساختمون خستگي روزانه رو از تن آدم بيرون ميكنه.
استادم كه حدود ٦ ماهي بود براي فرصت تحقيقاتي به كشور سوييس سفر كرده بود هفته قبل برگشت. امروز فرصت شد كه ببينمش. خيلي از اينكه توي مصاحبه براي هيأت علمي يكي از دانشگاههاي هلند براشون يه جورايي كلاس گذاشته بود و از موضع بالا برخورد كرده بود كه باعث شد يكي ديگه رو بگيرن پشيمون بود و مي گفت كه شديداَ بدنبال اينه كه براي يك كار دائمي اقدام كنه تا از ايران بره. اين روزها هر كسي رو مي بينم از اولين چيزي كه حرف ميزنه مهاجرته و اينكه اينجا ديگه جاي موندن نيست. اما من هرجوري كه براي خودم اين قضيه رو تحليل مي كنم نميدونم چرا آخرش به اين نتيجه مي رسم كه نميتونم اينجا رو دوست نداشته باشم و به همين راحتي قيدشو بزنم. كاملاَ با اين قضيه موافقم كه شرايط حال حاضر حاكم بر مملكت، شرايط مناسبي براي زندگي و برنامه ريزي براي آينده نيست. اما حسي كه نسبت به وطنم دارم خيلي فراتر از اين حرفها من رو به موندن در ايران، درست كار كردن و اميد به آينده داشتن اقناع ميكنه. به نظر من كسايي كه دم از رفتن ميزنن يا از اينجا ميرن انسانهايي هستن كه فقط به فكر خودشون هستن. اما من واقعاَ علاوه بر خودم به كشورم هم فكر ميكنم. اگر قرار باشه كه همه برن پس كي بمونه كه اينجا رو درست كنه. من يكسري آرمانهايي در زندگي ام داشته و دارم و با تمام وجود حاضرم كه براي تحقق آرمانهايم هزينه اش را هم بپردازم. در كنار اين نگرش ايده ال گرايانه، موضوع بعدي اينه كه من به تازگي درسم تموم شده و بطور جدي و تمام وقت مشغول به كار شدم. كارم رو دوست دارم و از موقعيتي كه دارم و آينده اي كه براي خودم ميبينم راضي هستم. در دانشگاه هم مشغول به تدريس هستم و احتمال اينكه عضو هيأت علمي يكي از دانشگاههاي تهران بشم هم كم نيست. اگر بخوام مهاجرت كنم اصلاَ معلوم نيست شرايط كاريم چگونه باشه و نسبت به زندگي جديد چه احساسي خواهم داشت. براي همين خوشبختانه از اينكه مي بينم اينطور مثل بقيه سوداي رفتن از اينجا توي سرم نيست يه جورايي خوشحالم. البته اينو هم خيلي دوست دارم كه در آينده اي نزديك براي گذروندن دوره پست داك يه دوسالي رو خارج از كشور زندگي كنم. البته من هم اگر مثل استادم متأهل بودم شايد براي آينده زن و بچه ام جور ديگه اي فكر مي كردم. بهر حال اين حسيه كه من در حال حاضر نسبت به زندگيم دارم و از داشتن اين حس هم راضي هستم.

بي پولي

2009-10-04T14:03:00.006+03:30

ديشب به اتفاق دو سه تا از دوستان خانوادگي رفتيم فيلم بي پولي رو ديديم. موضوع فيلم در مورد بي پول شدن يك زوج جوان و كارهايي كه شوهر (بهرام رادن) ميكنه تا خانمش و فاميلهاي خانمش (ليلا حاتمي) نفهمن كه از كار بيكار شده بود. بازيهاي بازيگران فيلم بنظرم روان و خوب بودند و موضوع فيلم هم تا حدودي كمدي بود كه بقول كارگردان فيلم (حميد نعمت اله) براي بينندگان خوش سليقه ساخته شده. فكر كنم كارهايي كه بهرام رادان ميكرد تا يه جوري بتونه چرخ زندگيشو بچرخونه (دست به دامن اين و اون شدن براي قرض پول و يا برداشتن طلاهاي خانمش بصورت مخفيانه و ...) يه جورايي خيلي با واقعيت فاصله داشتن. اما در كل روند فيلم جذاب بود. واسه خود من بازي ليلا حاتمي از همه قشنگتر بود كه بخاطر همين بازي هم تو جشنواره فجر سيمرغ گرفت. خيلي وقت بود كه سينما نرفته بودم (آخرين فيلم درباره الي بود) و براي همين دلم براي سينما رفتن تنگ شده بود.

لنگر انداختني بي اجازه

2009-10-03T10:54:00.001+03:30

كيوان از پشت يك سوم حرف جالبي ميزنه. مجموع ظرفيت دريافت اطلاعات و مطالب خواندني توسط ذهن ما و تراوشات ذهنيمون براي انديشيدن و نوشتن و خلاقيت مقدار ثابتي داره. براي من كه حداقل اينطوريه. اين روزها بدليل حجم بالاي مطالبي كه از طريق وبلاگها، گوگل ريدر، سايتهاي مختلف، فيس بوك و ... به مغز من وارد ميشه حس نوشتن و خواندن كتاب در من بشدت پايين اومده. اين پيشرفت دنياي سايبر و خيمه اي كه اين بعد از پيشرفت تكنولوژي توي زندگي ماها زده در كنار فوايدي كه داره بشدت ماها رو درگير خودش كرده و اين بنظر من اصلاَ خوب نيست. از يك طرف با خودت فكر ميكني كه اگه تمام اين مطالب و سايتهايي رو كه به ديدن هر روزش معتاد شدي نبيني از دنيا عقب ميموني و از طرف ديگه ميبيني كه اين امورات اينقدر قواي ذهني تو رو به خودش درگير ميكنه كه ديگه انرژي لازم رو براي با خودت نشستن و نوشتن نداري. بنظرم بهترين راه براي مقابله با اين پديده داشتن يك اراده قوي و تصميم اساسي براي محدود كردن دريافت مطالب خواندني از اينترنت هست. خود من اينروزها استفاده فان از اينترنتم رو به حدود يك تا دو ساعت در روز كاهش دادم و دارم سعي ميكنم كه اونو به زير يك ساعت بكشم. من هنوز هم لذتي كه در خوندن كتاب بهم دست ميده بهيچ وجه قابل مقايسه با خوندن مطالب مجازي نميدونم. بنظرم خوندن يك كتاب دلچسب مخصوصاَ تو اين هواي نيمه سرد پاييزي در كنار نوشيدن يك چايي داغ خيلي كمك بيشتري به رشد انديشه و تخيلات من ميكنه تا خوندن اينهمه مطالب جديد و حتي مفيد روزانه در سايتها و وبلاگهاي مورد علاقه ام.

بوي مامان مشهدي

2009-09-29T11:37:00.003+03:30

آخر اين هفته براي يك جلسه كاري دارم ميرم بجنورد. اگه بشه خيلي دوست دارم فرصت بشه يك سر هم برم مشهد و سري به مادربزرگ مهربونم بزنم. ما به مادربزرگمون ميگيم "مامان مشهدي". قضيه اينكه اين اسم رو هم واسه مامان مشهدي گذاشتيم برميگرده به بچگيهامون كه بندرعباس زندگي ميكرديم و سالي يكبار مسافرت ميومديم مشهد و چون با مادربزرگم تقريباَ غريبه بوديم و ميديديم همه بهش ميگم مامان ما بچه ها هم اسمشو گذاشتيم مامان مشهدي. مامان مشهدي يه بوي مخصوص خودشو داره كه من فكر ميكنم آدم اين بو رو بعد از ٧٠-٦٠ سال زندگي كردن بدست مياره. اين بو كه براي من از هر عطري خوشبوتره بوي مهربوني هست و صبر و چشيدن تلخ و شيريني روزگار. بوي زندگي كه ميشينه توي روح تو تا بگه هر بازي اي كه بلد بوده برات اجرا كرده و حالا ديگه تو رو از خودش ميدونه. از جنس زندگي.

اولين روز استادي

2009-09-28T11:23:00.002+03:30

شنبه اولين روز استاد شدن من بود. تا حالا بعنوان كمك استاد و يا استاد حل تمرين تدريس كرده بودم اما اين ترم توي يكي از دانشگاههاي تهران دو تا درس تدريس مي كنم. خوشحالم و نسبت به اين قضيه خوشبين هستم. اميدوارم بتونم استاد خوبي باشم.

اونور سکه

2009-09-20T12:00:00.002+04:30

دوست داشتم یک بچه مارک‌باز بودم. پیرهن گوچی، شلوار پیِرکاردَن، جوراب ورساچه، کفش کَمِل و شورت و زیرپوش تامی می‌پوشیدم. اما نیستم. خیلی از چیزهایی رو که دوست داشتم باشم، الان می‌بینم که نیستم. و نمی‌دونم که دیگه حال و حوصله‌شو دارم که برم دنبالشون تا بشم یا نه. و مهمتر از اون اینه که پولشو ندارم که بشم. امروز بعد از یکماه روزه گرفتن اولین روزی بود که می‌شد صبحونه خورد. صبحونه خوردن رو خیلی دوست دارم. همچنین وقتی که پای کامپیوتر نشستی و داری کاراتو می‌‌کنی یهویی هوس کنی چایی یا قهوه یا هات چاکلت بخوری و بتونی. یکماه جلوی این خواسته‌هامو گرفتم. یکماه سعی کردم کمتر گناه کنم. و البته فکر می‌کنم توی این یکماه هم کمتر گناه کردم. توی این یکماهِ ماه رمضون، تمام جنبه‌های زندگی آدم بهم میخوره. خواب و خوراکم کاملاً قاطی شده بود و حال و حوصله هیچ کاری رو نداشتم. دلم بحال خودم می‌سوزه. نه اینقدر جرأتشو دارم که ادعا کنم یک آدم بی دین و ایمون هستم و قید نماز خوندن و روزه گرفتن رو بزنم و نه اینکه بگم کاملاً مطمئنم که روزه گرفتن بهترین فواید رو برای سلامتی جسمی و روحی من داره. از یک طرف می‌بینم که توی این یک ماه چقدر راندمان کارهام میاد پایین ولی از اون طرف دوست دارم این سختی کشیدن رو. چون به خدا و اسلام و قرآن ایمون دارم نمی‌تونم دستوراتشو نادیده بگیرم و برای خودم حکم صادر کنم که چون علم میگه روزه گرفتن ضرر داره پس من هم روزه نمی‌گیرم. اتفاقاً یه جورایی برام روشنتره که باید علیرغم همه این مشکلات روزه‌امو بگیرم. تنها یک دلیل برای این حرفم واسه خودم میارم و اونم اینه که "اگه آدم به یه چیزی اعتقاد داشته باشه بایس پای سختیهاشم واسته". اصلاً بنظرم خدا این روزه گرفتن رو علیرغم همه ضررهایی که برای بدن و زندگی آدم (خصوصاً زندگی انسان حاضر که زمین تا آسمون با زندگی آدم 1400 سال پیش فرق داره) داره واجب کرده اینه که یک محکی باشه برای اونایی که ببینن تا چقدر حاضرن پای عقیده‌شون سختی بکشن. اگه به چیزی اعتقاد داری نباید توقع داشته باشی که همیشه برای توی راحتی و آسایش بخواد. و یک دلیل دیگه هم اونکه بنظرم روزه گرفتن واقعی فقط نخوردن نیست. روزه واقعی توی این یکماه نگه داشتن دل و ذهن و زبونت از گناه کردنه. این یکی رو واقعاً تأثیرش رو توی خودم می‌بینم. توی این یکماه بیشتر مواظب رفتار خودم بودم. از این حرفها بگذریم که بحث کردن در مورد اعتقادات مذهبی بنظرم فایده‌ای نداره. از قدیم گفتن عیسی به دین خود و موسی به دین خود. بنظر من مذهب یک امر کاملاً فردیه و هر کسی آزاده اعتقادات خودش رو داشته باشه. داشتن هر اعتقادی تا زمانی که حقوق دیگران رو ضایع نکنه آزاده و تحمیل هر اعتقادی هم در زندگی انسانها ممنوع.

تنبلی و رخوت دیگه بسه. زندگی در حال گذره و اگه بخوای همینطور کنار وایستی و تماشا کنی از قافله عقب می‌مونی بد فرم. نباید بذاری زندگی روزمره و صبح تا شب سر کار رفتن و شب خسته افتادن تو تخت برات یه عادت بشه. اراده کن به کارهایی که دوست داری برسی. از زندگیت لذت ببر. زندگیتو اونجوری که دوست داری بساز. اینهمه درس خوندی و دکترا گرفتی واسه چی؟ نذار که فسیل بشی. میدونی که اگه بخوای میتونی. پس بخواه.

گاهي وقتها خشمگين مي‌شوم

2009-08-31T16:26:00.004+04:30

اكنون كه به زندگي‌ام مي‌نگرم مي‌بينم كه در زندگي من انسانهايي بوده‌اند كه شرف، وجدان و معرفتشان خيلي بيشتر از من بوده است. كاش آنها مرا بخاطر جفاهايي كه در حقشان كرده‌ام ببخشند.

سرفصل آغاز یک عشق

2009-08-23T01:50:00.004+04:30

انسان همیشه بدنبال گمشده‌ای در زندگی خود می‌گردد. اگر تمام دنیا را هم به او بدهند، باز هم کمش است. همیشه دوست دارد در جستجوی چیزی باشد که نداردش. و متأسفانه با رسیدن به آنچه که شاید مدت زمانی طولانی گمان می‌برده نداشته‌اش است، درمی‌یابد که گمشده‌اش آن نبوده و به آن چیزی که آرامَش می‌کند نرسیده، پس روح بیقرارش بدنبال گمشده دیگری می‌رود. و این چرخه گشتن و رسیدن و نیافتن تا زمانی که یا خسته شود و دست از جستجو بردارد و یا با رسیدن به یکی از خواسته‌هایش روحش آرام بگیرد، ادامه پیدا می‌کند. بر همین اساس است که شیخ بزرگ می‌گوید: "آنچه یافت می‌نشود، آنم آرزوست". یعنی شیخ به این شهود رسیده که بدنبال چیزی است که آنرا نخواهد یافت. و چه بسا این موضوع سبب بیقراری روح آدمی می‌‌گردد. اینکه ندانی بدنبال چه چیزی هستی؟ آروزیت این باشد که لحظه‌ای روحت آرام بگیرد اما ندانی دردش و درمانش چیست. یعنی جهالتت دو بعدی است. هم نمی‌دانی درد چیست و هم نمی‌دانی درمان چیست. البته اگر درد را پیدا کنی شاید بتوانی راهی برای پیدا کردن درمان نیز بیابی. و شاید حتی منشأ درد و درمان یکی باشد؛ آنجا که لسان الغیب می‌فرماید: "دردم از یارست و درمان نیز هم". یعنی دریافته که بیقراری روحش بخاطر یاریست که بی‌وفایی پیشه کرده و درمانش نیز در وصال یار است. از اینجاست که عشق آغاز می‌گردد و خواستن دیگری، جنبه‌ای ماورای نفسانی پیدا می‌کند. شرط آنست که معشوق مرهم واقعی درمان روح عاشق باشد. یعنی همان گمشده‌ای که عاشق بدنبال اوست. لازمه رسیدن به این نقطه اینست که دوست داشتن معشوق از بهر خودش باشد نه از بهر خودت. او را همانطور که هست بخواهی و نه آنطور که تو می‌خواهی. خواستن دیگری بخاطر خودش. اینست سرفصل آغاز یک عشق.

راهی به رهایی

2009-08-16T01:28:00.003+04:30

ديشب به اتفاق خانواده گرامي رفتيم كنسرت موسيقي بچه‌هاي خانه فروغ محبت در فرهنگسراي ارسباران. نوازندگان اين گروه همگي بچه‌هاي نازنيني بودند كه يك خانواده خير بنامهاي آقاي دكتر ظفري و خانم لطفي سرپرستي آنها را قبول كرده‌اند. در حدود ٣٠ پسر و دختر كه همگي در يك خانه بزرگ زندگي مي‌كنند و با آموزش موسيقي به آنها و برگزاری کنسرت سعي در اشاعه فرهنگ و موسيقي غني ايران دارند. چهره‌هاي نازنين اين بچه‌‌ها واقعاً ديدنی بود. چقدر نگاههايشان زيبا و متين بود و چقدر پر اميد. انگاري مي‌دانستند كه بیش از هر کس دیگری بايد روي پاهاي خودشان بايستند و چقدر بايد به خودشان متكي باشند. و چه موسيقي را هماهنگ و زيبا مي‌نواختند. در ابتدا فكر مي‌كردم كيفيت كارشان با توجه به سن و سالشان (در محدوده ١٠ تا ٢٤-٢٣ سال) نبايد خيلي خوب باشد و بيشتر نيت خير خواهانه اينكار است كه آمدن به اين كنسرت را موجه مي‌‌كند. اما چقدر سخت در اشتباه بودم. چقدر آن پسرك دف زن با تمام وجودش دف مي‌‌نواخت. حزني كه در حركاتش موج مي‌‌زد بي ‌اختيار اشك را بر چشمانم مي‌‌آورد. چقدر آن پسر كمانچه نواز متين و باصلابت بود و چقدر دختراني كه با هم هم‌‌آوايي مي‌‌كردند احساسشان و رقصي كه در حركاتشان بود زيبا بود. بعد از هر قطعه اجرا، تمام سالن با شور و هيجاني وصف ناپذير آنها را تشويق مي‌‌كردند. پدر خانواده هم ني نواز و خواننده گروه بود. انساني كه انسانيت براي وصفش ناچيز است. چهره او به تمام معنا چهره یک مرد واقعی بود. او به چه چيزهايي مي‌‌انديشد و من به چه چيزهايي. شعرهايي كه انتخاب كرده بودند همگي براي مني كه رابطه‌‌ام با شعرهاي سنتي چندان تعريفي ندارد بقدري زيبا بود كه براي خودم هم عجيب مي‌‌رسيد. خصوصاً زمانيكه تصنيف "ايران اي سراي اميد" را اجرا كردند تمام سالن يكپارچه شور و عشق بود. حال و هواي اين روزها بدجوري مردم را بهم چسبانده است. چقدر مردم با هم مهربانتر شده‌‌اند اين روزها و ديشب همه با هم و با غروري وصف ناپذير اين تصنيف را خواندند. اصلاً دواي درد اين روزها رفتن در بين مردم است. تنها بودن و زانوي غم به بغل گرفتن كه دردي را دوا نمي ‌كند. ديشب همه اميدوار و خوشحال بودند. حسن ختام برنامه اجرای سرود حقیقی ملی ایران "ای ایران، ای مرز پر گهر" بود که تمام سالن آن را فریاد زدند. دیشب شب واقعاً بیاد ماندنی‌ای بود.
این خصلت زندگی است که می‌‌رود. رونده است. مانا نیست. راه خودش را به هر نحوی که شده پیدا می‌‌کند. حالا این دیگر دست توست که خودت را با آن همراه کنی و بروی و یا نه خودت را کنار بکشی و در گوشه‌ای بمانی و بپوسی. اینکه بهر دلیلی به آنچه که خواسته‌‌ای نرسیده ‌ای و یا آنکسی که دوست داشته‌‌ای نشده‌‌ای دلیلی نمی‌‌شود که نا‌‌امید باشی. دلخور نباش. قسمت اینگونه بوده است. به آینده بیاندیش و قدر اینهمه نعمتی را که خدا به تو داده است بدان. حتی بد نیست که بعضی وقتها هم از خودت متنفر باشی که اینقدر انسان ناسپاس و پرتوقعی هستی. بر خوبیهای خودت بیفزای چرا که خوب بودن هیچ انتهایی ندارد. ارزش یک انسان خوب بودن از هر چیزی بالاتر است. حتی از همه آن چیزها و کسانی که فکر می‌‌کنی اگر مال تو باشند خوشبخترین انسان روی زمین خواهی بود.

اي كه سي گذشت و هنوز در خوابي.

2009-08-09T15:24:00.004+04:30

١- امروز، وارد دهه چهارم زندگيم شدم. اگر عمر مفيد يك انسان را در نهايت خوشبيني تا شصت سالگي بدونيم، اكنون نيمي از آن براي من گذشته است. راستيتش ته دلم، از زندگي خودم در اين سالهاي گذشته چندان راضي نيستم. بيشتر اين سالها رو مشغول درس خوندن بودم. هر چند درس خوندن رو دوست داشتم و خودم با علاقه انتخابش كردم. اما طبيعتاً به جنبه هاي ديگه اي از زندگيم نرسيدم. شايد بشه گفت يه جورايي يك بعدي زندگي كردم و بسياري از لذتهاي طبيعي زندگي رو نچشيدم. البته بخش بسيار عمده اي از اين جنبه ها هم دست من نبوده. ما در تعيين بسياري از وقايع و شرايط زندگي عملاً نقشي نداريم و فقط يك تماشاگريم. اما روي هم رفته اگر الان ازم بپرسن از زندگي اي كه داري پشيموني ميگم نه. پشيمون نيستم. شخصيتي رو كه دارم بسياري از جنبه هاشو دوست دارم و شغل و موقعيت اجتماعي مناسبي هم دارم. فقط اونچيزي كه بيشتر از هر چيزي اين روزها آزارم ميده بعضي از جنبه هاي اخلاقي بدي هست كه متأسفانه هنوز در كنار گذاشتن اونها موفق نشده ام. مثل بد اخلاقيهايم زماني كه عصباني ميشم و يا غرورم. تا حدودي هم متأسفانه بي معرفت هستم. اگر اين نقيصه ها رو بتونم برطرف كنم خيلي خوشحال خواهم شد. به اميد آن روز.

٢- ليگ امسال هم كه شروع شد و پرسپوليس هم سوراخ. آسيا آسيا، ما داريم مي آييم. استقلال هميشه قهرمان توي بازي اول سپاهان رو برد. بنظرم اس اس امسال هم حرف اول رو خواهد زد. از معرفت اميرخان هم هرچي بگم بازم كمه چونكه بنظرم با سپاهان عمداً جلوي استقلال باخت.

٣- فردا تو يكي از دانشگاههاي تهران واسه هيأت علمي شدن مصاحبه دارم. چهار نفر رو به مصاحبه دعوت كردن و از بينشون قراره يك نفر رو انتخاب بكنن. اگه خدا كمكم كنه و بتونم هيأت علمي دانشگاه بشم خيلي خوشحال خواهم شد. اصلاً چونكه استادي دانشگاه رو بيشتر از هر شغل ديگه اي دوست داشتم درس خوندم. هر چند توي اون سه نفر افراد با سابقه تري هم نسبت به من هستند كه رزومه قوي اي دارند. اما تمام تلاش خود را خواهم كرد. هر چه صلاح است پيش خواهد آمد.

٤- پر تپش و گرم باشه هر دلي كه به جوونمردي تعلق داره.

ایمان بیاور به آغاز فصلی دیگر

2009-08-06T17:40:00.001+04:30

از این به بعد در اینجا خواهم نوشت:

www.thebitterwine.blogspot.com

هدیه تولد سی سالگی ام است به خودم. باشد که با رفتن به جای جدید، رفتارهای ناپسند گذشته خودم را درست کنم و فصل جدیدی در زندگی من آغاز شود.

پ. ن.: با کمک مطلبی که در این وبلاگ نوشته شده، خوشبختانه تونستم آرشیو وبلاگ رو هم به جای جدید منتقل کنم.

این روزها خودم نیستم، کسی می داند چرا؟

2009-07-31T06:30:00.001+04:30

تا اسفندماه پارسال که یک دانشجوی پی اچ دی بودم شبهام بیشتر اختصاص به انجام کارهای تز و امورات علمی داشت؛ درحالیکه بعضی وقتها خیلی دوست داشتم به کارهای متفرقه مورد علاقه‌ام بپردازم اما بخاطر فشار درسها و مهمتر از اون ذهنی که آزاد نبود، از پرداختن به آنها برای مدت زمان طولانی صرفنظر کردم. داشتن یک ذهن آزاد بزرگترین نعمتی‌ایه که یک انسان می‌تونه تو زندگی داشته باشه. توی دوران دانشجویی، زمانهایی که احساس خستگی می‌کردم، با خودم می‌گفتم با تموم شدن درسم حتماً در آینده‌ای نزدیک به فعالیتهای دیگه‌ای که بهشون علاقه دارم نیز خواهم پرداخت، مثل ادامه دادن سازی که در قدیم آنرا تا نیمه یاد گرفته بودم، یاد گرفتن زبونهایی که دوست دارم بدونمشون، با فراغ بال خواندن کتابهایی که دوست دارم، دیدن فیلمهایی که یک انسان باید در طول زندگی خودش حتماً اونها رو ببینه و یا ادامه دادن ورزش بصورت جدی ... همه اینها در کنار ادامه دادن کارهای تحقیقاتی- پژوهشی مورد علاقه‌ام. تموم اون خستگیها و بنوعی تک بعدی شدن زندگیمو به روزهایی وصل میکردم که شبهاش دغدغه انجام کارهای دانشگاه و یا نوشتن یک مقاله رو نداشته باشم و چون کلاً انسانی هستم که جغدوار به بیدار بودن تا عمق شب علاقه دارم، دورنمای دلنشینی از این شب نشینیها برای خودم رسم کرده بودم.

اما با تموم شدن درسم، شکل زندگی حال حاضرم اصلاً اون چیزی نیست که دوست دارم باشه. شبهای من عموماً به گشتن در نت و جستجو و خواندن اخبار و مطالب مربوط به شرایط حال حاضر مملکت میگذره. اون رغبت سابق رو برای رسیدن به کارهایی که دوستشون داشتم ندارم و حاکم شدن چنین وضعیتی بر زندگی باعث پیدایش یک حس نارضایتی و شاید افسردگی در من شده. حالا اون چیزی که میخوام اینجا بگم تا قضاوت شما رو هم بدونم اینه که دلیل این موضوع بنظر خودم دو مورد میتونه باشه: اولیش اینکه با اتمام درس و مشغول شدن به کار بصورت تمام وقت و ساعتی که میرسم خونه (حول و حوش 7-8 شب) دیگه انرژی‌ای برای پرداختن به کارهایی که دوست دارم در من نمیمونه. یعنی طبیعیش اینه که همینطوری باشه و خستگی ناشی از کار باعث میشه که حال و حوصله‌ای برای پرداختن به کارهای دیگه رو نداشته باشم. اما دلیل دومش میتونه شرایط حال حاضر بر مملکت باشه که متأسفانه تأثیر زیادی در من و شکل زندگی‌ام گذاشته. این حس خشم و کینه درونی‌ای که در من هست نسبت به کسانی که به این راحتی حق مردم رو خوردند و مهمتر از اون به این راحتی شرایط حاکم بر جامعه رو نمیبینن و یا با دروغ اون رو وارونه جلوه میدن و راحت تر ازون جون و روح و زندگی آدمها و خانواده‌های بیگناه رو میگیرند، چیزی نیست که بتونم راحت باهاش کنار بیام. منم خیلی دوست دارم مثل بعضی از همکارام و یا دوستام دیگه کم کم با این قضیه کنار بیام و بچسبم به کار و زندگی خودم. اما نمیدونم چرا نمیتونم! الان یک ماهه که میخوام نوشتن یک مقاله رو شروع کنم اما هر شب به بهانه‌ای اون رو میذارم کنار.

حالا میخواستم اینجا، توی این سایتی که باعث شده با اینکه سالهاست همدیگه رو ندیدیم و هر کدوممون توی یک نقطه‌ای از دنیا هستیم اما از حال هم بطور نسبی باخبر باشیم، بپرسم که آیا شما هم همینطوری هستید؟ خیلی از شما الان خارج از ایرانید و مشغول به درس و یا کار و زندگی هستید. بعضی‌ها هم توی ایران. شرایط اینروزهای مملکت تا چه حدی بر زندگی شما تأثیر گذاشته؟ آیا خارج شدن از ایران به اینکه آدم از این اوضاع بیاد بیرون کمک میکنه؟ آیا شما هم این روزها خودتان نیستید؟ شما هم مثل من اینروزها خودتان را دوست ندارید؟

پ.ن.: مطلب بالا را در صفحه فیس بوکم نوشته ام.

حکایت اینروزهای ما

2009-07-20T17:48:00.002+04:30

- اگه بیافتی وسط اقیانوس غرق بشی چیکار میکنی؟

- از شاخه درخت میگیرم خودمو نجات میدم.

- آخه آدم عاقل! وسط اقیانوس درخت کجا بود که بخوای شاخه شو بگیری؟!

- (با خشم و فریاد) مجبورم، می فهمی اینو؟

اولین نماز جمعه عبادی - سیاسی عمر من

2009-07-18T07:14:00.002+04:30

نماز جمعه هم نرفته بودیم که اونم امروز رفتیم. اونم چه نماز جمعه ای بود! با طعم گاز اشک آور و فلفل که هنوز ته گلوم داره میسوزه. البته تقصیر خودم بود که بخاطر تنبلی دیر راه افتادم. مامان و خاله اینا خبر دادن که سمت بلوار کشاورز خیلی شلوغه واسه همین از لارستان رفتم به سمت چهار راه ولیعصر و ماشینو همون نزدیکیا پارک کردم و پیاده راه افتادم سمت دانشگاه تهران. توی پیاده رو ها پر بود از مردم که اکثراً خانوادگی اومده بودن و داشتن به صحبتهای سخنران قبل از خطبه ها گوش میکردن. همه یه جورایی نگران این بودن که آقای رفسنجانی میخواد چی بگه؟ نکنه بیاد ایشون هم بزنه به تیپ مردمو بگه که با صحبتهای رهبر دیگه هیچکی حق اعتراض نداره. اما اون چیزی که جالب بود حال و هوای مردم و کوچه و خیابونای اطراف دانشگاه بود. سن بالاها میگفتن فقط نماز جمعه های اول انقلاب اینجوری بوده. خلاصه از وسط جمعیت خودمو رسوندم به اول خیابون قدس (ضلع شرقی دانشگاه). خیلی شلوغ بود و مردم با بالا بردن دستهاشون به شکل ویکتوری داشتن صحبتهای رفیقمون رو گوش میکردن که کم کم داشت داغ میکرد و میگفت که نماز جمعه محل شعارهای سیاسی و این حرفها نیست و همه باید مطیع حرفهای رهبر باشن و ... که کم کم مردم شروع کردن به شعار دادن. الله اکبر و یا حسین میرحسین شعارهایی بود که داشت پا میگرفت اما تا جمعیت بصورت خودجوش شروع کرد به حرکت به سمت در اصلی دانشگاه گارد ویژه امنیت با موتورهاشون اومدن توی خیابون انقلاب واسه متفرق کردن مردم. مردم هم شروع کردن به پرتاب بطریهای آب به سمت اونها که اونها هم نامردی نکردن و بعد از گذشتن چند دقیقه گازهای اشک آوری بود که شلیک شد به سمت جمعیت. شماها خیلیهاتون فقط توی اخبار میخونین که پلیس به سمت مردم گاز اشک آور شلیک کرد و بعدش شاید با خودتون میگید که چه باحال! چه حالی میده آدم ببینه واقعاً گاز اشک آور چجوریه! ولی با تمام وجود براتون آرزو میکنم که در شرایطی گرفتار نشید که مجبور به استشمام این رایحه دلپذیر باشید! چشمتون روز بد نبینه. واقعاً اون لحظه هایی که بوی گاز رو استشمام میکنید و از چشمهاتون اشکه که سرازیر شده و به سرفه هم افتادید یعنی نه میتونید نفس بکشید و نه میتونید جایی رو ببینید تازه اون ازدحام جمعیت رو هم بهش اضافه کنید که هر آن ممکنه یکی بیافته روی زمین و زیر دست و پا له بشه، تنها چیزی که با خودتون میگید اینه که آخه آدم عاقل نمیشد رضایت میدادی و همون دوردورا وا میستادی و این بدبختی رو سر خودت نمی آوردی. لامصب همچین دماری از چش و چار آدم درمیاره که یه لحظه به این فکر افتادم که این اکسیژن بی ادعا که ما اینقدر راحت و مجانی تنفسش میکنیم چقدر ماده باارزشیه. توی اون شرایط تعداد زیادی افراد مسن و زن و بچه هم بودند که دیدن تصاویر رنجی که برای خلاصی از اون شرایط میکشیدن واقعاً دردناک بود. خلاصه هرجوری بود خودمو انداختم توی یکی از این کوچه های خیابون قدس و در حالیکه اصلاً شرایط جسمی و روحی مناسبی نداشتم با دیدن اولین کسی که سیگار دستش بود یه پک عمیق به سیگارش زدم و عینهو داروی شفابخش حالم شروع کرد به بهبود. سیگار بهترین انتی گاز اشک آوره. هیچی دیگه. سیگاری هم نبودیم که اونم ردیف شد. با فاصله گرفتن از منطقه بحران شرایط دوباره رو به آروم شدن میرفت. با تموم شدن صحبتهای سخنران قبل از خطبه ها فان ترین قسمت اتفاقات شروع شد که اونم جواب مردم به شعارهای وزیر شعار بود. ایشون که با هیجان همیشگی شعارهای تکراری رو میخوند مردم در جواب فریاد میزدن: مرگ بر روسیه و یا در جواب بسیجیهای وارد شده در قسمت مسقف که میگفتن خونی که در رگ ماست هدیه به رهبر ماست میگفتن خونی که در رگ ماست هدیه به ملت ماست. با تموم شدن شعارها آقای رفسنجانی صحبتهاشو شروع کرد. دوباره خودمو رسوندم به خیابون قدس و یه گوشه ای وایستادم. شخصاً از صحبتهای رفسنجانی خیلی خوشم اومد. من آقای رفسنجانی رو بعنوان عاقلترین سیاستمدار ایران قبول دارم. رفسنجانی با صحبتهای امروز خودش جایگاه خودش رو در بین عموم مردم تثبیت کرد و مردم به ادامه حرکت امیدوارتر شدند. نهال سبز داره کم کم پا میگیره و ریشه هاشو محکمتر میکنه. صحبتهای رفسنجانی چه در خطبه اولش که تفسیر قرآن بود اما تماماً کنایه به شرایط حال حاضر داشت و چه در خطبه دوم که حمایت از مردم معترض و آزادی زندانیان و انتقاد از عملکرد مسئولین داشت بنظرم خیلی پخته و سیاستمدارانه بود. با تموم شدن صحبتها مردم خوشحال وایستادن به نماز خوندن. خیلیها با کفش بودنو و کلاً سیستم نماز هم برای اولین بار در جهان مختلط شده بود. با تموم شدن نماز مردم خواستن راه بیفتن سمت میدون انقلاب که دوباره با در بسته برادران امنیتی مواجه شدند. مردم هم که احساس پیروزی میکردن خیلی سر بسر برادران مخلص خدا نذاشتن و به سمت خونه هاشون راه افتادند. رفتار مردم و همبستگی ای که بینشون شکل گرفته اینروزها واقعاً دیدن داره.

عجله اي نداشته باش.

2009-07-15T15:41:00.001+04:30

آنان كه بدنبال زندگي بهتري هستند هيچ وقت هيچ نگراني اي ندارند.

این جاده یکطرفه است.

2009-07-14T05:30:00.001+04:30

اینکه اینقدر راحت از عهده شکستن دل دیگران بر می آیم نشاندهنده اینست که هنوز هرگز بالغ نشده ام.

دیالکتیکهای تنهایی من

2009-07-13T07:55:00.002+04:30

کاش می شد هزینه رفتارهای نابخردانه ای که این روزها تمام جوانب زندگی میلیونها ایرانی را تحت تأثیر خود قرار داده حساب کرد. هزینه این همه سرخوردگی، خشم، نفرت، کینه، بی اعتمادی و .... شرط می بندم رقم این هزینه آنقدر نجومی خواهد بود که تا قرنها درآمد نفت کشور جواب آنرا نخواهد داد. دیگر کار دارد بجایی می رسد که دلم برای همان زندگی عادی و معمولی روزهای قبل از انتخابات کمی تنگ شده است. با فکری متمرکزتر روزها سر کار می رفتیم و عصرها هم بیرون رفتنی بود شاید و شبها هم یا وب و یا کتاب و یا فیلم یا سرچ و تحقیق. اما یکماه است که اکثر وقت آمدنم در اینترنت خلاصه شده در سرک کشیدن به هر سوراخ و سنبه ای برای خواندن خبری و یا دیدن عکسی از اتفاقات اخیر. البته ناگفته نماند که شرکت در راهپیمایی های بعد از انتخابات، خصوصاً راهپیمایی دوشنبه 25 خرداد که در آن سه میلیون انسان بدون اینکه اطلاع رسانی آنچنانی ای در کار باشد با سکوتشان بلندترین فریاد آزادیخواهی را سر دادند یکی از قشنگترین لذتها و خاطره هایی بوده است که در تمام عمر فراموش نخواهم کرد. یا الحق و الانصاف هیجان و استرسی که در زمان فرار از گاز اشک آور و یا تعقیب لباس شخصی ها و نیروهای باتوم بدست به تو دست می دهد را شاید در هیچ کار و زمان دیگری نتوانی بچشی. این روزها وقتی قرار تجمعی در میدان یا خیابانی از شهر گذاشته می شود هیچ چیز به اندازه دیدن مردم و حس مشترکی که بین نگاههای نگران رهگذارن که با ایماء و اشاره به اندازه یکدنیا با تو حرف می زنند آدمی را دلگرم و امیدوار نمی کند. با تمام وجود احساس می کنی که تنها نیستی و دیگران نیز نتوانسته اند مانند تو با ظلمی که در حقشان شده است کنار بیایند.

آنچه که اینروزها ذهن مرا درگیر خود کرده جواب این سوال است که دلیل این همه وقایع نادری که فقط در ایران می افتد براستی چیست؟ چه شد که به اینجا رسیده ایم که حاکمان دینی مملکت با مردم اینگونه رفتار می کنند که با هیچ منطق و حساب و کتابی نمی خواند. چه کسی می داند اگر کشور ایران با مردمی به این باهوشی در جای دیگری از دنیا قرار داشت و جبر جغرافیایی دامنش را نگرفته نبود اکنون مردمانش چه سطحی از زندگی و آرزوها داشتند؟

وسوسه ها همیشه در کمینند.

2009-06-10T14:07:00.000+04:30

این یکی دو روز، برای مأموریت کاری به شهر بجنورد سفر کرده بودم. جو انتخابات توی شهرهای کوچک مثل شهرهای بزرگ نیست، اما اینکه فکر کنیم رأی آقای احمدی نژاد در شهرهای کوچک خیلی بالاست اصلاً فکر درستی نیست. مردم الان در تمامی شهرها اخبار و مناظرات رو پیگیری میکنن و قدرت تشخیص آنها خیلی بالاتر از گذشته شده. امیدوارم هر اتفاقی که میخواد بیفته به خیر و صلاح همه باشه و باعث نشه که بعداً مردم سرخورده بشن.

بنظرم مناظره رضایی و احمدی نژاد مناظره جالبی بود و آقای رضایی خیلی خوب و مسلط تونست مسیر مناظره رو بر خلاف دو نفر قبلی هدایت کنه. حرفها و برنامه های رضایی در مورد مسائل اقتصادی از موسوی و کروبی پخته تر بنظر میاد، اما فکر میکنم پیاده کردن این برنامه ها نظیر مناطق فدرال اقتصادی توی مملکت ما حالا حالاها کار داشته باشه. اون چیزی که معلومه اینه که رأی آقای رضایی اصلاً به اندازه دو کاندیدای دیگه رقیب احمدی نژاد نیست چرا که پایگاه اجتماعی زیادی نداره؛ در حالیکه بنظرم شخصیت و تسلط اجرایی قابل قبولی برای رئیس جمهور شدن داره. کاندیدای من: موسوی. به دلیل اینکه ما برای رسیدن به یک جامعه آزاد، خصوصاً در مملکتی با ساختار مذهبی و سنتی شدید، نیار به حرکت و شعارهای معتدل داریم. تندروی و قصد پیاده سازی تغییرات سیاستی شدید، ثابت شده که در مملکت ما با مراکز تصمیم گیری متعدد در بالا با مشکل مواجه میشه که نتیجه ای جزء سرخوردگی مردم و بی تفاوتی نسبت به شرایط مملکت رو در پی نخواهد داشت.

فکر بستن این وبلاگ چند وقتیه که توی ذهنم داره منو صدا میزنه. دلیلهای متعددی هم برای اینکار منو وسوسه میکنه. هم اینکه شاید اینجا زیادی از زندگی خصوصی ام نوشتم و هم اینکه اشتیاقم برای نوشتن در اینجا نوسانیه و بالا و پایین میره و این باعث میشه که فاصله ننوشتنهایم در اینجا بعضی وقتها زیاد بشه. در حال حاضر استفاده زیادی از فیس بوک میکنم و با توجه به اینکه امکان نوشتن هم در اونجا وجود داره با خودم فکر میکنم که شاید بهتر باشه که همین اندک نوشتن رو هم ببرم اونجا و اگه دوستانی هستن که خوندن اینجا رو دوست دارن هم میتونن بیان اونجا. اگه با این قضیه موافق هستید یا با کامنت یا ایمیل بهم اطلاع بدید لطفاً.

رأي من: مير حسين موسوي، بدون شك.

2009-06-02T17:32:00.001+04:30

بين رفقاي محل، دو تا از بچه ها يكي مملي بود با قد بلند و لاغر كه بعضي مواقع رفتارهاي ناموزوني داشت و يكي هم سعيد كه قد كوتاه و چاق بود. يكروز جلوي همه رفقا كه جمع بوديم و صحبت مي كرديم بين مملي و سعيد دعوا شد و كارشون به درگيري كشيد. خوب معلوم بود كه مملي با اون قد و هيكل، خيلي راحتتر ميتونست سعيد رو بزنه و همينطور هم بود. اما وسط همون زد و خورد چند دقيقه اي، سعيد ناگهاني پريد و يك كشيده محكم و صدادار خوابوند تو گوش مملي. همه موندند. مملي جلوي ١٠ نفر از دوستاي هم محليش از سعيد يك تو گوشي خورده بود كه باورش نميشد. مملي با اون قد و هيكل جلوي همه زد زير گريه و با اينكه كلي سعيد رو كتك زده بود و خوني ماليش كرده بود، اون تو گوشي صدادار رو هيچ وقت هيچكي از بچه هاي محل فراموش نكردند. حالا حكايت انتخابات الان در خصوص انتخاب بين موسوي و كروبي هم يه جورايي اينجوري شده. توي برتري تيمي و عناصري كه توي گروه كروبي هستند نسبت به گروه موسوي شكي نيست. حتي ممكنه حرفهايي كه كروبي و تيمش ميزنن خيلي نزديكتر به اونچيزهايي باشند كه طيف جوانان و قشر تحصيلكرده مملكت و بيشتر اونهايي كه تا حالا خودشون رو دور از نظرات مطرح شده از سوي مسئولين مملكت ميديدن باشه. در مقابل موسوي تا بحال به نوعي هم به نعل زده هم به ميخ و موضع شفاف خودش رو در برابر برخي از مسائل روشن نكرده (مثلاً مطالبات طيف تندروي اصلاح طلبان). به قول خودش يك اصولگراي اصلاح طلبه. حالا من ميخوام به ديد خودم به اين موضوع بپردازم كه چرا به نظرم با توجه به شرايط حال حاضر كشور ما، اين عملكرد موسوي كارسازتره و بر اين اساس انتخاب من مير حسين موسوي هست.

اولين دليل تفاوت خود اين دو تا آدم در كاريزماي شخصيتشون هست. نه اينكه موسوي هم از اين لحاظ ايده آل باشه. اما فكر كنم همه قبول داشته باشن كه شخصيتش و يا حتي بنوعي كلاس كاريش از كروبي بالاتره. بهر حال، رئيس جمهور شخص اول مملكت در مسائل اجرائي و سياست خارجي هستش و فردا قراره كه اين آقا بعنوان نماينده مردم ايران در همه جا حاضر باشه و صحبت كنه. من فكر ميكنم وجهه اي كه مير حسين براي ايران بدست بياره تو اين جنبه بيشتر از كروبي باشه.

اما دليل دوم و مهمتر اينه كه درسته كه كروبي آدمهايي رو توي تيمش داره كه از لحاظ قدرت سياسي وزينتر و شجاعتر از تيم موسوي هستن اما فراموش نكنيم كه توي مملكت ما انتخاب وزرا و مسئولين نياز به گذشتن از فيلترهاي تنگ نظر بسيار زيادي داره. من نميدونم كسايي كه طرفدار كروبي بخاطر تيمش هستن به اين موضوع ذره اي احتمال نميدن كه از بين اين آقايون بسياريشون اوكي مقامات بالاتر رو براي گرفتن پستهاي وزارت يا معاونت احتمالن نميگيرن. مگر همين آقاي مهاجراني توي كابينه خاتمي نبود؟ مگه مجلس استيضاحش و بعد بركنارش نكرد؟ خاتمي چيكار تونست بكنه؟ يا مگه كرباسچي رو قوه قضائيه براش پاپوش درست نكرد و بعدش زندان نرفت؟ خاتمي يا رفسنجاني چيكار كردن؟ مجلس الان كه از مجلس بركنار كننده مهاجراني و عبداله نوري راستي تره و كروبي هم بايد از همين مجلس رأي اعتماد وزيراش رو بگيره. خب حالا يه عده اي ميگن كه فرق كروبي با خاتمي همينجاست. كروبي اگه نذارن تيمش بياد سر كار ساكت نميمونه و حرفاش رو ميزنه. كاري كه خاتمي نكرد. مثل همون سعيد توي قصه اول اين صحبت، اگه كتك بخوره از بالا اما بالاخره اون تو گوشي رو ميزنه. قبول. ميزنه. ولي چه فايده؟ چه دردي رو دوا ميكنه اين كار؟ شرايط بهتر كه نميشه هيچ، از اينيم كه هست بدتر ميشه. اصلاً شايد كلاً كروبي رو بخاطر شلوغ بازيهاش بذارن كنار و يكنفر صد درجه بدتر از احمدي نژاد بذارن سر كار. بنظر من موسوي دقيقا واسه همين موضوعه كه ميخواد طرفداري هر دو جناح رو داشته باشه. موسوي ميدونه كه اگه اوكي سران طرف مقابل رو نداشته باشه عملاً نميتونه كاري رو از پيش ببرهو همونطوري كه خاتمي نتونست. به قول ٣٥ درجه، دموكراسي آسانسور نداره. اگه ميخواهيم به يك جامعه دموكرات و آزاد برسيم بايد طبقه به طبقه و گام به گام پله ها رو بريم بالا. يهويي نميشه از طبقه همكف رفت به طبقه دوم. و به همين دليل بنظر من انتخاب مير حسين موسوي نسبت به كروبي خيلي ثمربخش تر خواهد بود. مير حسين طرفداري بسياري از سران اصولگرا و حتي مجلس رو با خودش داره و اين موضوع قطعاً به پيدايش شرايط مناسبتر براي حركت آرام به سمت جامعه اي آزادتر كمك بيشتري ميكنه.

A world without you

2009-05-31T22:54:00.000+04:30

اول اينكه: متأسفانه من از آن دسته انسانهاي مزخرف جاه طلب و بلندپرواز ِحال بهم زني هستم كه اگر بهترين چيزها را هم به من بدهند باز هم وسوسه بيشتر داشتن و بالاتر رفتن لحظه اي رهايم نمي كند. براي همين هيچ وقت قدر داشته هايم را ندانسته ام چرا كه به آنها بعنوان موقعيتهايي موقت نگريسته ام. كاش مي توانستم بگويم كه چقدر بد درديست اينكه آدم بخاطر ظن اسير شدن در آنچه كه دارد و هست، ظن ترسيدن از درجا زدن و ظن از دست دادن فرصتهاي پيشرفت در آينده، جرأت انديشيدن به حال و يا حتي بدتر از آن جرأت انديشيدن واقعي به ديگران را نداشته باشد. به چنين انساني، اگر بشود نامش را انسان گذاشت فقط بايد گفت: اي خودخواه! برو بمير چرا كه قطعاً دنيا بدون تو جاي زيباتري است.

دوم اينكه: شكل زندگي آدم زماني كه دانشجوست و درس مي خواند با زماني كه درسش تمام شده و سر كار مي رود چقدر فرق داردها! قبلاً با عشق و علاقه تمام مي توانستم تا نيمه هاي شب بيدار بمانم و به هر كاري كه عشقم مي رسيد بپردازم؛ اما اكنون انگاري كه روزها سر كار بيل زده باشم، ساعت ١٢ نشده آنچنان خوابم مي گيرد كه نگو و نپرس. در حاليكه دوست دارم هنوز بتوانم بيدار بمانم و به يكسري از كارهاي عقب افتاده ام برسم، فيلم ببينم، كتاب بخوانم و يا اينترنت گردي كنم، اما انگاري اصلاً دست نيافتني است ديگر، لاكردار.

سوم اينكه: ما با هم براي يك شغل آبرومند و زيبا به تفاهم كامل رسيده ايم: من يك آكاردئون نواز باشم و او هم يك آوازه خوان. سر چهارراهها، بين ماشينهايي كه پشت چراغ قرمز ايستاده اند و سرنشينان آنها غرق در افكار و آرزوها و روياها و يا بدبختيهاي خود هستند، راه بيفتيم و نغمه زيبا بودن زندگي را سر بدهيم.

و چهارم اينكه: حسهايي كه يك انسان در طول زندگي خويش مي تواند آنها را تجربه كند هيچ وقت تمام شدني و تكراري نيستند. يعني اينكه آدم مي تواند تا آخرين لحظه عمرش احساس و لذتي را تجربه كند كه تا حالا آنها را نديده بوده است؛ حسهايي مثل طعم دلپذير خوردن يك ته چين داغ؛ مي تواند پله به پله به شناخت و درك عميقتري از خود و زندگي برسد؛ و اين بستگي به اين موضوع دارد كه آدم چقدر بدنبال تجربه كردن و پيمودن راههايي باشد كه تا حالا آنها را نرفته و نديده است. راههايي كه شايد هيچ انتهايي نيز نداشته باشند و آدم نداند كه سر از كجا در خواهد آورد. مسيرهايي كه در عين اينكه آدم را از پايان خود مي ترسانند، شوق آغاز كردن را هم در او متولد مي كنند. و بي شك اينست راز درك جنبه هاي ناشناخته جهان و زندگي.

ماندن یا رفتن، مسأله اینست.

2009-05-23T05:40:00.000+04:30

هیچ وقت دو راهی‌های انتخاب‌برانگیز را دوست نداشته ام.

بحثهاي عميق

2009-05-11T22:30:00.000+04:30

وقتي به آدم ميگن "بگير بخواب" چه چيزي رو بايد بگيره و بخوابه؟!

به كي بگم حرف دلم رو؟

2009-05-06T15:29:00.000+04:30

مادر بزرگ نازنينم يك دسته اسكناس صد توماني رو دور خونه خدا طواف داده واسه اينكه توي مجلس دامادي من بريزه رو سر عروس و دوماد. اي خدا ...

شانه‌هايت را دوست دارم

2009-05-03T20:21:00.000+04:30

زندگي مي‌رود. نمي‌توان آن را نگه داشت. فقط خاطرات و اثرات رفتار و كردار آدمي با گذشت زمان با او مي‌مانند. بعضي از اين رفتار تأثيري بزرگ و هميشگي بر روح و روان تو مي‌گذارند و برخي از آنها با گذشت چند صباحي، ديگر بياد آوردني نيستند. اما آنچه كه مهم است اينست كه بدانيم اگر خواستيم رفتار گذشته خود را قضاوت كنيم، به آنها در همان شرايطي كه از ما سر زده‌اند نگاه كنيم. در اينصورت شايد اندكي از سنگيني گناهاني كه بر شانه‌هايمان هستند، كاسته شود. ما تاوان همه كارهايي كه كرده‌ايم را پس خواهيم داد. بدون ردخور.

The Deconstructor

2009-04-23T16:49:00.000+04:30

زندگی را می توان دو گونه نگریست: بر ساحل امنی همیشه ایستادن و یا دل را به تلاطم امواج خروشان سپردن. قاعده ها را خواهم شکست با تو.

فدریکو گارسیا لورکا

2009-04-23T14:51:00.000+04:30

چه دلپذیر است
اینکه گناهانمان پیدا نیستند
و گر نه مجبور بودیم
هر روز خودمان را پاک بشوییم
شاید هم می بایست زیر باران زندگی می کردیم
و باز دلپذیر و نیکوست اینکه دروغهایمان
شکل مان را دگرگون نمی کنند
چون در اینصورت حتی یک لحظه همدیگر را به یاد نمی آوردیم
خدای رحیم ! تو را به خاطر این همه مهربانی ات سپاس ...

ببخشيد، من مي‌تونم برم؟

2009-04-12T20:48:00.000+04:30

دلم غمگين است. از آن غمهايي كه هر از چندگاهي مي‌آيد سراغت و در درونت مي‌نشيند و حال و هواي خنده را از تو مي‌گيرد. اتفاقي را دوست داشتم بيافتد، كه نيافتاد. آخ، آخ، آخ، اگر مي‌شد چقدر خوب بود. لابد تقدير اينگونه نخواست. بايستي تقدير را پذيرفت. حال و حوصله جنگيدن و سر و كله زدن را ندارم. دوست دارم خودم را به بيخيالي بزنم. ملالي نيست.

از اينور و اونور

2009-03-29T21:57:00.000+04:30

۱- پارسال روز اول فروردين روز تولد اين وبلاگ بود. درست يادمه كه حدود ساعتهاي ۹ صبح زمان سال تحويل بود و من اولين پست اين وبلاگ رو بعد از تحويل سال نوشتم. و چقدر اين يكسال زود گذشت. انگار همين ديروز بود. و اين حكايت مثل باد گذشتن ايام عمر همچنان ادامه خواهد داشت. شايد يه روزي برسه كه ديگه پير و از كار افتاده شديم و باز هم بگيم كه انگاري همين ديروز بود كه فلان كار را مي كرديم. دوست داشتم هميشه توي همين سن و سالي كه الان هستم ميموندم. بنظرم بازه بيست و هفت، هشت تا سي و دو سه سالگي بهترين بازه عمري آدمه. نه خام و بي تجربه اي و نه ناتوان و بي حوصله. تازه فهميدي كه چه كارها و چه چيزهايي رو دوست داري و از عهده چه كارهايي بخوبي برميايي. ذات و شخصيت و سلايق و طبع هر كسي با يك سبك از زندگي و يكسري از كارها بيشتر جوره. و اين موضوع رو بايستي درك كرد و فهميد. و اينكه بتوني اون امور و مسائلي كه با شخصيتت و افكارت و درونت و روحياتت سازگاره رو پيدا كني و انتخاب كني و بري سراغشون، كيفيت زندگيت چقدر با زماني كه يك عمر مجبور به انجام دادن كاري باشي كه آنرا دوست نداري تفاوت خواهد داشت. منتهي اراده ميخواد و شجاعت و تدبير و مصمم بودن.

۲- تعطيلات خوبي بود. هواي تهران در حد بهشت بود و خيابونها خلوت و تميز. كاش ايران چندين شهر مثل تهران داشت و اين امكانات و فرصتهاي شغلي كه دليل اينهمه مهاجرت شده در اينجا متمركز نشده بود و باعث نميشد كه از هفته ديگه دوباره توي خيابونها جا براي سوزن انداختن نباشه. كاش خيابونها هميشه همينجوري خلوت و تميز ميموند و آرامش در همه جا برقرار.

۳- پيام نوروزي آقاي اوباما نشون داد كه ايشون واقعاً براي تغيير اومده. در مقابل هم پيام آقاي خامنه اي بنظرم تا حد زيادي حاوي نكات قابل قبولي بود و مسائل مهمي رو مطرح ميكرد. اميدوارم كه دستگاه ديپلماسي هميشه ضعيف ايران بتونه بخوبي از فرصت بدست آمده استفاده ببره و گام مهمي در راه بهبود رابطه حساس ايران و آمريكا برداره. اونها نبايد با ادعاهاي غير قابل پذيرش اين فرصت رو از دست بدهند. بنظرم خود آقاي احمدي نژاد خيلي مايل به گفتگوي مستقيم با آمريكاست اما در كل خيلي از مسائل باعث شده ايران فعلاً يك موضع دفاعي نسبت به آمريكا داشته باشه. فكر ميكنم ظرف اين دو سه ماه باقيمونده تا انتخابات رياست جمهوري ايران هيچ اتفاق خاصي نيافته و همه منتظر بمونن تا ببينن چه كسي در ايران رئيس جمهور ميشه.

۴- اين روزهاي تعطيل تا نصف شب بساط فيلم برقرار بود. خيلي از فيلمهاي قشنگي كه دوست داشتم ببينم رو توي اين مدت ديدم و بسي لذت بردم. خواندن كتاب و ديدن فيلم بهترين كارهايي هستند كه ميتوانند اوقات آدم رو بخوبي پر كنند. همين باعث شده كه صبحها اصلاً نتونم زود پا شم و با شروع شدن ايام كاري در سال جديد حتماً تا مدتها با اين قضيه مشكل خواهم داشت.

۵- ديروز تيم ملي فوتبال ايران در ورزشگاه آزادي و با حضور صد هزار تماشاگر، در برابر عربستان و با اون همه كينه اي كه نسبت به اين تيم وجود داشت باخت. در پي اين باخت امروز علي دايي از سرمربيگري تيم ملي بركنار شد. مرد مغرور و پر ادعايي كه با رفتارش محبوبيتش را در بين مردم از دست داد و چشمش را بر روي اين واقعيت بست و اعتماد به نفس بيش از حدش تبديل به غروري شد كه باعث شد اسطوره ديگري در ايران خراب شود. علي دايي مي توانست يك اسطوره در فوتبال ايران بماند. چرا كه هيچ بازيكن ايراني به اندازه او در سطح بين المللي شناخته شده و عنوان دار نيست. او ميتوانست مدارج مربيگري را به تدريج و مرحله و مرحله پشت سر بگذارد تا ظرف ۱۰ سال آينده تبديل به يكي از بهترين و محبوبترين مربيهاي ايران شود. اما عطش و حرص و آز او براي موفقيت مانع از اين قضيه شد. در كنار خودش كه عامل اصلي پيدا شدن اين وضع بود مسؤولين ورزش ايران و فدراسيون فوتبال هم تقصيرداران عمده بودند. آنهايي كه با انتخاب بيخردانه و نابجاي علي دايي بعنوان سرمربي مقدمات پيدايش چنين وضعي را براي فوتبال ايران فراهم آوردند.

پ.ن.: با Chi Mai چطوريد؟

هوای تازه

2009-03-18T14:27:00.000+03:30

از سفر برگشتم. چند روزی به اتفاق یکی از بهترین دوستانم به جزیره زیبای کیش رفتیم. سفری بسیار زیبا و به یاد ماندنی. هنوز خبری از شلوغی دم عید نبود و هوا و دریا هم در حد فوق فوق العاده بودند. تمام شبها تا پاسی از نیمه شب در آلاچیقهای پارک ساحلی مرجان نشستیم و بساط چایی و قلیان و گپ و گفت و آواز و خاطره برقرار بود و دختران زیبا لب ساحل دوچرخه سواری می کردند. در هتل آپارتمان دیدنیها اقامت داشتیم که نزدیک ساحل بود و خاطره صبحانه های طولانی در پلاژ رستوران هتل رو به دریای آبی بی پایان برای همیشه جاودانه خواهد ماند. بیاد ماندنی ترین بخش سفر برای من غواصی در زیر آب بود. ماهی هایی با رنگهایی که در هیج جا آنها را ندیده ام و صخره های مرجانی بسیار زیبا و وحشتی که در اعماق آب سرد آدم را فرا می گیرد. دوست داشتم همانجا می ماندم. دسته های بزرگ ماهیان که با نظمی پیچیده به این سو و آن سو شنا می کردند. اگر فرصتی شد عکسهایی که از زیر آب گرفتیم را اسکن می کنم و اینجا می گذارم. هر چند زیبایی که در واقعیت هست در عکسها بخوبی نمایان نیست. واقعاً زیبا بود. پارک دلفینها هم خیلی قشنگ بود. حرکاتی که شیرها و گرازهای دریایی و دلفینهای باهوش می کردند آدم رو به این فکر می انداخت که دنیا چقدر پیچیده تر از آنی کار می کند که ما فکر می کنیم. بازارهای تمیز و شیک هم بخش دیگری از سفر بودند که گشت و گذار و خرید در آنها هم لذتبخش بود. کاش زندگی بگونه ای بود که اینقدر ما را درگیر خود نمی کرد و بیشتر از این فرصت برای دیدن و درک و لذت بردن از زیباییهای آن داشتیم. کاش می شد همیشه یک مسافر بود.

حال و هوای این روزهای تهران هم زیبا و دیدنی است. درختان با برگهای تازه جوانه زده شان با آن رنگهای سبز زیبایی که نشان از تولدی دوباره است خیابانهای تهران را زیباتر از همیشه کرده اند. مردم در تکاپوی شب عید در حال دویدن هستند. دنیا در حال تازه شدن است. پس ما هم باید تازه شویم. نباید همیشه در حال و هوای گذشته ماند. وفادار ماندن به اصول و آرمانها و آداب و رسوم و سیر کردن در خاطرات خوب و بد گذشته را باید با تازه شدن و باز کردن دریچه هایی نو در زندگی تلفیق کرد. هر چند که کلاً من خودم آدم قدیمی پسندی هستم و اولد فشن را بسیار بیشتر ترجیح می دهم، اما نباید گذاشت که تعلق خاطر به گذشته ها باعث تبدیل شدن رود خروشان وجود آدمی به یک مانداب نرسیده به مقصود شود. باید رفت تا رسید. سال خوبی را برای همه شما عزیزان آرزو می کنم.

و این منم، پسری در آستانه 30

2009-03-08T19:13:00.000+03:30

و بدین ترتیب من در ۱۰۸۰۰ روز (محاسبه تقریبی) از زندگی ام موفق به دریافت درجه دکتری در رشته مهندسی عمران شدم. بابت این قضیه خوشحالم و از اینکه باری که بر دوشم بود رو تونستم بخوبی به مقصد برسونم احساس رضایت می کنم. جلسه دفاع بخوبی هر چه تمامتر برگزار شد و در پایان جلسه هم داوران پس از دو ساعت سوال و جواب، تقدیر و تشکر کردند و نمره تزم بودن نیاز به انجام اصلاحات ۶/۱۹ شد.

فکر کنم قبلاً نوشته بودم که بنظرم زندگی آدم روی یک منحنی سینوسی شکل حرکت میکنه. یعنی حداقلش مطمئنم که در مورد خودم اینطوریه. بعضی وقتها آدم روی قسمت اوج منحنی قرار داره و اتفاقات خوب و خوشایند براش میافته و بعضی وقتها هم روی ناحیه پایین منحنی سیر میکنه و بقول معروف خوب نمیاره و تیرش به سنگ میخوره. اینکه کی روی قسمت اوج باشیم و کی روی قسمت افت دست خودمون نیست. یعنی من نمیدونم که آیا دست خودمون هست و نمیتونم زمانش رو تعیین یا جابجا کنم. فکر کنم اینکه میگن به نحوه قرار گرفتن ستاره ها و اجرام آسمانی ارتباط داره پر بیراه نباشه. اما باور کنید که میتونم بفهمم که الان رو دوره اوج منحنی هستم یا روی دوره افت. این رو هم مطمئنم که هیچ انسانی توی دنیا وجود نداره که همیشه در قسمت اوج منحنی باشه. همه آدمها روزهای خوب و بد در زندگیشون دارن و اینکه آدم بتونه بفهمه که کی روز خوبشه و کی روز بدشه خیلی میتونه به آدم کمک کنه. اگه در قسمت افت منحنی باشم سعی می کنم توی اون چند روز دست به کارهای ریسکی و یا خیلی مهم نزنم. بقول معروف سرم رو میندازم پایین و مسیر معمولی رو صاف و ساده میرم. اما وقتی که ببینم روی قسمت اوج منحنی هستم مطمئن میشم که کاری رو که قراره انجام بدم به بهترین شکل میتونم انجام بدم و نتیجه اش هم اونجوری خواهد بود که میخوام. روز دفاع هم روزی بود که میدونستم روی قسمت اوج هستم. یعنی دو سه روز قبلش توی چند تا کار کوچیک بد آوردم اما میدونستم که روز دفاع ورق بر میگرده و روز خوش یمنی برای من خواهد بود که همینگونه هم شد. شاید با خودتون بگید که تو چه آدم خرافاتی ای هستی! باید بگم که خرافاتی نیستم اما قبلاً هم گفتم که معتقدم تقدیر و سرنوشت همه ما قبلاً تعیین شده و ما بازیگران سناریوهای زندگی خودمون هستیم. بهر حال از این بحثهای فلسفی بگذریم که شاید اینجا جاش نباشه.

این مرحله هم از زندگی من تموم شد و از این لحظه به بعد بایستی بدنبال تحقق آرزوهای بعدی خودم باشم. ۲۳-۲۲ سالم که بود این هدف رو برای خودم تعیین کردم که تا قبل از ۳۰ سالگی تحصیلاتم رو تا بالاترین درجه تموم کنم که اکنون محقق شده. حالا میتونم با خیالی آسوده تر به بقیه راه فکر کنم. یکسری کارهای مهمی هستند که حتماً باید انجامشون بدم. اول از همه دوست دارم که شخصیت خودم رو خیلی بهتر از این چیزی که هست کنم. دوست دارم یک انسان خوب باشم. باور کنید که به من ثابت شده که خصوصیات اخلاقی و معرفت آدم ارزشش بالاتر از همه چیزه. دوست دارم اینهمه اشکالاتی که توی اخلاق و رفتارم هست رو درست کنم. کی گفته که دیره و شخصیت آدم بعد از یک سنی دیگه تغییر ناپذیره؟ آدم توی ۹۰ سالگی هم میتونه شخصیتش رو عوض کنه. من هم قصد دارم که از اینهمه غرور و خودخواهی که متاسفانه در من وجود داره کم کنم و در عوضش انسانهای دیگر رو فارغ از خصوصیات ظاهری و اجتماعیشون دوست داشته باشم. اینقدر آدم بی محبتی نباشم و بتونم از ته دل به دیگران عشق بورزم. البته فکر نکنید که با یک آدم عوضی و سنگدل طرف هستید ها! اتفاقاً آخر جلسه دفاع همه استادها و داورها کلی از خصوصیات اخلاقی خوب من برای پدر و مادرم تعریف کردند و گفتند که من واقعاً پسر خوبی هستم. :-) اما راستیتش اینه که اونها دقیقاً که منو نمیشناسن. من جلوی اونها خب خودمو خیلی خوب نشون دادم اما در واقعیت میدونم که اونجوری که اونها میگن نیستم. ولی به همین سوی چراغی که بالای سرم روشنه قسم میخورم که شما از امروز به بعد با آدم دیگه ای طرف خواهید بود. من واقعاً سعی خواهم کرد که از هر لحاظ یک انسان خوب و دوست داشتنی باشم.

بعد از این کار یکسری کارهای مهم دیگه هم هستن که نوشتنشون خیلی مفصله و شاید حوصله شما رو هم سر ببره ولی قطعاً بدرد همه شما هم خواهد خورد. اما من از نوشتنشون صرفنظر میکنم تا یهویی همه اندیشه های گرانبهایی که در سر دارم یکدفعه رو نشه و شما هم خودتون یکمی زحمت بکشید و فکر کنید و همش از روی دست دیگران تقلب نکنید. در حال حاضر در حال تدارک یک سفر چند روزه به اتفاق یکی از دوستام هستم. با تمام وجود به این سفر احتیاج دارم. من همیشه بعد از سفر مثل انسانی هستم که دوباره عاشق شده: عاشق زندگی کردن

The Hero

2009-02-21T16:48:00.000+03:30

شدیداً درگیر آماده سازی دفاع هستم. تاریخ دفاع چهارشنبه ۱۴/۱۲/۸۷ تعیین شد. روز مرگ و زندگی. روز تموم شدن یک مرحله دیگر از زندگی من و ورود به مرحله بعدی. امیدوارم که همه چیز بخوبی پیش بره و چهارشنبه شب برای من یکی از بهترین شبهای عمرم باشه. جلسه پیش دفاع بخوبی برگزار شد و هیأت ژوری کار تزم رو تأیید کردند و هیچ ایرادی بهش نگرفتند جز یک مورد: همونطور که حدس میزدم زیاد بودن حجم مطالب بطوریکه یکی از داورها گفت که از حد استاندارد خارجه و باید پایان نامه خلاصه تر بشه و یا بخشی از مطالب جانبی به پیوستها منتقل بشه که قرار شد همین کار رو بکنم. یک سری سوالات ماینور هم کردند که جواب دادم. امیدوارم که در جلسه اصلی هم مسأله خاصی پیش نیاد. گاد ویلینگ.

یک تشکر مردونه و درست و حسابی هم باید از لپ تاپ نازنینم بکنم. چرا که بدلیل حواس پرتی زیپ کوله ام رو نبسته بودم و از پشتم با شدت افتاد روی زمین. یعنی من در یک لحظه دنیا روی سرم آوار شد. تمام زندگی من در حال حاضر در این لپ تاپه و بعلت تنبلی اصلاً هم اهل بک آپ گرفتن نیستم. اما خوشبختانه هیچیش نشده بود و اصلاً هیچ آسیبی ندید. واقعاً لپ تاپهای Dell خصوصاً مدلهای Latitude ش لپتاپهای جون سخت و کاری هستند. تا آخرش پات وامیستن. ازت ممنونم رفیق بی ادعای شبهای تنهایی من. این قضیه یکبار هم سر فوق لیسانس برام اتفاق افتاد منتها اون موقع یکی دو هفته مونده به دفاع هارد کامپیوترم نیمسوز شد. شما نمیدونید من چقدر اون چند روز احساس غبن و بدبختی میکردم، اما خوشبختانه با لطف یکی از دوستان اطلاعات تزم همش ریکاوری شد و برگشت و من رو هم برگردوند. بهر حال اینی که میگن زندگی صحنه جدال و مبارزس راست میگن بخدا. آدم بعضی موقعها ناک اوت میشه و از رینگ میفته بیرون اما بایستی که بتونه دوباره خودش رو احیا کنه و سر پا بایسته و بر گرده تو صحنه. حالا من هم یه همچین احساسی دارم الان. دارم خودم رو ریکاوری میکنم تا برگردم وسط میدون زندگی. از اینکه در این لحظه در چنین جایی هستم و چنین احساسی دارم راضی هستم و قدر این احساس رو میدونم.

Seeing The Future

2009-02-08T18:51:00.000+03:30

- خیلی دوست داشتم مثل نیکلاس کیج توی فیلم Next از اتفاقاتی که طی ۲ دقیقه آینده اتفاق می‌افته خبردار باشم. مثلاً قبل از اینکه کانال تلویزیون رو عوض کنم بدونم الان چه برنامه‌ای داره پخش می‌شه یا چه حرفی زده می‌شه. یا عکس العمل کسی که دارم باهاش حرف می‌زنم در برابر حرفی که می‌خوام بگم چیه. عاشق قدرتهای ماورای طبیعی هستم. اگه خدا از اینجور قدرتها به من می‌داد حتماً ازشون در راه خیر استفاده می‌کردم.

- ترجمه فارسی نوستالوژیک، میشه "غمیادنامه".

می‌توانم بود بی تو، تاب تنهاییم هست - امتحان صبر خود کردم، شکیباییم هست

2009-02-03T17:47:00.000+03:30

اگر فکر می‌کنید که ادامه تحصیلات خصوصاً در مقاطع بالا کار راحتیه باید بهتون بگم که سخت در اشتباهید. البته میتونه راحت باشه. بستگی به خودتون و انتظاری که از خودتون دارید داره. من چون خودم خیلی آدم پر توقعی هستم (و این خصوصیت بعضی جاها خیلی خوبه ولی بعضی مواقع نه) و دوست دارم کاری رو که انجام میدم به بهترین و کاملترین شکل ممکن از آب در بیاد، برای همین خیلی وقتها بهم سخت هم میگذره. اما جنس سخت گذشتنش از جنسیه که دوستش دارم. راحتی و استراحتی که بعد از یک دوره کار سخت نصیب آدم میشه لذتش خیلی خیلی بیشتر از استراحت معمولیه. دیدید آدم بعضی وقتها که میاد خونه از فرط خستگی نمیتونه حتی بشینه و دوست داره که فقط خودش رو ول کنه روی تخت و در عرض چند ثانیه هم خوابش میبره و وقتی هم که بعد از ۴-۵ ساعت از خواب پا میشه انگاری همسفر اصحاب کهف بوده و تازه متولد شده؟ ولی از نظر ذهنی و روحی خوشحاله و از وضعیتی که داره راضی. فشار این مدت هم برای من اینگونه بود. ولی در عوضش تز دفاع دکترایم رو کامل و آماده کردم و خیلی هم دوستش دارم. خیلی از قسمتهاش رو دوست دارم چند بار بخونم و از خوندنش هم خسته نمیشم. البته الحق و الانصاف نباید از زحمتهایی که استادم هم کشید گذشت. داشتن یک همچنین استاد راهنمایی با این سطح از سواد و علم خصوصاً در مقطع دکتری یک نعمته. الان یکی از مشکلات تزم اینه که ۳۰۰ صفحه شده که تقریباً ۸۰-۹۰ درصدش واقعاً مطالب سنگین علمیه و خوندن این حجم از مطالب بصورت یکجا قطعاً برای بسیاری از داوران و هیأت ژوری که خیلیهاشون اصلاً حال و حوصله شو دیگه ندارن کار مشکلیه.

با این حرفم خواستم بگم که توی ایران هم میشه کار علمی خوب و سطح بالا انجام داد. همه چیز توی زندگی آدم به خود انسان بستگی داره. خیلی از دوستانم الان دارند تو آمریکا و کانادا فوق لیسانس و دکترا میخونن، در حالیکه میدونم کاری رو که دارن انجام میدن در حد نصف کاری که من کردم هم نیست. اونجا هم خوب و بد داره. بعضیهاشون هم واقعاً دارن در بهترین سطح ممکن و با سختی و فشار خیلی زیاد کار میکنن. یعنی اینکه خیلیها فکر میکنن چونکه طرف رفته تو آمریکا یا کانادا دکترا گرفته پس حتماً کاری که کرده توش ما تحت علم پاره شده و مرزهای علم رو جابجا کرده اصلاً فکر درستی نیست. یا اینکه الان همه فکر میکنن که برای ادامه تحصیل حتماً باید برن خارج از کشور. اگه هدف از رفتن برای ادامه تحصیل در حقیقت فقط فرار از اینجا باشه اون یه بحث دیگه اس. کسی که اینجا رو دوست نداره حتی اگه بهترین امکانات رو در اختیارش بذارن باز هم نمیتونه با جون و دل کار کنه. خیلی ها به بهانه درس خوندن دوست دارن که برن زندگی در جایی دیگه رو تجربه کنن. این خودش یک راه خوب و جالب برای دیدن استایلها و جنبه‌های مختلف زندگیه. اما اگه کسی که فقط قصد درس خوندن داره بگه توی ایران فایده نداره چون سطح کار و سواد پایینه من این حرف رو قبول ندارم. چونکه الان می‌بینم که هم اساتید خوب و هم کارهای علمی خیلی خوبی در ایران وجود داره. هر چند که این واقعیت هم هست که تعدادشون به اندازه کافی نیست. این مهم میطلبه که آدم اگر پر توقع باشه، زحمت بیشتری بایست بکشه. خوب درس خوندن تو ایران زحمت بیشتری داره. واسه همین هم خیلی از این بچه تنبلها و گشادها الان رفتن خارج و دارن درس میخونن.

از این حرفها بگذریم که این قصه و در حقیقت این غصه سر دراز دارد. غصه اصلی همه این حرفها در اصل یک حرف دیگه اس. و اون هم عشق به ایرانه. عشق به خاک. عشق به وطن. عشق به هویت. عشق به اصل. عشق به ریشه. عشق به هوای اینجا. عشق به کوچه و خیابون اینجا. عشق به مردم اینجا. عشق به دخترای خوشگل و مهربون و با احساس اینجا. عشق به بقال و سبزی فروش سر کوچه. عشق به سینما رفتنهای پنجشنبه. عشق به نشستن پای برنامه نود دوشنبه شبها. عشق به مادر. عشق به پدر. عشق به استقلال. عشق به آبی. عشق به امیرخان ... و عشق به عشق. کسی که این عشقها رو داشته باشه یا نمیتونه بره یا اگه رفت حتماً یه روزی بر میگرده. باز هم بگذریم که همه چیز رو باید گذاشت و گذشت.

و اما زندگی عشقی خودم هم متأسفانه هنوز سر و سامانی نگرفته. دوستی من و کیانا هم بیشتر از ۴۰-۵۰ روز دوام نیاورد. من واقعاً شرمنده خودم و دوستانی هستم که کلی دعا و تفأل زده بودند که این دوستی به یک عاقبت فرخنده منتهی میشه. دلیلش هم این بود که کیانا علیرغم تمام خوبیهایی که داشت خیلی دختر سرد و آروم و بی سر و صدایی بود. سرد که میگم نه از نظر مقولات جسمی و فیزیکی چونکه اصلاً سمت اینگونه مسائل جذاب نرفتیم، بلکه از نظر احساسی و رفلکس نشون دادن در برابر عواطف و احساسات من. حالا این قضیه یا به این برمیگشت که چون تا حالا رابطه های دوستی زیادی نداشت بلد نبود و یا نه واقعاً اهل احساسات نبود. و من چون خودم خیلی بچه با عشقی هستم اصلاً نمیتونم با دخترهایی که فقط از دریچه عقل و منطق به زندگی نگاه میکنن کنار بیام. برای همین هم این قضیه رو بهش گفتم و ازش خواستم که یه خورده به احساساتش هم اجازه بده که پرواز کنه. اما اون گفت که احساساتش رو برای کسی میذاره که بدونه قطعاً برای همیشه مال هم هستن و تا این قضیه برای ما ثابت نشده نمیتونه اینکارو بکنه. خوب من هم اولش قبول کردم و سعی کردم که این اطمینان رو بهش بدم. اما اون واقعاً دختر احساساتی نبود. مثلاً در جواب احساسات من میگفت: "مرسی. خیلی ممنون". کیانا یک دختر عاقل و منطقی به معنای واقعی کلمه بود. و این خصوصیت هر از چند گاهی باعث سرد شدن رابطه ما میشد. برای همین هم بهتر دیدیم که ادامه ندیم. شاید این تصمیمی که گرفتم اصلاً منطقی نباشه. چونکه یک دختر خوب، باکلاس، با خانواده خوب و فهمیده رو از دست دادم. اما هر طور که به قضیه نگاه کردم دیدم رابطمون اون گرمی و محبتی که من دوست دارم رو نداشت. برای همین از هم جدا شدیم. جالب اینجاست که شب آخر بعد از دو ساعت سخنرانی پشت تلفن که براش کردم فقط دو جمله گفت: "امیدوارم اون کسی رو که میخوای پیدا کنی و باهاش خوشبخت بشی. خداحافظ. تَق". البته اون تق آخرش توی حرفهای اون نبود بلکه صدای گوشی تلفن بود که با عصبانیت اونو گذاشت. بهر حال برگ سیاه دیگری هم در این بخش از زندگی من ورق خورد و خانم کیانا هم به خاطرات من پیوست. نمیدونم آخر این داستانهای مسخره عشقی من که دیگه حال خودم هم ازشون داره بهم میخوره و تنها بخشی از زندگی و وجودمه که نگرانشم چی میشه. امیدوارم اون کسی رو که میخوام پیدا کنم.

من اگر مادر زمین بودم ...

2009-01-10T05:02:00.000+03:30

من نمیتوانم بخودم بقبولانم که نبایستی غمخوار مردم بیگناه غزه باشم. چگونه و در کجا می توان زندگی اینهمه زن و کودک بی پناهی که هر روزه می میرند در حالیکه دولت غاصب اسرائیل کشتن آنها را کاری درست و در راستای مبارزه با تروریسم می داند، دادخواهی کرد؟ از اینکه کاری از دستم بر نمی آید واقعاً شرمگین و برای خود متأسفم. و چقدر کوچکند انسانهایی که در لوای روشنفکر بودن ریختن خون اینهمه انسان بیگناه را نتیجه طبیعی رفتار گروههای مبارز فلسطینی می دانند. چگونه می توان رفتار این دو طرف را یکسان دانست؟ ریختن خون غیر نظامیان و انسانهای معمولی ساکن هر کدام از طرفین دعوا کاری است باطل و ظالمانه. اما چگونه این انتظار را از فلسطینیان دارید وقتی که خون هموطنان بیگناهشان را اینگونه می ریزند آنها هم دست به اقدام متقابل نزنند؟ جواب آتش، آتش است. خون در برابر خون. ما احساس تنفری که یک فلسطینی نسبت به اسرائیل دارد را هیچ وقت درک نخواهیم کرد. چرا که سرزمینمان غصب نشده و از خانه هایمان رانده نشده ایم. نسبت به دزدی که به خانه تان آمده و بتدریج اتاق به اتاق دارد خانه تان را تصاحب می کند و شما را از بدیهی ترین حقوقتان محروم می کند و طوری هم وانمود می کند که صاحب حقیقی خانه شما اوست چه احساسی دارید؟ هر وقت که توانستیم خودمان را جای یک مظلوم بگذاریم این حق را داریم که نسبت به فریادی که می کشد و مشتی که از سر خشم گره می کند قضاوت و داوری کنیم.

چرا این روزها کمتر می نویسم؟

2009-01-04T00:49:00.000+03:30

۱- عدم دسترسی راحت به اینترنت و فشار آماده سازی کامنتهای جناب استاد بر روی تزم در این چند روز باعث شده که خیلی کمتر از وقت روزانه ام را برای گشت و گذار در دنیای مجازی و وبلاگ خوانی و همچنین وبلاگنویسی بگذارم. آدم زمانی که از یک موضوعی که درگیر آن شده است فاصله می گیرد، خواه خواسته و یا خواه ناخواسته، خیلی بهتر می تواند آن را سبک و سنگین کند و مورد ارزیابی قرار دهد. مثلاً همینکه چند روزی اصلاً به نت دسترسی نداشته باشد و یا اگر هم داشته باشد در حد محدود چند دقیقه در روز، آنوقت است که می بیند نه تنها چیز عمده ای را از دست نداده بلکه زمان باز شده ناشی از حذف این پروسه در طول روز را می تواند به کارهای بسیار مفیدتری اختصاص بدهد. همینکه آخر شب قبل از خواب بجای خواندن وبلاگهایی که هر شب می خوانی و یا سایتهای که اگر جمالشان را نبینی خوابت نمی برد، کتابی را بخوانی و یا اگر حالش را داشته باشی فیلم دلی را ببینی دریافت فرهنگی ات خیلی بیشتر از خواندن احوالات دیگران و اتفاقاتی که در زندگیشان افتاده، خواهد بود. اما همینکه این فرآیند مقطعی تمام شود دوباره زندگی به روال پیشین بر می گردد و کرم سرک کشیدن به زندگی دیگران دوباره در تنبان آدمی جان می گیرد. اصلاً این اینترنت بی پدر و مادر جنبه تفریحی اش اعتیاد آور است. واقعاً وقتی که از بیرون به این وبلاگستان نگاه می کنی میمانی که آیا بودنش بیشتر فایده دارد یا نبودنش. در این بین قطعاً وبلاگهایی هستند که خواندن مطالبشان واقعاً لذتبخش است، اما وقتی که میایی تو دیگر فقط قانع به آنها نمیشوی و هی از این خانه به آن خانه سرک می کشی و زنجیره این پروسه روز به روز بزرگتر می شود. خلاصه که فعلاً تصمیمم بر اینست که وقتم را کمتر برای خواندن وبلاگها بگذارم و استفاده ام از اینترنت بیشتر برای فعالیتهای علمی - فرهنگی - پژوهشی و به اصطلاح خودمان روشنفکرانه باشد. واقعاً لذت کتاب و فیلم خیلی بیشتر از اینترنت است.

۲- برای من اینگونه است که زمانهایی که غمگینم حس نوشتنم بیشتر در می آید. اما این روزها خوشبختانه یک خوشی نامحسوسی در من وجود دارد که دلیل آنهم قطعاً دوست داشتن کیاناست. با کیانا به من خیلی خوش می گذرد و هر چند که میزان دیدارهایمان و صحبتهایمان هم خیلی زیاد نیست، اما احساس دوطرفه دلنشینی بین ما وجود دارد. همین احساس باعث شده که همان خوشی ای که در ظاهر شاید نبینی اما در ته قلبت آن را احساس میکنی در من بوجود آمده باشد و در نتیجه حس نوشتنم کمتر در بیاید. البته یک دلیل این خوشی می تواند این باشد که دوستی من و کیانا هنوز عمر زیادی ندارد و به قولی در دوره ماه عسلمان بسر میبریم. شاید با گذشت زمان گیر دادنها کم کم شروع شود و این احساس همیشه برقرار نماند. اما فعلن که دوره قربانت بشوم ها و فدایت شوم ها و بوس فرستادنهاست. ان شااله که عمر این دوره حداقل به صد و بیست سالی برسد.

۳- روز اولی که با کیانا صحبت کردم دو شرط برای این رابطه گذاشت: یکی اینکه بهیچ وجه اهل ثکص نیست و دیگر اینکه از پارتی خوشش نمی آید. من هم موافق بودم چرا که خودم هم اینگونه نیستم و بنظرم اینکه پسری اینگونه باشد اصلاً هم عجیب نیست. اما کیانا دیروز گفت از اینکه من این شرایط را پذیرفته ام و توی این مدت هم اصلاً سر این موضوع با هم حرفی نداشته ایم برایش خیلی عجیب است، چرا که کسانی که قبلاً مایل به دوستی با او بوده اند یا این شرایط را نپذیرفته اند یا اگر لفظاً قبول کرده اند پس از مدت کمی سر این موضوع با هم به مشکل برخورده اند و دوستیشان ادامه پیدا نکرده است. اینکه این موضوع برای خیلیها مهم است و برای من نیست باعث شده که این فکر بدجوری مرا درگیر خود کند که آیا من اسکُل نیستم؟

۴- آقای استقلال هم که این روزها حالش خوب است و خوب هم دارد به ما حال مضاعف می دهد. امیرخان دیگر واقعاً ثابت کرده که ژنرال بلامنازع لیگ ایران است و انصافاً هم بازیخوانی اش حرف ندارد. امروز هم که استقلال مس کرمان را برد و از آنطرف هم پرسپولیس به ذوب آهن باخت آنهم سه بر یک. قبلاً همه مربیان سیستم بازی استقلال را قدیمی میدانستند اما حالا دیگر کمتر تیمی هست که با دفاع عمقی بازی نکند. برخلاف آقای استقلال، حال جناب پرسپولیس این روزها تعریف چندانی ندارد و عنقریب است که در دربی ۲۵ بهمن استقلال بزند پرسپولیس را لت و پار کند. البته امیرخان چون جوانمرد و لوطی است حتماً به بچه ها در رختکن می سپارد که بیشتر از یکی دو تا نزنند. بهر حال ما که مثل آنها نیستیم. رفاقت سرمان می شود.

از این چهار دلیل، قانع کننده تر می خواستید برای اینکه حس و حال آدم مثل سابق نباشد؟

شب یلدای من

2008-12-21T07:14:00.000+03:30

گذاشتن اسم این وبلاگ بنام "شب یلدای من" ارتباطی به خود شب یلدا نداشت. بخاطر علاقه ام به دختری بنام "یلدا" و همچنین علاقه ام به فیلم شب یلدا با بازی زیبای فروتن بود. پارسال در این زمان "یلدا" در زندگی من بود و من با آغاز سال ۸۷ این وبلاگ رو برای ثبت خاطرات و حال و هواهام ساختم. بعد از اون، جریانات رابطمون رو هم در وبلاگ نوشتم و اینکه چی شد که دیگه دوستی ما ادامه پیدا نکرد. "یلدا" از زندگی من رفت اما "شب یلدای من" موند و من باهاش انس گرفتم. اتفاقاً یکی دو ماه پیش با "یلدا" تماس گرفتم تا جویای احوالش باشم. گفتش که از اون خواستگاری که بخاطرش دیگه مایل به ادامه دوستی با من نبود پس از مدتی خوشش نیومده و جریان ازدواجش منتفی شده و فعلاً هم که دیگه خبری نبود. و همچنین گفت که اصلاً مایل به دوستی با هیچ پسری دیگه نیست و تنها راه مناسب رو بررسی کردن خواستگارانش برای ازدواج میدونه. از اینکه صداش رو شنیدم خوشحال شدم و براش آرزوی موفقیت کردم. خواستم بهش بگم که یک همچنین جایی هست که اگه دوست داشت میتونه برخی از خاطرات اون دوران رو بخونه اما نگفتم. یادمه اون روزی که نوشتم رابطه من و یلدا تموم شد دو سه نفری از نقاط مختلف دنیا بهم ایمیل زدن و گفتن که اینجا رو میخونن و از اینکه چنین اتفاقی افتاده ناراحت شدن. برام جالب بود. بهرحال من در این وبلاگ بیشتر خاطرات قشنگ و لحظه های خوشی رو که با هم داشتیم بیشتر ثبت می کردم در حالیکه در اواخر میزان قهر و دعواهای ما بیشتر شده بود. من متأسفانه و یا شایدم خوشبختانه از لحاظ رفتاری خیلی پسر آروم و خونسردی هستم در حالیکه یلدا خیلی آتشین و تا حدودی هم عصبی بود و در برخی مواقع که با هم بحثمون میشد اون اونور تلفن داشت خودشو پرپر میکرد در حالیکه من خیلی آروم بودم و این قضیه باعث ناراحتی بیشتر اون هم میشد. بهر حال هر چی بود گذشت و اکنون خاطراتش برام مونده. امیدوارم یلدا هم بتونه اون کسی رو که دوست داره پیدا کنه و باهاش خوشبخت بشه.

و اما ... همونطور که میدونین این روزها خانم کارنینا وارد زندگی من شده. اسم واقعی خانم کارنینا "کیانا" هست. تا حالا دوستی من و کیانا هیچ مشکلی نداشته و من خیلی احساس خوبی نسبت بهش دارم. روز بروز هم علاقه من و اون نسبت بهم بیشتر میشه. کیانا خیلی دختر کتابخونی هست و بر خلاف اونچه که در موردش تصور میکردم تا حدود زیادی به آداب و رسوم دینی پایبند. دختری عاقل، مغرور، تودار و آروم که باعث میشه آدم برای شناختن لایه های درونی ذهن و قلبش نیاز به صبر و آرامش بیشتری داشته باشه و این برای منی که شناختن آدمها رو دوست دارم خیلی لذتبخشه. پنچ شنبه با هم رفتیم شهر کتاب نیاوران که میشه گفت اولین جاییه که با هم رفتیم. خیلی خوش گذشت و من کتاب "خاله بازی" نوشته بلقیس سلیمانی رو خریدم. قبلاً کتاب "بازی آخر بانو" رو ازش خونده بودم که بنظرم کتاب باارزشی اومد. امروز هم بعد از ظهر رفتم دنبال کیانا و با هم دوری زدیم. برای اولین بار تونستم دستهای ظریف زیبا و دخترانه اش رو بگیرم و با هم کلی صحبت کردیم. عکسهایی که از اتاقش رو گرفته بود بهم نشون داد که چقدر زیبا و با سلیقه اون رو ساخته بود. اتاقی پر از عروسک و مجسمه و قاب عکس و نقاشی و شمع و کتاب و ... فکر کنم من اگه عکس اتاقم رو بهش نشون بدم دچار حالت تهوع بشه. کیانا بهم گفت که تا حالا رابطه ای طولانی با کسی نداشته و این اولین رابطه ای هست که احساس میکنه دوست داره اونو ادامه بده. برای همین دیروز زنگ زده جایی تا استخاره بگیره. اما با کمال تعجب طرف بهش گفته که جواب استخاره "بد" هست. برای همین تا حدودی نگران بود. این نگرانی امشب هم بیشتر شد. طبق سنت دیرینه ما ایرانیها که در شب یلدا تفأل به حافظ میزنیم اونها هم در خونشون که مهمونی بر پا بوده همین کار رو کردند و جواب فال کیانا این غزل اومده: "ما ز یاران چشم یاری داشتیم خود غلط بود آنچه می پنداشتیم"! خلاصه فعلاً که عوامل غیبی همه دست به دست هم دادن تا توی دل این دختر رو خالی کنن. خوب بهر حال اون یک دختره و حتماً مثل من به این راحتی به این قضیه دوستی نگاه نمیکنه، برای همین هم دوست داره که خیالش از هر لحاظ راحت باشه. پسرها اکثراً با جایگزین کردن عشقشون مشکلی ندارن و اگر بعد از یک مدتی دیدن که دختری که شاید زمانی هم خیلی دوستش داشتن اون کسی که میخواستن نیست راحت تر میتونن فراموشش کنن و بعد از مدتی عاشق دختر دیگه ای بشن. البته نه همه پسرها ولی خب معمولاً ضربه های روحی ای که پسرها توی شکست روابط عاطفی میخورن کمتر از دخترهاست. اما دختر خانمها عموماً اینگونه نیستن و تا مدتهای مدید در دوران افسردگی ناشی از شکست عاشقی بسر میبرن. همین وبلاگستان بی صاحب بهترین دلیل برای همین مدعاست. نسبت وبلاگهایی که دختران شکست خورده در فراق عشقشون و یا درباره حال و هوای خراب روحیشون در اون مطلب مینویسن به وبلاگهایی مشابه برای پسران سر به فلک زده. برای همین احساس میکنم که کیانا هم نگران اینه که اگه رابطه ما شدیدتر بشه من همون آدمی باشم که دوست داره باشه. جالب اینجاست که از یک طرف احساس میکنم که من رو دوست داره و دوست داره که با هم باشیم و از یک طرف نمیدونه که در قبال این استخاره و فال و این حرفها بایستی چیکار کنه. طفلکی. خدایا تو چقدر خوبی که زنها رو اینگونه با احساس آفریدی. اگه زنها هم مثل ما مردها بی احساس بودن دنیا چه جای مزخرفی بود. امیدوارم که بتونم دل کیانا رو آروم کنم و قلبش رو مطمئن. هر چند که خودم هم به استخاره و فال تا حدودی اعتقاد دارم. دلیل اینکه جناب حافظ چرا اینجوری ما رو مورد لطف و عنایت خویش قرار دادن رو نمیدونم. شاید حکمتی در آن نهفته است. حتماً حکمتی در آن نهفته است. زمان تنها چیزی است که جواب سوالهای مرا خواهد داد.

A Never Ending Road

2008-12-17T07:36:00.000+03:30

دیروز ساعت ۳ بعد از ظهر رفتم شرکت جناب دوست. خانم کارنینا هم بود. اما بنظرم خیلی عصبانی اومد. نسبت به دفعه قبل زیباتر به نظر می رسید و همچنین مرموزتر. با دوستم اصلاً در مورد این قضیه و قصدم صحبت نکردم و طوری برخورد کردم که انگاری هیچ حرفی بینمون رد و بدل نشده و من دیگه تصمیم ندارم در مورد خانم کارنینا بیشتر بدونم. بعد از اینکه صحبتهای کاریمون تموم شد ساعت ۵/۴ از شرکت اومدم بیرون و تو ماشین منتظر بیرون اومدن خانم کارنینا شدم. نزدیکهای ساعت ۵ اومد بیرون و از اینکه دیدم تنهاست خیلی خوشحال شدم. پیاده شدم و مسافتی رو با فاصله تقریباً زیادی پشت سرش پیاده رفتم. تو این مدت همش با خودم فکر میکردم که چجوری باهاش صحبت کنم و برخورد احتمالیش چگونه خواهد بود. بعد از اینکه به اندازه کافی از شرکتشون فاصله گرفتیم نزدیکش شدم. یک قدم مونده بود که بهش برسم قلبم داشت از توی حلقم میومد بیرون. میخواستم منصرف بشم و برگردم. اما نشدم. نزدیکش که شدم آروم و مؤدبانه سلام کردم. برگشت و از دیدن من تعجب کرد. اما لبخند زد و جواب سلامم رو داد. و من شروع به صحبت کردن کردم. صحبتمون کمتر از ۱۰ دقیقه طول کشید که بیشترش رو هم من حرف زدم. خودم از حرفهایی که زدم خوشم اومد. من هر وقت بخوام یه حرفهایی رو از قبل تو ذهنم آماده کنم اصلاً اونجوری که دلم میخواد در نمیاد. ولی وقتهایی که فی البداهه حرف میزنم خودم بعداً تو حرفهایی که زدم میمونم. دیروز هم همینکارو کردم. تا رسیدم بهش تصمیم گرفتم تمام اونچیزی رو که تو ذهنم آماده کرده بودم رو بذارم کنار و هر چیزی رو که الان احساس میکنم بهش بگم. خلاصه بهش گفتم که نه من اونو زیاد میشناسم و نه اون منو. اما صادقانه احساس میکنم که ازش خوشم میاد و دوست دارم که بیشتر باهاش آشنا بشم البته اگه امکانش وجود داشته باشه. لحنم آروم و مطمئن بود و انگاری دیگه برام اهمیت نداشت که اون چه جوابی خواهد داد. بنظرم من بایستی باهاش صحبت می کردم و اینکارو کرده بودم. دیگه بقیه اش دست من نبود و این نگرش باعث شد که احساس خوبی بهم دست بده و فکر میکنم که این احساس روی اونهم تأثیر گذاشت. وقتی که خیلی آروم و جدی گفت که قصد دوستی با کسی رو نداره براش توضیح دادم که قصدم یک رابطه بیخود و بی هدف نیست و دوست دارم کسی رو پیدا کنم که بتونم دوستش داشته باشم. محترمانه ازش خواستم که قبول کنه با هم بیشتر آشنا بشیم و قبول کرد. از هم خداحافظی کردیم و قرار شد که امروز همدیگه رو ببینیم.

امروز بعد از ظهر رفتم دنبال خانم کارنینا و با هم مفصل صحبت کردیم. خیلی مهربون شده بود و بیشتر اون حرف زد تا من. بعد از اینکه نظراتشو گفت و سؤالهایی رو که براش مهم بود پرسید و من هم حرفهام رو زدم دیگه با هم صمیمی شده بودیم و انگاری چند وقته که همدیگه رو میشناسیم. موقع خداحافظی احساس خوبی داشتم و اون رو هم خیلی خوشحال دیدم. از اینکه رفتم باهاش صحبت کردم خیلی خوشحالم. هزار بار تا حالا به خودم گفتم وقتهایی که با حسهات رفیقی اونکاری رو که دلت میخواد و میگه انجامش بده. دو دل نباش. منتها بدیش اینه که آدم همیشه با حسهایش رفیق نیست. فعلاً قرار شده که با هم باشیم تا ببینیم میتونیم با هم بمونیم یا نه. از صحبتهای امروز خانم کارنینا احساس میکنم که قبلاً کسی رو دوست داشته و نمیدونم چرا فکر میکنم هنوز هم از نظر روحی و فکری نتونسته رها بشه. خودش مستقیماً چیزی نگفت اما در مورد اینکه اصلاً دوست نداره عاشق بشه بارها حرف زد. کاش این درگیری، اگه وجود داشته باشه، در حدی نباشه که نتونه روح و ذهنش رو آزادنه مال خودش ببینه. بنظرم این خیلی طبیعیه که هر دختر یا پسری توی زندگیش عاشق شده باشه. اما اگه بهر دلیلی این عشق به جدایی رسید چقدر خوبه که آدم بتونه به زندگی ای که در پیش رو داره نگاه کنه و خودش و روحش رو اسیر گذشته نکنه. امیدوارم که این حسم واقعیت نداشته باشه و یا اگر داره خانم کارنینا دختری باشه که بتونه از پسش بربیاد، که بنظرم میتونه. دختری که بیشتر از اونکه احساساتی باشه سعی میکنه منطقی و آروم مسائل رو ببینه. فعلاً فقط باید کمی صبر کرد تا زمان نقش خودش رو بازی کنه. این جریان طبیعی زندگی است که اتفاقات آینده رو رقم خواهد زد. آینده ای که کسی خبری ازش نداره و منهم عجله ای برای دونستنش ندارم. باد ما را با خود خواهد برد. شاید فصل جدیدی از زندگی من شروع شده باشد.

ای دل! به گیسوی پریشون می‌رسی خودتو نگه دار

2008-12-13T16:41:00.000+03:30

وقتهایی هستند که دوست داری کسی تو زندگیت باشه که ته قلب و ذهنت از بودنش خوشحال باشی. و یه زمانهایی هستن که دوست داری صداش رو بشنوی و حالش رو بپرسی و از هر دری باهاش صحبت کنی. و بعضی روزها که از سر کار یا دانشگاه خسته برمی‌گردی قراری باهاش بذاری و ببینیش و از دیدنش خوشحال بشی و لحظه‌های قشنگ و بیادموندنی رو باهاش تجربه کنی. زندگی بهمین سادگی برای من میتونه قشنگ و لذتبخش باشه. چرا حس دوست داشتن و دوست داشته شدن را بایستی زندانی در خاطرات گذشته کرد؟ چرا باید همیشه بدنبال بهانه‌ای برای دلتنگی بود در حالیکه می‌توان با ساده ترین بهانه‌ها خندید و خوش بود؟ آری! اصلاً من از طرفداران مسلک الکی خوش بودن در زندگی هستم. من واقعاً با تنهایی مشکل دارم و زمانهایی که تنها هستم ناشادم. وقتی که همچنین کسی رو در زندگی خودم نمی‌بینم احساس می‌کنم که یک فصل شیرین از زندگی رو از دست داده‌ام. بنظرم زندگی حقیرتر از اونه که ارزش غصه خوردن و سخت گرفتن رو داشته باشه. همه این مقدمه چینی‌ها رو کردم که بگم دوباره احساس می‌کنم که از کسی خوشم اومده (یا بعبارتی خوشم می‌آیه). از هفته قبل که به دعوت یکی از دوستانم و برای مذاکره در مورد کاری به شرکتشون رفتم مجذوب یکی از همکارهایش شده‌ام. آنهم فقط طی یک برخورد چند ثانیه‌ای و یک سلام و احوالپرسی ساده. نمیدونم چه چیزی در این خانم خوش پوش و جدی دیدم که منو اینجوری درگیر خود کرده است. بعد هم که از جناب دوست در موردش پرسیدم گفت که واقعاً اطلاعات کمی در مورد ایشون داره و اصلاً نمیدونه که وضعیت تجرد و یا تأهلش یا بهتر بگم تعهدش چگونه است و کلاً دختریه که زیاد با پسرها قاطی نمیشه و بغیر از چند دوست خانم محدود با بقیه گرم نمیگیره و سرانجام هم توصیه‌اش این بود که از خیرش بگذرم چرا که به دردسر جواب منفی شنیدنش نمی‌ارزه. اما این خانم چند روزی است که بدجوری فکرم رو به خودش مشغول کرده و هر طوری که با خودم حرف میزنم دلم راضی نمیشه که از خیر خواستنش بگذرم. دوشنبه دوباره بایستی به شرکت جناب دوست بروم تا مذاکراتمون رو نهایی کنیم. و به احتمال خیلی زیاد با خانم کارنینا هم صحبت خواهم کرد. یعنی فعلاً این تصمیم رو گرفتم و اگر دنیا هم در برابر من بایسته نمیتونه منصرفم کنه. هر چند که واقعاً ریسک این پیشنهاد با توجه به شرایط موجود بالاست. کارنینا اسمی است که روش گذاشتم چرا که خیلی بهش میخوره که اسمش کارنینا باشه. فقط امیدوارم که مشکل خاصی پیش نیاد و ابر و باد و مه و خورشید و فلک دست بدست هم بدن تا این خانم اون روز حالشون خوب باشه و حوصله اینکه بخواد در مورد کسی فکر کنه رو داشته باشه. چون که حتماً میدونید که وقتی که به یک دختر خانم پیشنهاد عاشقی میدید عوامل درونی و بیرونی زیادی در نحوه برخورد و جوابش تأثیر داره که در اینجا از باز کردن بیشتر بحث صرفنظر می کنم. بهر حال اندکی صبر باید تا بعدش بیام بنویسم که چه جریاناتی پیش خواهد آمد. البته اگه حالم خوب باشه و خوشحال باشم که بخوام بنویسم. امیدوارم تاریخ پست بعدی این وبلاگ دوشنبه شب باشه.

بی تو این دنیا برام مثل یک زندونه

2008-12-06T21:56:00.000+03:30

بالاخره پس از یک دوره پر فشار که دهان بنده را زد نسخه darft تزم آماده شد و تحویل استاد گردید. حالا باید منتظر قلع و قمعش توسط جناب استاد باشم. امیدوارم بتونم تا آخر دی تزم رو نهایی و سابمیت کنم و تا آخر بهمن هم دفاع کنم. از قرار معلوم سفر استاد به خارج از کشور داره نهایی میشه و ایشون اسفند راهی سوییس هستش و از قرار معلوم یک سر هم ممکنه که به آمریکا بره و یک 12 ماهی شاید دیگه نباشه. یعنی اگر خدای نکرده کارم به مشکل بر بخوره و نتونم دفاع کنم میره تا یکی دو سال دیگه که اصلاً تصورش هم در مخیله‌ام نمیگنجه. دیگه حالم از هر چی درس خوندنه داره بهم میخوره. اگه از هفت سالگی که در پایگاه نهم شکاری نیروی هوایی در شهر بندر عباس در سال 65 که رفتن به مدرسه را شروع کرده‌ام حساب کنیم اکنون که در آستانه 30 سالگی هستم می‌شود 23 سال. به خدا عمریست برای خودش. توی بیست و سه سال چه کارها که نمیشه کرد و چه آرزوهایی که نمیشه به سرانجام رسوند. ای بابا! کجایی جوونی که یادت بخیر.

در حین کار روزانه و شبانه خواندن وبلاگهای خواندنی هم صفای خاص خودش را دارد ها! بعضی از سرگذشتها را که در برخی وبلاگها می‌خوانم مثل داستانهایی است که در دوران نوجوانی و جوانی در کتابهای عاشقانه ر. اعتمادی و فهیمه رحیمی می‌خواندم و هیچ وقت هم باور نمیکردم که این داستانها واقعیت داشته باشد. و اکنون هم بعضی وقتها با خودم می‌گویم شاید نویسنده آن وبلاگ هم یک داستان نویس قهار است و از این طریق هم سر خودش را گرم کرده و هم کلی انسان دیگر را. اما بهر حال این احتمال خیلی قوی را هم میدهم که نه! واقعاً سرگذشت خودش را نوشته و حوادثی که در جریان اتفاقات زندگی برایش افتاده را اکنون پس از گذشت زمانی که از کوران آنها بیرون آمده شرح می‌دهد. در این جور مواقع یکی از کارهای که پس از خواندن این سرگذشتها انجام می‌دهم مقایسه شرایط زندگی نویسنده و یا انسانهای درگیر ماجرا و یا رفتارهایی که انجام داده اند با خودم در همان سنی که آنها قرار داشته‌اند و رفتارهایی که ممکن بود از من در این شرایط سر بزند. مثلاً دختری که در سن بیست و یک سالگی برای بودن با پسری که عاشقانه یکدیگر را دوست داشته‌اند چه سختیهایی را که نکشیده و بعد از خانه فرار کرده و چه زندگی سخت و طاقت فرسایی را که تحمل نکرده تا به آرزویش ولو مدتی کوتاه رسیده. و اکنون هم در حال نوشتن خاطراتش است هرگز از بیاد آوردن گذشته و رفتاری که داشته ناراحت نیست و آن دوران را بهترین دوران زندگیش می داند. الحق و الانصاف من زمانی که بیست و یک ساله بودم به اندازه یک بُز هم در مورد اینکه بخواهم کاری خلاف آداب و رسوم و عرف خانواده و اجتماع انجام دهم نه تنها به فکرم بلکه به هیچ کجای دیگر بدنم هم نمی‌رسید. البته از این موضوع هم نباید گذشت که دختران از لحاظ عاطفی خیلی زودتر از پسرها بزرگ می‌شوند. منهم نه اینکه کاملاً از این دنیا پرت و ایزوله بوده‌ام و آدم شوتی باشم. اتفاقاً رابطه‌های عاطفی زیبا و اولین عشقهایم را در آن زمانها داشتم و همه می‌دانند که عشق اول معمولاً یک طعم همیشه بیاد ماندنی در دل آدم از خود بجا می گذارد. اما اصلاً به فکر اینکه بخواهم از چهارچوب متعارف و منطقی در این زمینه خارج شوم نبوده‌ام و بنوعی اعتراف می‌کنم که عقل را همیشه مقدم بر احساس دوست داشته‌ام. و این اصلاً به این معنی نیست که اینگونه که من بوده‌ام بهترین روش است. به نظر من هیچ کسی نمی‌تواند نسخه زندگی خودش را برای دیگران تجویز کند. اما با خواندن خاطرات دیگران واقعاً متعجب می‌شوم. چرا اینقدر استایل زندگی انسانها و نگرشی که به دنیا و زندگی دارند با یکدیگر متفاوت است. ریِلی وای؟

به نظر من آنچه که از همه مهمتر است اینست که وقتی انسان برگشت و به زندگی پشت سرش نگاه کرد احساس پشیمانی از کارهایی که کرده و مسیری که در پیش گرفته نکند، بطوریکه خودش را یک بازنده ببیند و بر فرصتهای گرانبهایی که از دست رفته و دیگر تکرار شدنی نیستند حسرت بخورد در حالیکه دیگر زمانی برای تغییر مسیر و جبران اشتباهاتش وجود نداشته باشد. اینکه آن خانم نویسنده خاطراتش می‌گوید اگر دوباره به آن دوران برگردد دوباره همین رفتاری را خواهد داشت که انجام داده نشان دهنده اینست که خودش را علی رغم تمام این مشکلات و سختیهایی که کشیده و امکانات زندگی‌ای که از دست داده بازنده نمی‌بیند. و چه حرفی از این واضح‌تر که اینکه آدم حس برنده بودن داشته باشد تأثیرش از هر دوا و درمانی بر روح و جسمش کارسازتر و عمیق‌تر است.

خدا به حرفهای ما گوش می دهد.

2008-11-28T15:12:00.000+03:30

دیشب خواب دیدم که یکنفر به من می گوید: کامنت خصوصی داری. من او را نمی‌دیدم. فقط صدایش را شنیدم. صبح اولین کاری که بعد از بیدار شدنم انجام دادم چک کردن وبلاگم بود. امیدی نداشتم که آنچه خواب دیده‌ام واقعیت داشته باشد. اما خود غلط بود آنچه که می‌پنداشتم. در برابر نظرات تأیید نشده این عبارت حک شده بود: (۱). محتوای کامنت چیز خاصی نبود. از نویسنده یک وبلاگ علمی پرسیده بودم که چرا در مورد این موضوعات خاص وبلاگنویسی می‌کنید و او هم پاسخ سوالم را بصورت خصوصی داده بود. آنچه که برایم مهم بود این بود که من از آینده خبردار شده بودم. این روزها چون سرم در لاک خودم است و کاری به کار دنیا و انسانهایش ندارم احساس می‌کنم که کمتر گناه می‌کنم و انسان پاکتری هستم. و همیشه فکر می‌کرده‌ام خدا هم انسانهای پاک را بیشتر دوست دارد. قبلاً به خدا گفته بودم که هر وقت احساس کردی که من را دوست‌تر می‌داری به یک وسیله‌ای مرا از آینده خبردار کن. خدا به حرفم گوش داده بود.

دیالکتیکهای تنهایی من

2008-11-26T00:16:00.000+03:30

مادرم صدایشان خیلی قشنگ است. هر وقت که حال و حوصله خواندن داشته باشند ترانه های زیبای قدیمی را با یک حس نوستالژی که هیچ وقت نمی توان آنها را در قالب کلمات بیان کرد با صدای بلند در خانه می خوانند و لذتی بس عظیم است که نصیب ما فزرندان بی هنرش می شود. نمیدانم چرا بر عکس مادرم صدای من اینقدر گوش خراش و خالی از ظرافت در آمده است. همیشه حسرت داشتن یک صدای باز و دلنشین را داشته ام تا بتوانم هر وقت که دلم گرفت آواز بخوانم و روح خودم را از زیر یوغ سستی و خستگی و درماندگی به سرزمینهای خیالی پرواز دهم. اگر صدایم خوب بود حتماً یک دوره گرد آکاردئون نواز می شدم که در این شبهای سرد در کوچه ها براه می افتادم و آوازهای عاشقانه برای مردم می خواندم. آنوقت هر کس که دلش گرفته بود، یا هر کسی که عاشق بود، یا هر کسی که ته دلش غم داشت، یا هر کسی که از این زندگی لاکردار بی پدر مادر خسته شده بود و یا هر کسی که تنها بود، می آمد پشت پنجره اتاقش می ایستاد تا آهنگ غم انگیز من را و صدای خسته ام را بشنود. و چه احساسی دلنشین تر از این که احساس می کردم می توانم با صدایم دل یک انسان غمگین را اندکی آرام کنم پس هر چه در توان خویش داشتم به کار می گرفتم تا بتوانم غمگین ترین ترانه زمان را با بلند ترین فریاد ممکن بخوانم و همراه با نوای کهربایی آکاردئون قدیمی ام به او بگویم که احساس تنهایی نکن. سالهاست که تو را می شناسم. غمت را را از دلت بیرون بریز چرا که این روزها مثل همین باد پاییزی زود می گذرند و روزهای خوش فرا خواهند رسید. و بعد می دیدم که همه مردم سرهایشان را یکی یکی از پنجره های خانه هایشان بیرون می آورند و در حالیکه زیباترین خنده های روزگار را بر لب دارند و چشمانشان از اشک خیس شده است من را تا زمانیکه صدایم و نوای آکاردئونم در لابلای کوچه ها گم می شود بدرقه می کنند. اگر صدایم خوب بود حتماً یک دوره گرد آکاردئون نواز می شدم.

که من از پای تو سر برنگیرم.

2008-11-17T00:27:00.000+03:30

هوا امسال چقدر زود سرد شد. هنوز طعم دلچسب پاییز را نچشیده ایم که انگاری زمستان از راه رسیده است. ساعت هفت شب است و من در اتاق کوچکم در دانشکده هستم. شاید آخرین شبهایی باشد که تا این وقت اینجا هستم. اگر مثل استادم که تا این موقع و یا دیرتر هم در دفترش می ماند چونکه همسرش را دوست ندارد و به بهانه کار سعی می کند تا جایی که می شود دیرتر به خانه برود نشوم پس این شبها احتمالا آخرین شبهایی است که تا این موقع دانشگاه هستم. با خودم فکر میکنم اینکه یک نفر زندگی اش را دوست ندارد یعنی چه؟ چه می شود که بعضیها زندگیشان را دوست دارند و آن را عاشقند ولی بعضی دیگر نه؟ چرا بعضیها نسبت به زندگیشان احساس رضایت و خوشبختی دارند و بعضی دیگر و یا شاید بهتر است بگویم خیلیها چنین احساسی ندارند؟ نمی دانم. فکر کردن من به مفهوم زندگی دیری است که برایم بی پاسخ مانده است. شاید بهتر این باشد که بگویم زندگی را دیگر نباید فکر کرد. زندگی را باید تماشا کرد و از این تماشا کردن لذت برد. خسته ام. این چند روزه از صبح تا نصف شب نگاهم به مانیتور بوده است. می روم کمی پیاده روی کنم تا حال و هوایم عوض شود. از در شرقی دانشگاه زیر پل حافظ میزنم بیرون. با خودم فکر می کنم که تا چهار راه ولیعصر قدم بزنم و برگردم. پس می آیم به سمت چهار راه کالج. خیابان شلوغ است و مردم از سر کارشان راهی خانه هایشان هستند. مثل اینکه دانشجویان دانشگاه علمی کاربردی که دو قدم بالاتر از چهار راه است هم تازه کلاسهایشان تمام شده است که اکثراً در حالت کوپل و آرم این آرم در حال قدم زدن هستند. برای فرار از شلوغی و جیغ و دادشان میروم به آن سمت خیابان که خلوت تر است و به سمت چهار راه ولیعصر براه می افتم. از جلوی مغازه های لباسِ مردانه فروشی رد می شوم. مانکنهای خوش تراش، بارانی و پالتوهای گرانقیمتشان را پوشیده اند و هر یک با ژستی مخصوص بخود مردم را نگاه می کنند و فخر می فروشند. با خودم می گویم یک روز که بالاخره پولدار خواهم شد لباسهایم را از بهترین مارکها انتخاب خواهم کرد. پیاده روی خیابان را تازه تعویض کرده اند. دستشان درد نکند. خیابان بنظرم قشنگ می آید. پل که تمام می شود میرسم به اول پارک تئاتر شهر. تصمیم می گیرم که از داخل پارک بروم. پارک خلوت است و اکثر نیمکتهایش خالی. تا بر روی نیمکتی می نشینم سردی چوبش بدنم را می لرزاند. نمیدانم چرا ولی احساس خوبی دارم. از زندگی ام احساس رضایت دارم و قدر چنین احساسی را در این دوره و زمانه خوب می دانم. غرق در افکارم هستم که پسرک فال فروشی می گوید: "فال بدهم؟". لبخندی میزنم و می گویم: "یکی را خودت برایم بیرون بکش." بدون درنگ اینکار را می کند و می گوید: "دویست تومان." باز هم لبخندی میزنم و پولش را حساب می کنم تا برود. فال را باز می کنم. بیت اولش را می خوانم:
به تیغم گر کشد دستش نگیرم وگر تیرم زند منت پذیرم
بلند می شوم. به سمت دانشگاه براه می افتم. هوا سرد است ولی دوست دارم که تا صبح پیاده روی کنم.

Experimental Philosophy

2008-11-13T23:50:00.000+03:30

هیچ وقت چهارچوب زندگی ات را صلب نکن. همیشه سعی کن که سیستم زندگی ات flexible باشد.

من امشب میز را حساب می کنم. کسی دست توی جیبش نکند.

2008-11-12T19:57:00.000+03:30

چرا زندگیها اینقدر سخت و بی اساس شده. در بین دوستانم حداقل چهل - پنجاه درصدی هستند که یا طلاق گرفته اند و یا در حال طلاق گرفتنند. برخی دیگر هم که دارند زندگی می کنند در حال خیانتند. خیلیها هم که هنوز مجردند. درصد کمی هستند که متأهل شده اند و از زندگی خود احساس رضایت دارند. اما در بین آنها که جدا شده اند خیلیهاشون مثل خودم دانشجو هستند و درس و مشق را ول کرده اند و روانی شده اند. آخه چرا زمانی که میخواستید ازدواج کنید موضوع به این مهمی را اینقدر ساده گرفتید که حالا این بلا را سر خود در بیاورید. البته خود طلاق چیز بدی نیست و من اصلاً به کسی که طلاق گرفته به دید انسانی که شخصیتش دچار مشکل است نگاه نمیکنم. بنظرم او انسانی است که مرتکب اشتباه شده. فقط همین. اما از اثراتی که حداقل در یک دوره زمانی ولو کوتاه بر روح و روان آدم می گذارد نمی توان بسادگی گذشت. موضوع قابل توجه اینجاست که رواج طلاق را در هر طیفی از خانواده ها میشه دید. مهدی، شاگرد اول دانشکده، با پیشینه مذهبی در خانواده خودش و همسرش، بعد از یکسال عقد طلاق گرفته. اکبر هم همینطور. پسر ساده ای که با اصرار خانواده اش با یک دختر دانشجو مثل خودش ازدواج کرد و بعد از شش ماه کارشان به دعوا و بعدش جدایی رسید و مشکلات روحی که باعث شد یکسال از درسش عقب بیافتد. الان هم که دارد قسط های مهریه را می دهد. محسن که خودش مذهبی نیست با دختری تقریباً مذهبی ازدواج کرد و سفر ماه عسل هم رفتند اروپا و بعدش بسرعت کارشان به جدایی کشید. شهریار که هم خودش و هم همسرش در شرایط مالی فوق العاده بالا، پس از یکسال عشق و عاشقی با هم ازدواج کردند و بعد از یکسال هم از هم جدا شدند. جالب اینجا بود که هم حق طلاق را به همسرش داد و هم مهریه بالا برایش گرفت و مطمئن بود که همسرش عاشقش است. اما در زمان جدایی هزار تا سکه هم نقداً پرداخت کرد. و از این دست اتفاقها که امروزه دیگر شنیدنشان عادی شده. من نمیگویم که آدمی که ازدواج کرده باید به هر قیمتی عذاب زندگی مشترک با کسی را که دوست ندارد تحمل کند. می گویم چرا به اهمیت ازدواج پی نبرده ایم؟ قرار است کسی را انتخاب کنی که می خواهی یک عمر با او زیر یک سقف باشی. در کنار مسائلی از این دست که بتوانی با خصوصیات بعضاً صد در صد متفاوت یک نفر با خودت کنار بیایی و آنها را بپذیری باید آنقدر بزرگ شده باشی که بتوانی مسئولیت یک زندگی را هم بپذیری. دیگر فقط خودت نیستی. دیگر فقط دلتنگ شدنها و ابراز محبتها و قربون صدقه رفتنها نیست. همه اینها و هزاران دلیل دیگر دلیل بر اینست که تا زمانی که شخصیت آدم پایدار (stablized) نشده و نمی داند که چکاره است و از زندگی چه می خواهد اصلاً نباید به ازدواج فکر کند. برای همین است که در جوامع پیشرفته غربی به این راحتیها با هم ازدواج نمیکنند. البته یک بحثی در این مورد است که آدم هر چقدر هم که بالغ شده باشد تا زمانیکه با یک نفر ولو خیلی هم همدیگر را دوست داشته باشند زندگی مشترک را شروع نکرده باشد نمی تواند او را بشناسد. برای همین است که در جوامع غربی اکنون زندگی به شکل پارتنرشیب بسیار در بین جوانان رواج پیدا کرده و حتی دولتها هم در صدد به رسمیت شناختن این شکل از زندگیها و خانواده ها هستند. بنظر خود من این شکل از زندگی اشکالی ندارد و اگر دو طرف عاقل باشند یک مدت با هم در یک خانه مثل زن و شوهر زندگی کنند و بعدش اگر همانطور عاشق هم بودند و مشکلی با هم نداشتند با هم ازدواج میکنند. اگر هم که دیدند نمیتوانند با هم کنار بیایند خیلی راحت و با یک خداحافظی ساده از هم جدا می شوند. اما باید دید این فرمها در جامعه ما قابل پیاده شدن هستند؟ نمیتوان از کنار آداب و رسوم و فرهنگ و مذهب جامعه ای که در آن زندگی میکنیم براحتی گذشت. پذیرش این مسأله برای خانواده های ایرانی محال است. می توان گفت که شاید این شکل از زندگی بالاخره روزی هم در ایران مقبول شود اما مطمئنا آن روز در این نزدیکیها نیست. در جامعه ما هنوز از اولین سوالهایی که اکثر پسران از دختران می پرسند اینست که ویر.جین است یا نه. و قبل از او با چند نفر دوست بوده است. و آیا هنوز به آنها فکر می کند. و ... حتی برای خیلی از دختران هم مهم است که همسرشان قبلاً با کسی زندگی نکرده باشد. پس تنها راهی که می ماند همین سعی در شناختن تمام خصوصیات روحی، فکری، جسمی و شخصیتی طرف مقابل قبل از ازدواج از هر راه ممکن است. بشرط اینکه قبلش خودت را هم خوب شناخته باشی. البته بدیهی است که این حرفها برای رابطه ای است که قرار است به ازدواج منتهی شود. اینهمه حرف زدم که بگویم عزیز دلم: (۱) تا زمانی که بزرگ نشده ای به ازدواج فکر نکن. (۲) فردی را که به هر لحاظ فکر کردی که برای زندگی با تو مناسب است تا جایی که می توانی بشناس و خودت را هم صادقانه به او بشناسان. (۳) بعدش اگر دیدی که بیشتر از قبل دوستش داری و او هم تو را دوست دارد بهش پیشنهاد ازدواج بده و مثل یک مرد هم پای حرفت بایست. بقیه را دیگر بگذار به پای همان تقدیری که قبلاً گفته ام و بدان که در زندگی خیلی چیزها دست تو نیست. تو تمام سعی خود را کرده ای و عقل و احساس خود را بکار گرفته ای، دیگر همان چیزی می شود که باید بشود. توکل را هم هیچ وقت فراموش نکن. حالا که تا اینجا خوانده اید انشای زیر را هم که برایم ایمیل شده بود لطفاً بخوانید و بدانید که هر چی زندگی را سخت تر بگیرید زندگی هم بر شما سخت تر خواهد گرفت.

موزو انشا : عزدواج!

هر وقت من يک کار خوب مي کنم مامانم به من مي گويد بزرگ که شدي برايت يک زن خوب مي گيرم. تا به حال من پنج تا کار خوب کرده ام و مامانم قول پنج تايش را به من داده است. حتمن ناسرادين شاه خيلي کارهاي خوب مي کرده که مامانش به اندازه استاديوم آزادي برايش زن گرفته بود. ولي من مؤتقدم که اصولن انسان بايد زن بگيرد تا آدم بشود ، چون بابايمان هميشه مي گويد مشکلات انسان را آدم مي کند. در عزدواج تواهم خيلي مهم است يعني دو طرف بايد به هم بخورند. مثلن من و ساناز دختر خاله مان خيلي به هم مي خوريم. از لهاز فکري هم دو طرف بايد به هم بخورند، ساناز چون سه سالش است هنوز فکر ندارد که به من بخورد ولي مامانم مي گويد اين ساناز از تو بيشتر هاليش مي شود. در عزدواج سن و سال اصلن مهم نيست چه بسيار آدم هاي بزرگي بوده اند که کارشان به تلاغ کشيده شده و چه بسيار آدم هاي کوچکي که نکشيده شده. مهم اشق است! اگر اشق باشد ديگر کسي از شوهرش سکه نمي خواهد و دايي مختار هم از زندان در مي آيد. من تا حالا کلي سکه جم کرده ام و مي خواهم همان اول قلکم را بشکنم و همه اش را به ساناز بدهم تا بعدن به زندان نروم. مهريه و شير بلال هيچ کس را خوشبخت نمي کند. همين خرجهاي ازافي باعث مي شود که زندگي سخت بشود و سر خرج عروسي دايي مختار با پدر خانومش حرفش بشود. دايي مختار مي گفت پدر خانومش چتر باز بود.خوب شايد حقوق چتر بازي خيلي کم بوده که نتوانسته خرج عروسي را بدهد. البته من و ساناز تفافق کرده ايم که بجاي شام عروسي چيپس و خلالي نمکي بدهيم. هم ارزان تر است ، هم خوشمزه تر است. تازه وقتي مي خوري خش خش هم مي کند! اگر آدم زن خانه دار بگيرد خيلي بهتر است و گرنه آدم مجبور مي شود خودش خانه بگيرد. زن دايي مختار هم خانه دار نبود و دايي مختار مجبور شد يک زير زميني بگيرد. مي گفت چون رهم و اجاره بالاست آنها رفته اند پايين! اما خانوم دايي مختار هم مي خواست برود بالا! حتمن از زير زميني مي ترسيد . ساناز هم از زير زميني مي ترسد براي همين هم برايش توي باغچه يک خانه درختي درست کردم. اما ساناز از آن بالا افتاد و دستش شکست. از آن موقه خاله با من قهر است. قهر بهتر از دعواست. آدم وقتي قهر مي کند بعد آشتي مي کند ولي اگر دعوا کند بعد کتک کاري مي کند بعد خانومش مي رود دادگاه شکايت مي کند بعد مي آيند دايي مختار را مي برند زندان! البته زندان آدم را مرد مي کند. عزدواج هم آدم را مرد مي کند، اما آدم با عزدواج مرد بشود خيلي بهتر است! اين بود انشاي من

دیالکتیکهای تنهایی من

2008-11-11T05:21:00.000+03:30

انتظار، فرسایشِ زندگیست. و بدتر از آن اینست که تکلیف خودت را ندانی. و بدتر از آن اینست که از خودت بدت بیاید. و بدتر از آن اینست که دلت برای خودت بسوزد که چرا اینقدر احمقی بیش نیستی. و بدتر از آن باز هم اینست که بفهمی دنیا آنگونه که تو دوست داری نیست. و باز هم بدتر از آن اینست که باید قبول کنی که قافیه را باخته ای. پس به حرمت شرف و غرور بیش از این چیزی نگو و حرفهایت را در خودت فرو شکن و هیچ وقت فراموش نکن که از هر دست که بدهی از همان دست پس می گیری. بدون ردخور.

من امشب تمام مردم دنیا را دیدم.

2008-11-06T07:44:00.000+03:30

اتاقم سردتر از بقیه نقاط خانه مان است. شوفاژ بی پدر و مادر خانه مان نمیدانم چرا امسال از کار افتاده و شوفاژکار معتاد بدبخت که خانه شان در ورامین است الان دو روز است که دارد با آن ور می رود و هنوز هم نفهمیده که عیبش در کجاست. با بخاری ای که در هال خانه گذاشته ایم هال و اتاقهای مجاور آن هوای مطبوعی گرفته اند ولی اتاق من چون در این گوشه دور افتاده از هال است و دیوار سه وجهش (روبرو و کنار و سقف) - از شش وجهی که هر مکعب دارد - با فضای باز برخورد دارد و همیشه خدا هم درش بسته است اصلاً گرم نیست. برای همین مجبورم روی تختم بنشینم و پتوی نمدی ای را روی پاهایم بیندازم و با لپ تاپم کارکنم. در حال خواندن و ترجمه مقاله ای در مورد توسعه پایدار مدیریت منابع آب هستم: توسعه پایدار مدیریت منابع آب دربرگیرنده قواعد و اصول حرکت از جانب دیدگاه ساخت و ساز بعنوان راهی برای حل مسائل نیازهای آبی به سمت و سوی مدیریت پیشرفته غیر سازه ای بعنوان ابزار مدرن حل اینگونه مسائل است. راه حلهای سازه ای اگر چه غالباً ضروری اند اما هزینه های گزاف آنها و اثرات مخربی که بر محیط زیست دارند کاربرد آنها را در دنیای امروزه با مشکلات عدیده ای همراه ساخته است.... با خودم می اندیشم که بسیاری از مسائل آکادمیک ظاهر زیبایی دارند اما تا بخواهند در عمل پیاده شوند سالها زمان می برد. گوشه مانیتور ساعت چهار و هفده دقیقه صبح را نشان می دهد. تا کی میخواهم مثل یک جغد زندگی کنم؟ ذهن خسته ام دیگر نمی کشد. به صفحه مانیتور خیره می شود اما چیزی را نمی فهمد. فکرم را یله می دهم تا لختی استراحت کند. برود برای خودش به هر کجا که خواست، گشتی بزند، تجدید نیرویی کند و دوباره برگردد و سر جایش قرار گیرد. اما بر نمی گردد. خیال برگشتن ندارد. می رود به آمریکا. با خودم فکر می کنم که اوباما الان چه احساسی دارد؟ حتما خیلی خوشحال است که رییس جمهور قدرتمندترین کشور جهان شده است. اوبامایی که خانواده یک نسل قبلترش حتما در آفریقا برای سیر شدن شکمشان و از یک روز به روز دیگر زنده ماندن با زندگی می جنگیدند اما امروزه او اولین رییس جمهور سیاهپوست آمریکاست. من اگر جای اوباما بودم چه احساسی داشتم؟ نمیدانم. شاید خوشحال بودم. کاش میشد فهمید زمانی که فرشته ها در آن بالا داشته اند تقدیر اوباما را می نوشته اند درباره چه موضوعی در حال اختلاط بوده اند که اینگونه آنها را سرخوش کرده بوده است. سرخوش؟ از کجا میدانی؟ شاید پایان قصه همینگونه رمانتیک نماند و تراژیکی دردناک رقم بخورد ... ذهنم از آمریکا رخت برمی بندد و می رود به آفریقا که اخبار الجزیره مردم کنیا را نشان می داد که در حال رقص و پایکوبی بودند. چقدر رقص آفریقایی ها قشنگ است. من هم رقصم قشنگ است اما به پای رقص آفریقایی ها نمی رسد. چرا اینگونه خوشحال بودند؟ مگر قرار است چیزی به آنها برسد؟ ... فکرم از آفریقا پرواز می کند و می رود به پاریس پیش نازنین دختر دایی ام که آنجا تنهاست و دیشب با هم چت کردیم. دلش برای اینجا تنگ شده بود و از سردی هوا می نالید. دوست داشت که الان در خانه شان بود و مامانش برایش سوپ داغ درست می کرد و او با لذتی وصف ناپذیر آن را می خورد. چقدر دلخوشیهای کوچک زندگی با ارزشند. حیف که ما آنها را فراموش می کنیم ... فکر چموشم از پاریس بلند می شود و می خواهد که برود پیش دختران کره جنوبی. اما نمی گذارم که برود. به فکرم نهیب می زنم که برگردد و بیاید سر جایش بشیند تا بتوانم بقیه مقاله توسعه پایدار منابع آب را بخوانم. می آید اما دیگر اینبار چشمانم است که نمی تواند باز بماند. گوشه مانیتور ساعت چهار و پنجاه و هشت دقیقه را نشان می دهد. لپ تاپ را می بندم، چراغ را خاموش می کنم، پتو را تا روی سرم بالا می کشم و به همه مردم دنیا صبح بخیر می گویم.

بالاخره آن روز فرا خواهد رسید.

2008-11-04T16:34:00.000+03:30

خیلی دوست دارم بدونم این دختر (دختری در
بالکن) که هر روز ساعتها میومد روی بالکن اتاقش در هتل پنج ستاره جزیره زیبای
لیدو وامیستاد و با خنده های قشنگ و بلند با کسی تلفنی صحبت می کرد چی میگفت که
اینطور سراسر وجودش سرشار از حس ناب شادی بود. آیا اونها هم همین حرفهایی رو بهم می
زنند که ما می زنیم؟
خیلی دوست دارم بدونم که آخر دنیا کجاست. بالاخره این دنیا
باید یه جایی تموم بشه. خب بعد از اینکه تموم شد اونورش چیه؟ دیواره؟ آیا کتابی هست
که در این زمینه نوشته شده باشه؟
خیلی دوست دارم که همسر آینده ام دختری مهربون
از کشور کره جنوبی باشه. دختران کره جنوبی خیلی دختران قانع و بسازی هستند و در سخت
ترین شرایط زندگی در کنار همسر خود می مونن و سختیها رو تحمل می کنن. اونها حتی
حاضرن که توی یک کمد هم با آدم زندگی کنن و و شیرینی زندگی رو به همسران خودشون
بچشونن و برخلاف دخترهای بقیه نقاط دنیا اصلن توقع زیادی از زندگی ندارن.
من یه
روزی بالاخره از اینجا میرم. درسم که تموم شد میرم یه جایی که هیچ کس منو نشناسه و
یک زندگی تازه و جدید رو از صفر شروع می کنم.

صدای سازم همه جا پر شده هر کی شنیده از خودش بیخوده

2008-11-03T05:02:00.000+03:30

من از آن دسته از انسانهایی هستم که نمی توانند دست از آرزوهایشان بردارند. من برای هر کاری و هر چیزی و هر کسی که قرار است در زندگی ام باشد و یا بدست من رقم بخورد یک ایده آلی در ذهن خویش ساخته و پرورانده ام که در بسیاری از اوقات فاصله داشتن آنچه که در واقعیت با آن مواجه می شوم با آن ایده آل ذهنی، روح و روانِ من را به فاکِ عظما می دهد. کاش هیچ وقت، هیچ جا، هیچ فاصله ای نبود. خصوصیت مسخره دیگری هم که دارم اینست که میمیک صورتم دقیقاً احوالات درونی ام را به تمامی آدمیان عالم نشان می دهد و درست همان زمانی که دوست دارم با خودم تنها باشم هر غریبه ای می یابد که من در چه حال و هوایی سیر می کنم چه برسد به دوست و آشنا. چقدر دوست داشتم وقتهایی که ناراحت بودم قدرت این را داشته باشم که از ته دل بخندم و دیگران را نیز بخندانم.

حالا هم اگر اهل بخیه هستید این ترانه ناز (تقدیر) را با صدای همیشه عاشق شادمهر دانلود و گوش کنید. (لینک)

تو هم با من نبودی ...

2008-10-31T05:24:00.000+03:30

۱- فردا روز شکوه آبی های پایتخت خواهد بود. استقلال با پیروزی که فردا در برابر ذوب آهن بدست خواهد آورد یک گام محکم دیگر بسوی قهرمانی در لیگ امسال بر خواهد داشت. استقلال با مربیگریِ هوشمندانه امیرخانِ ژنرال رفته رفته منسجم تر شد تا اکنون که خود را به اصلی ترین مدعی قهرمانی لیگ تبدیل کرده و همه حریفان را با بردهای بالاتر از سه گل بدرقه می کند. فردا هواداران عاشقِ آسمان و دریای آبی در میعادگاه آزادی شکست امروز پرسپولیس و پیروزی تیم محبوبشان بر ذوب را جشن خواهند گرفت. اما پرسپولیس با نتایج نوسانی خود نشان داده که حال و روز خوشی در این فصل ندارد. و از تیمی که بازیکنانش عملاً در داخل میدان سر یکدیگر پرخاش می کنند بیش از این نیز انتظاری نمیرود. امروز که بازی پرسپولیس - فجر پخش می شد همه دیدند که نیکبخت چگونه دی کارمو را پس از هر بار از دست دادن توپ مورد لطف و عنایت ویژه خود قرار می داد.

۲- رابطه من و پریسا که در پست قبلی به آن اشاره کرده بودم (که خود پست را حذف کردم چون از لحاظ نگارشی دوستش نداشتم) به اتمام رسید و برگ دیگری به پرونده قطور رابطه های حداکثر یک هفته ای زندگی مسخره من افزوده شد. اگر هم مایلید که بدانید چگونه تمام شد باید بگویم که همه چیز سر یک شوخی مسخره از طرف من شروع شد و بعدش پریسا دقیقاً عین یک بچه دو ساله این قضیه را کش داد تا کار به جدایی رسید. البته دلیل شوخی من حرف کاملاً بچه گانه ای بود که پریسا زد که در جواب سوال من که ازش پرسیدم "تو دوست داری با چه کسی ازدواج کنی؟" برگشت گفت: "با تو" (در حالیکه ما قبلاً قرار بر یک دوستی ساده گذاشته بودیم و خودش هم مکرراً اینو می گفت) و من هم سریعاً در جواب گفتم که "من با تو ازدواج نمی کنم چونکه مامانم میگه* دختر حتماً باید حداقل ۵ سال از پسر کوچیکتر باشه چه برسه به اینکه تو از من بزرگتری!". سر همین حرفی که منِ احمق زدم پریسا حسابی از دستم دلخور شد و بعدش دعوا کرد و بعدش قهر و بعدش جدایی. آخه شما بگید. این حرفی که من زدم ناراحتی داره به خدا؟ قبول دارم که خود سخن، کاملاً حرف مسخره و بی اساسیه ولی سر همچنین قضیه ای باید از کسی جدا شد؟ ای خدا! صد هزار بار تو رو شکر می کنم که من را دختر نیافریدی. به خدا خودش توی این یک هفته به شوخی اگه چه چیزایی که به من نگفته باشه خوبه. یعنی من اصلاً روم نمیشه بهشون فکر کنم چه برسه به اینکه بخوام اینجا بنویسمشون. پریسا یک دختر زرنگ بود که بلد بود همزمان با هم ده تا پسر رو تشنه ببره تا لب چشمه و برگردونه. و من هم یک پسر ساده احساساتی از همه لحاظ تعطیل. اما در مجموع رابطه بانشاطی داشتیم. بهر حال پریسا هم به خاطره های زندگی من پیوست و من الان هر چقدر هم که بخواهم در موردش قضاوت کنم فایده ای نداره. فقط باید از این تجربیات درس گرفت و در مراحل بعدی زندگی اونها رو بکار برد. میدونم که بعضیهاتون ممکنه فکر کنید که من چه پسر هوسبازی هستم که همش بدنبال روابط متعددم و شاید اصلاً به پسری که داره از یکی از دانشگاههای معتبر کشور در یک رشته سخت مهندسی دکترا میگیره اصلاً نمیخوره که یک همچنین زندگیِ نافرمی داشته باشه، اما در این لحظه و در این مکان مقدس دست راستم را بالا میبرم و بخداوندی خدا و به سوی همین چراغی که بالای سرم روشنه قسم میخورم که اینگونه نیست. باور کنید من خودم آرزوی اینو دارم که دختر رویاهایم را پیدا کنم و یک عشق افلاطونی رو بپاش بریزم. اما چکار کنم که پیدا نمیشه. هر چقدر هم که سنم میره بالاتر سخت گیرتر میشم. خودم هم از این وضعیت خسته شدم و بدم میاد. دیگه تصمیم گرفتم که فعلاً اصلاً به این قضیه فکر نکنم و مثل یک مرد تنها باشم. حداقل الان که اینهمه درگیر تزم هستم اصلاً به صلاح نیست که خودم رو درگیر یک رابطه عاطفی بکنم.

۳- دیشب به اتفاق خانواده رفتیم تئاتر کمدی دو خواستگار برای رعنا (سینما حافظ، خیابون جمهوری بعد از باغ سپهسالار، ساعت اجرا هشت و نیم شب، قیمت بلیط ۵۰۰۰ تومان). وای خدا از اولش تا آخرش خنده بود و رقص و آواز. صدا و اداهای خواننده آهنگها هم خیلی جالب و قشنگ بود. اگر اهل جدی گرفتن همه چیز هستید که خب اصلاً بهتون توصیه نمیکنم که برید ببینید ولی اگه دوست دارید سه ساعت به هیچ چیزی فکر نکنید و خوش باشید برای تقویت روحیه پیشنهاد مناسبیه. خصوصاً این روزها که فیلمهای رو پرده سینماها چنان چنگی به دل نمیزنه.

۴- هر چی با خودم کلنجار رفتم که اینو ننویسم بخدا نشد. در جواب دوست محترمی که گفته اند "عمیق تر از اون چیزی که نشون میدی بنظر میای" باید بگم بابا تو رو خدا دست بردارید. به اندازه کافی توی اون دنیای واقعی لعنتی باید مواظب رفتار و حرکاتمون باشیم تا به پرستیژمون لطمه ای نزنه. اینجا یکی از حسنهایش اینه که آدم میتونه با خیال راحت خودش رو به دیوونگی بزنه و به زندگی و مسائلش بخنده. نه قراره من برم توی زندگی واقعی یکی از آدمهایِ این دنیای مجازی و نه قراره کسی از اینجا بیاد توی زندگیِ من. به نظرم کل این قضیه وبلاگستان رو اصلاً نباید خیلی جدی گرفت چون یک اسباب بازی مدرن بیش نیست.

* بعداً نوشت: هیچ وقت با هیچ دختری از جانب مادرتون حرف نزنید یا شوخی نکنید. چونکه بدفرم انگ بچه ننه بودن می خورید و بهیچ وجه هم نمی تونید اون رو برطرف کنید. این بود درس اخلاقی این پست.

كفشهايم پاهايم را مي زند

2008-10-26T15:13:00.000+03:30

مگر در طعم تلخِ وحشيِ لبهايت چه داشتي كه من امروز سرشار از زندگي ام. در حاليكه هواي ابريِ خاكستري امروزِ تهران اين حس را به هر عاشقي القاء مي كند كه دوست داشته باشد تا سر حد مرگ دپ بزند (از نوع ديپ بلو سي) و بعدش برود از بالاي برج ميلاد خودش را پرت كند تا بميرد و راحت شود، اما من سرشار از زندگي هستم. در حاليكه در محل كارم، پشت ميزم و پشت اين كامپيوتر لاكردار اسير اين غم لعنتي پول هستم اما سرمستم از ناب ترين حسي كه ذره ذره وجودم آن را فرياد مي كشد.

كاش اينقدر انسان بي ظرفيت و بي جنبه اي نبودم.

آنها در جایی دیگر رقم می خورند

2008-10-24T16:17:00.000+03:30

ما مجبور به زیستنیم آنگونه که برایمان مقدر شده است. دست تقدیر، از همان زمان ازل سرنوشت ما را مهر و امضاء کرده و اکنون ما در صحنه زندگی بازیگران سناریوی زندگی خویش هستیم. و چه فکر عبث و بیهوده ایست اگر خیال کنیم که در اجرای این نقش خرده ای آزادی داریم. ما عروسکهای خیمه شب بازی ای بیش نیستیم که بازیگر روزگار با طنابهایی نامرئی ما را به این سو و آن سو می برد. ما در تعیین و انتخاب زمانی که در آن بسر می بریم، مکانی که در آن زندگی می کنیم، خلق و خو و ذات و سرشت و ظاهری که داریم و محیطی که پیرامون ما را ساخته هیچ اختیاری نداشته ایم، در حالیکه اینها تمامی زندگی ما را تحت تأثیر خویش قرار داده اند. اتفاقهایی که برایمان می افتد و مسیر زندگی ما را تماماً دستخوش تغییر می کند هیچ کدام بدست ما تعیین نمی شود. آنها در جایی دیگر تعیین می شوند و رقم می خورند. پس دیگر نباید نگران بود. نباید بی تابی کرد. باید گذاشت و گذشت. باید آسوده خاطر تن داد به آنچه که برایت مقدر شده است چرا که در افتادن با تقدیر کاریست بس بیهوده. از تقدیر خویش، هر چه که هست، باید نهایت لذت را برد و نباید هیچ وقت خود را با کسی دیگر و یا کسی دیگر را با خود مقایسه نمود. چرا که فرصت زندگی کردن و لذت بردن از زیباییهای آن را فقط و فقط یکبار به تو داده اند. زمانی که گذشت دیگر هیچ وقت بازنمی گردد و اگر آنطور که دوست داری از زندگی خویش بهره نبرده باشی فقط حسرت است که برای تو می ماند. هیچ وقت هیچ اتفاقی نخواهد افتاد و اگر هم بیافتد مهم نیست.

بزرگي

2008-10-20T20:29:00.000+03:30

بزرگي آدمها به سن و سال نيست، به رفتاريه كه از خودشون نشون ميدن.

بزرگي آدمها به سن و سال نيست، به معيارهاييه كه توي زندگي دارن و براشون مهمه.

بزرگي آدمها به سن و سال نيست، به شخصيت و طرز تفكرشونه.

بزرگي آدمها به سن و سال نيست چونكه سن فقط يك عدده بلكه به ديديه كه نسبت به دنيا، زندگي و بقيه آدمها دارن.

Island of Soleness

2008-10-19T15:07:00.000+03:30

هر انسانی توی زندگیش میتونه و این حق رو داره که یک حیطه کاملاً شخصی و خصوصی (Personal Zone یا Private Zone) برای خودش داشته باشه. بعضیها از این حق به خوبی استفاده میکنن و میدونن که چه گنج باارزشیه و از پرداختن به کارها و علایقشون در اون منطقه شخصی و خصوصی که توی زندگیشون دارن نهایت لذت رو میبرن و بعضیها هم اصلاً همچنین حقی رو برای خودشون قائل نیستن و اصلاً ممکنه تصور اینکه یکسری از کارها و علایقشون رو با کسی قسمت نکنن براشون مشکل باشه. این قضیه خصوصاً زمانی که آدم زندگیش رو با کسی دیگه ای به شراکت گذاشته ممکنه دارای پیچیدگیهای بیشتری نسبت به زمانی که تنهاست باشه. من اسم این حیطه خصوصی رو واسه خودم گذاشتم: جزیره تنهایی. تنهایی نه به این معنا که آدم تنها و بی کس هست بلکه به این معنا که ممکنه یک نفر هم که از قضا دوستان زیاد و روابط اجتماعی خوبی هم داره دوست داشته باشه که بعضی وقتها بره توی یک جزیره کوچیک که هیچ کسی اونجا نباشه و اون بتونه با خیال راحت و دور از هیاهوی دنیا به اون کارهایی بپردازه که دوست داره: فکر کنه، کتاب بخونه، بنویسه، ساز بزنه، فیلم ببینه، طرح بزنه و یا هزار و یک کار دیگه که بستگی به روحیه اون آدم داره. پیدا کردن یک همچنین جزیره قشنگی توی زندگی پراسترس و فشار امروزه خیلی کار سختیه و به هر کسی که تونسته یک همچنین دنیای خصوصیه با ارزشی برای خودش بسازه باید یک دست مریزاد درست و حسابی گفت. کارهایی رو هم که آدم دوست داره توی جزیره تنهایی خودش انجام بده ممکنه اصلاً به این معنی نباشه که کارهایی مرموز و یا مشکوک هستن بلکه فقط به این معنی باشه که دوست داره اونها رو توی سکوت و آرامش انجام بده. خلاصه اینکه دوست داشته باشه با تنهایی خودش حال کنه. و چقدر خوبه که همه مون یاد بگیریم به دنیای خصوصی آدمها و جزیره های تنهاییشون احترام بذاریم و این حق رو برای همه حتی همسر و یا پدر و مادرمون و یا عشقمون قائل باشیم که دوست داشته باشن یه زمانهایی رو برای خودشون و فقط خودشون داشته باشن. رفتن توی این جزیره تنهایی به معنای بریدن از بقیه و کم شدن محبت نیست بلکه لازمه بیشتر شدن یک عشق پایدار و تمام نشدنیه. داشتن چنین جزیره پربهایی توی این زندگی لاکردار فقط یک شرط داره و اونم اینه که: آدم تنهایی غنی ای داشته باشه. آدمهایی که تنهایی ای غنی و با ارزشی دارن خیلی محکمتر هستن و در برابر مشکلات و سختیهای زندگی مقاومتر. آدمهایی که دوست دارن یه زمانهایی تنها باشن تا با خودشون خلوت کنن تکیه گاه محکمتری برای بقیه هستن و دوست دارن که به اطرافیانشون و یا کسی که باهاش زندگی میکنن و یا عاشقشن آرامش بدن. رفتن توی جزیره تنهایی یه جور دوباره ساختنه. یه جور روحیه گرفتن و تجدید قوا کردنه برای رسیدن به آرزوها. آرزوهایی شاید محال ...

سفر یه قصه اس سفر یه رازه

2008-10-16T01:57:00.000+03:30

من الان توی یک کافی نت در فلکه بزرگ تبریز نشستم و دارم این لحظه از زندگی خودم رو در این صفحه ثبت میکنم. خیلی دوست دارم جریان آینده زندگیم جوری نباشه که احیاناً مجبور بشم این وبلاگ رو پاک کنم تا بعد از ۱۰-۲۰ سال دیگه بتونم بیام و این خاطرات رو بخونم و به یاد بیارم که در همچنین شبی که این پست رو نوشتم کجا بودم و چه حالی داشتم. البته تا حالا هم خاطرات و اتفاقات و احساساتم رو هر وقت که حالشو داشتم بصورت مکتوب نوشتم اما بدیش اینه که تا حالا ۱۰-۱۲ تا سررسید شده که دیگه جمع و جور کردنشون و نگهداریشون سخت شده و خب چون بعضی هاشونو دوست ندارم هیچ کسی بخونه نوشتن در اینجا رو بیشتر میپسندم. این ثبت کردن حسهایم رو دوست دارم چرا که میدونم زندگی همیشه روی یک پاشنه نمیچرخه و حال و هوای منم همیشه در حال تغییره. مقاله هام رو به خوبی ارائه دادم و فردا برمیگردم.

شهر تبریز رو دوست میدارم چون مردم سرزنده و شادابی داره. الان که ساعت ۱۰ شبه جووناش که اتفاقا خیلی خوشگلو خوشتیپن تو خیابونن و دارن حالشونو میبرن. اینجا دست کمی از تهران نداره. کافی نت داره تعطیل میشه و مجبور به رفتنم در حالیکه دوست داشتم مینوشتم. این دو سه روز از دنیای مجازی دور بودم و الان مثل یک معتاد دارم احساس مفرح بودن میکنم. میلم رو چک کردم که توش دو سه تا ایمیل ویژه بود و کلی باعث خوشحالی گردید. از اینکه شارونا با حامد بهم زده و الان ناراحته ناراحت شدم چون میدونم که دختر با احساسیه و دوست دارم به اون چیزی که دوست داره برسه. پست جدید خانم لنگ دراز رو هم خوندم و خندیدم و برام جالبه که چرا در موردش فکر میکردم که دختر باوقار و سنگینیه. گیس طلا رو خوندم و باز هم به هوش و خلاقیت این دختر تحسین گفتم و هزار و یک چیز دیگه که باعث شدن الان احساس کنم که زندگی رو دوست دارم.

برایم روشنتر از قبل شد که ذره ذره وجود من عاشق سفره ...

قلب در برابر قلب، دل در برابر دل

2008-10-13T14:20:00.000+03:30

آدم هر چیزی رو که بدست میاره واسش باید یه هزینه ای رو بپردازه. هزینه فهمیدن حقیقت زندگی هم، گذشتنِ عمره. عمری که دیگه هیچ وقت برنمیگرده.

خدایا! چی میشد منو با این دیدی که الان به زندگی دارم به پنج سال پیش برمیگردوندی. چی میشد هان؟ اگه این لطفو در حق من بکنی به بزرگی خودت قسَمِت میدم که به هیچ کس هیچی نگم. باور کن راست میگم.

راهی سفرم. به دیار تبریز میرویم.

The Story of a Driver Woman

2008-10-08T16:41:00.000+03:30

دیشب ساعت ۵/۹ داشتم از دانشگاه می اومدم خونه. سر دو راهی یوسف آباد یه خانم جوون با یک پراید سفید منتظر مسافر بود. یه خورده پایینتر از ایستگاه خطی ها وایستاده بود و یه نفر جای خالی داشت. جلو یه خانم جوون نشسته بود و عقب هم دو تا مرد. منم رفتم سوار شدم. بینیشو عمل کرده بود و ظاهر خوبی هم داشت. ولی خیلی لاتی حرف میزد. من معمولن تو تاکسی که میشینم یه سلام خسته نباشیدی با راننده میکنم. نشستم و گفتم سلام. مطمئن بودم که یا جوابی نخواهم شنید و یا یک سلام خیلی خشک. میدونستم که حتماً میدونه با وضعیتی فعلی جامعه که خیلی از مرداش به پشه ماده هم رحم نمیکنن دست به شغلی زده که از دید خیلیها شغل مناسبی برای یک زن نیست. و این چقدر بده که در جامعه ما ارزش افراد بر اساس شغلشون تعیین میشه. من خودم تو این زمینه از همه آدمای دنیا افتضاحترم. اما برعکس اونچیزی که انتظارشو داشتم گفت: "سلام آقا. خسته نباشید. شبتون بخیر". راه افتاد. خیلی واسم جالب بود که برا چی مسافرکشی میکنه. همینکه راه افتاد و از جلوی ایستگاه تاکسیهای خطی رد شد راننده های خطی که همگی واستاده بودن و نگاش میکردن شروع کردن به متلک انداختن و یکی دوتاشون هم سنگ زدن به ماشینش. اما هیچی نگفت و گازشو گرفت و رفت. دست به فرمونش هم خیلی قشنگ بود. معلوم بود که راننده است. از چارراه فتحی شقاقی که اومدیم بالاتر خانم جلویی کرایه شو داد و گفت سر خیابون شصت و چهارم (آخر یوسف آباد بالاتر از بستنی رضا) پیاده میشم. خانم راننده هم ۴۰۰ تومن ازش کم کرد و بقیه شو داد. خانم مسافر گفت که نرخش ۳۰۰ تومنه و من همیشه ۳۰۰ میدم. خانم راننده گفتش که خانم تا اون بالا کسی نمیره همه تا میدون کلانتری میرن و ۳۰۰ میگیرن. حالا اگه میخوای تا آخرش بری نرخش میشه ۴۰۰ تومن. بنظرم بیراه نمیگفت. خطی های یوسف آباد معمولن تا میدون میرن. خلاصه نه این کوتاه میومد نه اون. آخرش خانم راننده گفت که خانم بیا پولتو پس میدم و هیچی ازت نمیگیرم و میدون کلانتری پیادت میکنم. ولی مسافر گفت نه منو برگردون بذار سر خط سوار یه ماشین میشم که بره تا آخر. حالا دیگه ما تا وسطای مسیر هم رسیده بودیم. یه دفعه ای دور زد. ای بابا! جون ما بیخیال شین. آدم بخاطر ۱۰۰ تومن که اینکارا رو نمیکنه. تازه خوبه شما دو تا خانم هستید. من برام عین روز دیگه روشن شده که خانمها توی اجتماع خیلی کمتر هوای همدیگه رو دارن نسبت به مردا. یعنی اگه این قضیه بین دو تا مرد بود بالاخره یکیشون کوتاه میومد و قضیه فیصله پیدا می کرد. من گفتم خانم ۱۰۰ تومن اضافشو من میدم. آخه این چه کاریه؟! داریم از خستگی و گرسنگی هلاک میشیم. بذار بریم به کار و زندگیمون برسیم. اما فایده ای نداشت و اینا حاضر نبودن کوتاه بیان. هیچی دیگه. برگشت سر خط. ولی به مسافره گفت بذار اول جلوی خودت از این خطی ها بپرسم تا معلوم بشه من راست میگم. دو تا بوق زد و یکیشون اومد جلو و بهش گفت کرایه تا آخر یوسف آباد چقدره. یارو هم چونکه با این لج بود فهمید که قضیه از چه قراره و زود گفت که ۳۰۰ تومنه. خانمه هم پیاده شد. تا خواست سوار خطیه بشه بهش گفت که ولی من تا میدون بیشتر نمیرم! خانمه پیاده شد و ما هم راه افتادیم. یکمی جلوتر هم یه آقایی سوار شد و تا گفت سلام خانم خسته نباشید خانم راننده هم گفت ممنون آقا درمونده نباشید و کم کم صحبتشون گل انداخت و منم حواسم به بیرون پرت شد. وقتی رسیدم خواستم که پیاده بشم خانم راننده گفت: "ببخشید دیگه آقا. به سلامت. حلال کنین."

فصل عشق

2008-09-30T22:39:00.000+03:30

هوای تهران این روزها دیگه قشنگ رنگ و بوی پاییزی بخودش گرفته. نمیدونم چرا پاییز که میاد حال و هوای آدم هم باهاش بدجوری عوض میشه. انگاری دوست داری عصرها راسته خیابون ولیعصر رو بگیری و همینجوری با پای پیاده در حالی بخاطر خنکای هوا دستاتو کردی تو جیبت بری بالا. چقدر که این پیاده روهای خیابون ولیعصر جون میده واسه این روزهای تنهایی آدم. مغازه ها رو ببینی و به آدمایی که از کنارت رد میشن با نگاهت سلام کنی. دختر و پسرایی رو ببینی که دست همدیگه رو گرفتن و انگاری که تو این دنیای لاکردار نیستن و دارن تو ابرها با همدیگه عشق بازی می کنن. میدون ونکُ رد کنی و از سر میرداماد هم رد شی و برسی به پارک ملت که رنگ درختاش الانی از هر وقت دیگه ای چشم نواز تره. همینجوری به گذشته و حال و آینده و کسایی که اومدن و کسایی که رفتن و کسایی که ممکن بیان فکر کنی تا برسی به پارک وی و ببینی که دیگه هوا حسابی تاریک شده و تو تازه رسیدی به اون تیکه ای از خیابون ولیعصر که عاشقشی. درختای سر به فلک کشیده چنار که سرهاشونو از دو طرف خیابون اون بالا بالاها به همدیگه چسبوندن و معلوم نیست که یک عمره دارن تو گوش هم چی میخونن و با وزیدن هر نسیمی چند تا از برگهاشونو رها میکنن رو سر و کله آدما. همینجوری بری بالا و از جلوی مغازه های شیک و پیک سر محمودیه و الهیه رد شی و جلوی بساط پسرک فیلم فروش وایستی و فیلماشو زیر و رو کنی و آخر سر یکی دو تا فیلم که نمیدونی خوبه یا بده و چونکه از جلدش خوشت اومده ازش بخری و بازم همینجوری بری تا برسی به مغازه آش و حلیم سید مهدی. اونوقته که احساس کنی که خدا تو رو خیلی دوست داشته که الان تو اینجایی و بری یک کاسه آش داغ بگیری و بخوری و لذت ببری. بعدش تصمیم بگیری که غم و غصه هاتو دایورت کنی و از این زندگی که روز و شبش دارن عین باد میگذرن لذت ببری و قدرشو بدونی. برسی میدون تجریش و روشنایی نور مسجد امامزاده صالحُ ببینی و مردم ُ ببینی که هر کی دنبال زندگی و بدبختی و خوشبختی خودشه. کف پاهات از خستگی درد بگیره و هر جوری با خودت حساب کنی ببینی که چاره ای جز تاکسی گرفتن نیست و بیای وایستی سر خیابون و خدا خدا کنی که صندلی جلو گیرت بیاد تا مجبور نشی یا خودتو مچاله کنی تا به خانم بغل دستی نخوری یا زیر هیکل یکی دیگه خفه نشی ...

آره. حال و هوای این روزهای من خیلی به این پاییز هزار رنگ میخوره.